Hearts of Fire

 

 

 

Op 15 mei 1986, terwijl Bob Dylan nog volop bezig was met het afwerken van Knocked Out Loaded, kondigde Lorimar Productions aan dat de zanger zou gaan meespelen in een film: Hearts Of Fire.

Met zo een beroemde acteur, plus de succesvolle regisseur Richard Marquand (Return Of The Jedi, Jagged Edge) was de kans groot dat dit een kaskraker zou worden. Dylan ontving waarschijnlijk één miljoen dollar ontvangen voor zijn acteerwerk.

Er was ook overeengekomen dat hij vier nieuwe nummers zou schrijven voor de soundtrack.
 

De producers wilden dan ook geen risico’s nemen. Het oorspronkelijke scenario was van Scott Richardson. Maar eens Dylan was gestrikt, besloot de studio dat het script moest worden herschreven omdat, in hun ogen, Richardson te jong was voor een film met de legendarische zanger.

Joe Eszterhas werd aangetrokken. Die opvliegende vent was op dat moment Hollywoods “gouden jongen” met successen als Flashdance, Jagged Edge en Basic Instinct.

 

Dylan zag het toen niet meer zitten, maar het contract was getekend.

 

 

De opnamen vonden gedeeltelijk plaats in Engeland. 

 

Om het begin van de opnamen aan te kondigen werd op 18 augustus 1986 een persconferentie gegeven in het National Film Theater in London. Regisseur Richard Marquand (Return Of The Jedi, Jagged Edge) en de twee hoofdrolspelers stonden de verzamelde pers te woord. Uit het artikel van John Bauldie in The Telegraph blijkt vooral dat Dylan het allemaal erg vervelend vond.

Vraag: “Waarom doe je mee aan een film?”

Antwoord: “Wel, weet je, ik heb toch niks beters te doen op het ogenblik.”

Vraag: “Heb je plannen voor na deze film, Bob?”

Antwoord: “Zwerven en daarna misschien opnieuw op tournee gaan.”

Vraag: “Je deed je laatste tournee met Petty voor het geld. Is dat je nieuwe filosofie?”

Antwoord: “Ik doe het altijd voor het geld! Wat is daar nieuw aan?”

 

Het verhaal is dan ook niet erg inspirerend: Billy Parker (Bob Dylan) is een rock-ster op zijn retour. Toevallig ontmoet hij de jonge zangeres Molly McGuire (Fiona Flanegan). Hij neemt haar onder zijn hoede tijdens een Britse tournee. Molly wordt er “ontdekt” door de geslepen promoter James Colt (Rupert Everett). Die haalt haar op het podium en… in zijn bed. Verslagen en dronken vlucht Billy terug naar zijn boerderij, terwijl Molly successen bereikt. De twee vinden mekaar echter terug wanneer zij een triomfantelijke tournee door de Verenigde Staten doet.

Of zoiets.

 

Tijdens de persconferentie had Dylan al laten vallen dat hij nog geen nieuwe songs had geschreven. Toen ze op 27 en 28 augustus de Townhouse Studio’s in London introkken om wat nummers op band te zetten had hij er maar drie klaar. ‘Had A Dream About You, Baby’ , ‘Night After Night’ behoren niet tot zijn beste werk en ‘To Fall In Love With You’ was nog zwakker.

Nood gedwongen moest hij zijn toevlucht nemen tot het coveren van werk van anderen: ‘Old Five And Dimer’ van Billy Joe Shaver en ‘A Couple More Years’ van Shel Silverstein. Maar het beste was een stevige cover van ‘The Usual’ van John Hiatt.

 

Bij de opnamen kreeg hij hulp van gitarist Eric Clapton, bassisten Ron Wood en Kip Winger, pianist Beau Hill en drummer Henry Spinetti. Later voegden The New West Horns daar nog blazers aan toe.

 

De opnamen op locatie vonden plaats in Wales: in het amusementspark Coney Beach bij het kuststadje Porthcawl en in het nabij gelegen Southerndown.

 

De zangeres Linda Thompson ging hem daar opzoeken. “Hij had laten weten dat hij mij wou ontmoeten,” vertelt ze. “Dus ging ik naar zijn caravan. Hij had een boxer-short aan en ik kon mijn ogen niet van zijn benen afhouden. Ze waren zo dun! Alles wat ik wist te bedenken was: ‘Je benen zijn zo dun.’ En hij zei:’ Ja, ik ben op dieet. Het levenslang-fit dieet. Je mag uitsluitend fruit eten voor de middag.’

Het was half elf in de ochtend en hij zat daar met een glas cognac in zijn hand.

Ik zei: ‘Mag alcohol van dat dieet?’

En hij antwoordt – op de hem eigen manier: ‘Ik denk van wel’.”

 

Daanaast kreeg hij ook bezoek van Christopher Sykes van de BBC. Die trachte hem te interviewen voor het programma Arena. Hoewel Dylan een interview had toegstaan, was hij niet erg toeschietelijk om mee te werken.

 

 

Begin oktober verhuisden de filmopnamen naar Toronto in Canada.

Carole Childs probeerde Dylan te overtuigen haar over te laten komen, maar hij weigerde haar te zien. Hij was haar wat moe geraakt. Maar dat wil niet zeggen dat hij geen vrouwelijk gezelschap wou: Susan Ross bleef wel in de buurt.

Tegenover haar verklaarde hij: “Weet je, wat de mensen ook vertellen, ik heb genoeg geschreven. Als ik nooit nog één nummer schrijf, kan niemand mij iets verwijten.”umentaire is interessanter dan de film die ondertussen werd opgenomen. and.insshow epen jaar. voor sessies die om midderna

 

Op 10 oktober werd een verrassingsconcert aangekondigd van Bob Dylan en Fiona Flanagan. Zo’n duizend “gelukkigen” wachtten die avond tweeëneenhalf uur voor Bob het podium opklom. Hij speelde een paar noten op zijn gitaar, waarna Fiona Flanagan een liedje playbackte.

Het zogenaamde concert bleek een scène te zijn voor de film Hearts Of Fire.

 

Een week later vond de laatste opnamedag plaats. Christopher Sykes was Dylan achterna gereisd naar Toronto.

Zoveel volharding mocht worden beloond, vond Dylan blijkbaar. Hij was bereid hem te ontvangen in zijn trailer. Hoewel hij meer geïnteresseerd leek in tekenen dan in praten, ging hij toch dieper in op het thema van de film. “Artiesten streven in het begin van carrière roem en rijkdom na,” legde hij uit. “Die rijkdom is interessant, maar die roem valt zwaar tegen. Als je een kamer binnenkomt is het afgelopen. Dan zie je niemand meer normaal doen.”

 

Het interview werd uitgezonden door BBC1 in Engeland in de Arena documentaire Getting To Dylan. De documentaire bleek interessanter dan de film waar het allemaal om draaide.

 

 

 

De film ging een jaar later pas in roulatie. Naast allerhande andere strubbelingen was regisseur Richard Marquard op 4 september 1987 overleden aan een hartaanval. Hij was pas 49.

Dylan beweerde later dat de producers van de film zijn dood hadden veroorzaakt.

 

 

De trailer van Hearts of Fire

De première van Hearts of Fire vond plaats op 9 oktober 1987, in het Odeon Marble Arch in Londen. Hoewel Dylan die dag in het Londense Mayfair Hotel verbleef, weigerde hij naar de vertoning te gaan.

 

De film was na het overlijden van de regisseur haastig afgewerkt en het resultaat was erg zwak. Dylan, waar het toch allemaal om draaide, ziet er erg op zijn ongemak uit. Ook de bijrolletjes van Ian Dury, Richie Havens en Ron Wood stellen niet veel voor. De muziek van Dylan, Neil Young, Shel Silverstein, John Hiatt en nog wat mindere goden moet de meubelen redden.

 

De film liep slechts twee weken en werd dan al uit roulatie gehaald.

In de Verenigde Staten kwam de film zelfs nooit in de zalen.

 

De – erg korte – soundtrack van Hearts Of Fire lag op 20 oktober in de winkels. Daarop staan drie songs door Dylan, vier van Fiona en drie van Rupert Everett.

Omdat ‘Night After Night’ en ‘Had a Dream About You Baby’ nooit elders verschenen heeft de cd toch nog enige waarde voor verzamelaars. Wel staat die tweede song, in een andere mix, later ook op Down in the Groove. ‘De cover van ‘The Usual’ verscheen ook als single, maar enkel in Europa. 

 

 

Advertenties