The Beatles in 1968

 

 

 

 

Inleiding

 

Mick Jagger noemde hen “het vierkoppige monster”. The Beatles waren jaren lang een hechte vier-éénheid. Met hun uniforme kapsels en kledij leken ze onafscheidelijk. Daar kwam een einde aan toen ze in augustus 1966 ophielden met optreden. “Dat was het,” stelde George Harrison vast: “Ik ben geen Beatle meer.”

De volgende maanden gingen ze elk hun eigen weg. John acteerde in een film, George trok naar Indië om er de cultuur en religies te bestuderen, Paul schreef filmmuziek en ging op safari in Kenia en Ringo.. die hing wat rond. 

 

Pas na een maand of vier kwamen ze terug samen. Alleen zagen ze er nu niet meer hetzelfde uit: ze hadden kleurrijke broeken en jassen aan, er waren snorren verschenen en John had een brilletje opgezet. De Swinging Sixties waren in volle bloei. En Strawberry Fields en Sgt. Pepper’s vormden de soundtrack voor de overstap van zwart-wit naar kleur.

 

Hun manager, Brian Epstein, voelde zich meer- en meer overbodig en overleed die zomer aan een overdosis pillen. Net op het moment dat the Beatles een nieuwe vaderfiguur hadden gevonden: de Maharishi Mahesh Yogi. Een giechelend Indisch mannetje met veel haar, dat Transcendente Meditatie (afgekort tot het wat handiger TM) predikte. Hij was de perfecte guru voor popsterren. Hij vond het niet erg als je met een Rolls Royce reed. 

 

Om te voorkomen dat The Beatles nu helemaal uit elkaar zouden vallen kwam Paul met het voorstel om een eigen film te draaien: Magical Mystery Tour. Door onervarenheid en een gebrek aan planning of coördinatie werd de film een flop, maar we houden er tenminste ‘I Am The Walrus’ aan over. 

 

In de lente van 1968 was er eindelijk wat tijd om zich verder te gaan verdiepen in TM in het Indische  Rishikesh. Daar kwamen verder barsten in het viertal: Ringo en Paul hielden het al snel voor bekeken, George ging er helemaal in op en John had zijn zinnen gezet op een nieuwe vrouw: Yoko Ono.  

 

Bovendien probeerden The Beatles ondertussen om hun eigen management en platenmaatschappij op poten te zetten: Apple.

 

 

In november zal het veertig jaar geleden zijn dat deze plaat verscheen.

 

Het was één van de eerste platen die ik kocht – weliswaar zo’n jaar of vijf, zes na het uitkomen ervan. Ik was er compleet van overhoop. Zoveel muziekstijlen op één plaat: country, blues, avant-garde, rock, music hall… Wat mij betreft is het nog steeds een van de beste platen aller tijden. 

 

In de volgende weken wil ik jullie graag gidsen door het verhaal achter de witte dubbel-LP van the Beatles.

 

Omdat het verhaal veel te lang zou worden om in één keer te vertellen ga ik het opsplitsen in verschillende delen. Ook omdat de vier toen allemaal hun eigen problemen hadden en hun eigen ding deden, samen of alleen.

 

Het eerste hoofdstuk zal gaan over de trip naar Rishikesh, dan krijgen John, Paul, George en Ringo elk hun eigen hoofdstuk. Daarna nemen we een kijkje achter de schermen van Apple en dan pas achter de opnamen van The Beatles – zoals de plaat officieel heet.

Tenslotte herneem ik mijn stukje over het totstandkomen van de hoes.

 

 

 

 

 

Advertenties