Bob Dylan en Roger McGuinn

Bob Dylan en Roger McGuinn

Op donderdag 8 oktober 1987 kwam Bob Dylan voor de tweede keer in ons land optreden. Tekenend voor zijn sterk terug gelopen populariteit in deze periode is de plaats waar het gebeuren plaats vond. Waar hij drie jaar eerder nog 17 000 fans naar het stadium van Schaarbeek kon lokken kochten nu amper 6 500 mensen een kaartje voor Vorst Nationaal, in Brussel.

 

Toegegeven, zelfs de trouwste fans zouden zijn meest recente platen, Empire Burlesque en Knocked Out Loaded niet als hoogtepunten in zijn oeuvre bestempelen.

 

Vooral de pers lustte Dylan op dit moment in zijn carrière niet. In de dagen voor het concert blokletterde Het Nieuwsblad al: “Tournee van Bob Dylan geen onverdeeld succes.”

Dirk Hermans gaat in Het Belang van Limburg nog een stuk verder: het concert in Rotterdam was voor hem uitgedraaid “op een afknapper van formaat.”

“Bob Dylan moegestreden?” vraagt hij zich af. “De ‘Temples in Flames’–tour van Tom Petty and the Heartbreakers en Bob Dylan,” zo meldt Hermans, “blijkt na afloop namelijk een ongeïnspireerde, compleet op veilig spelende, futloze show waarbij slechts sporadisch een vonk overspringt en waar de reputatie van beide sterren een flinke deuk krijgt. Na afloop hing de vraag: ‘zou er dan toch leeftijd staan op rock and roll?’ nadrukkelijk in de lucht.”

 

Misschien was de toegangsprijs, voor die tijd, ook wat aan de hoge kant: 940 Bef (ongeveer 23,50 euro) voor een ticket. SS (Serge Simonart) maakte zich daar in Humo behoorlijk druk over. “Duizend frank (duizend! Ik snap niet waar u het geld blijft halen.)”.

 

Daar stond nochtans een hele pakket tegenover: behalve “de stem van een generatie” zoals sommige kranten hem nog steeds bestempelden, kregen we ook optredens van Tom Petty en Roger McGuinn – een heuse package tour, dus.

 

 

Roger McGuinn

 

De vroegere leider van The Byrds mocht het publiek alvast opwarmen, met een akoestisch soloset. Een jaar of vijf voordat MTV met hun Unplugged er een rage van zou maken, werd dit concept niet door iedereen gesmaakt. V.P. heeft het in Het Volk over “een aantal songs … die op een oud-chiroledenbijeenkomst niet zouden hebben misstaan.” De versies behielden “slechts qua tekst een schaduw van het origineel” zo meent hij. In Het Nieuwsblad vond ene D.V.J. het dan weer wel “een genietbaar halfuurtje akoestische muziek”.

 

McGuinn opende met zijn meest recente hit – uit 1978: ‘Don’t You Write Her Off’ van het McGuinn, Clark and Hillman project. Daarna volgden enkele Byrds songs: ‘Tiffany Queen’, het onuitgebrachte ‘Sunshine Love’ en vooral het prachtige ‘Chestnut Mare’ werden door het publiek zeer gesmaakt.

 

Daarna omgorde de vroeger opper-Byrd zich met zijn beroemde 12-snarige Rickenbacker voor het wat ruigere werk. Daarvoor kreeg hij versterking van Tom Petty en zijn bende. We kregen nog meer  Byrdsklassiekers zoals ‘Drug Store Truck Driving Man’. ‘King of the Hill’ was een nieuwe song, geschreven samen met Petty. Enkele jaren later zou het een hit worden uit McGuinn’s come-back plaat Back From Rio, maar dat wisten we toen natuurlijk nog niet.

Jammer was dat de samenzang van de beide mannen niet kon opboksen tegen de onvergetelijke harmonieën van de Byrds. Dat was vooral duidelijk merkbaar in ‘Eight Miles High’, ‘Turn, Turn, Turn’ en de onvermijdelijke afsluiter: ‘Mr. Tambourine Man’.

 

Ook dit gedeelte werd niet gesmaakt door de recensent van Het Volk. Hij heeft het over “kleffe versies” en “je reinste inteelt”.

 

 

Tom Petty & the Heartbreakers


McGuinn trok zich in zijn kleedkamer terug waarna de Heartbreakers de zaal verder op temperatuur konden brengen. Dat scheen aardig te lukken met Chuck Berry’s ‘Reelin’ And Rockin’. Maar de greep uit hun eigen repertoire ging had te leiden aan rommelige uitvoeringen. Zowel ‘American Girl’, Petty’s ode aan zijn grote voorbeeld  als ‘Refugee’ hadden sterker gekund.

De fut werd er verder uitgehaald door een voorstelling van de band. Ook de repertoirekeuze van wat volgde was verre van optimaal. ‘Don’t Come Around Here No More’ haalde niet het niveau van de lekker psychedelische plaatversie en de andere nummers waren mij niet bekend.

 

Gelukkig kwam Roger McGuinn er even terug bij voor een heerlijk ‘So you wanna be a Rock ‘n’ Roll Star’, waarna de zaal helemaal op uit de bol ging op het lang uitgesponnen vraag en antwoordspelletje ‘Shout’.

Bij andere concerten in deze tour volgde dan nog een cover van ‘I Want To Hold Your Hand’ als bisnummer, maar dat zat er in Brussel niet meer in. Na veertig minuten Heartbreakers floepten de zaallichten genadeloos aan voor een pauze.

 

 

Bob Dylan


De tijd was aangebroken voor het serieuze werk: de verwachtingen waren inmiddels hoog gespannen. De opener al meteen een totaal onverhoopt hoogtepunt: ‘Desolation Row’. Met ‘Like A Rolling Stone’ en ‘The Times The Are A Changin’’ dreigde het daarna even de greatest hits toer op te gaan, maar toen kwam ‘Gotta Serve Somebody’, gevolgd door een stevig ‘Maggie’s Farm’.

 

Tijdens een lange, repetitieve inleiding, leek het er even op dat ‘Lenny Bruce’ zou worden gespeeld, maar het bleek om ‘Señor’ uit Street Legal te gaan. Dylan zong het met een eenzame spot op zijn hoofd gericht. Opvallend was dat hij verder, tijdens zowat de hele show in de schaduw bleef staan. 

 

Slechts één keer haalde Dylan een harmonica boven, tijdens ‘I Want You’, dat voor de gelegenheid een country-ritme mee kreeg. Zowel ‘Pledging My Time’ als ‘Chimes Of Freedom’ – waarvoor McGuinn weer even bijstand kwam verlenen – waren onverwachte keuzes.

 

Ook de twee songs uit het akoestische intermezzo dateerden uit de sixties: ‘ Lonesome Death Of Hattie Carroll’ en ‘Don’t Think Twice’ bracht Dylan enkel met de hulp van gitarist Mike Campbell en pianist Benmont Tench.

 

De rest van de band kwam terug tevoorschijn voor twee recentere nummers: ‘I And I’ en een magistraal ‘Shot Of Love’. Bij die laatste song kwam het zwarte damestrio helemaal tot zijn recht. Niemand van ons had toen een vermoeden dat we daar zowel de nieuwe mevrouw Dylan als haar moeder zagen staan.

 

Na een stormachtig applaus kregen we drie bisnummers: eerst ‘Blowin’ In The Wind’ en daarna ‘Man Gave Names To All The Animals’ – merkwaardige keuze als bis, toch. Als afsluiter bracht Bob een bevlogen ‘In The Garden’. 

 

En toen was het al gedaan. Veertien songs op dik zeventig minuten.

Veel werk uit de jaren zestig en enkele songs uit zijn religieuze periode. Merkwaardig genoeg werd alles daartussen en daarna zo goed als genegeerd.

Uit de statistieken van mensen die zoiets bijhouden bleek achteraf dat meer dan de setlist vernieuwd was ten opzichte van de avond daarvoor en dat zelfs één song voor het eerst werd gebracht tijdens deze tour: ‘Pledging My Time’.

Al bij al, een mooie setlist en een fijn concert van dik twee en een half uur muziek.

 

 

De commentaren

 

Maar dat zou je niet vermoeden aan de hand van de commentaren van de schrijvende pers: “Bob Dylan: de kat in de zak” zette VP als titel boven zijn stuk in Het Volk. “Het ondermaatse spektakel van deze Amerikanen baadde in een nostalgische sfeer (songs vaak ouder dan twee decennia), er werd slordig gespeeld en de geluidskwaliteit was nu ook weer niet je dat. “

 

Serge Simonart sloot zich daar, de volgende week in Humo bij aan: “Haast alle klassiekers, van ‘The Times They Are-A-Changin’’ over ‘Like A Rolling Stone’ tot ‘Don’t Think Twice, It’s Allright’, allemaal verminkt, allemaal vergaan. Boeiend, fascinerend zelfs, maar alleen omdat een openbare repetitie van een geniaal genie nooit minder is.”

 

Grappig genoeg pikte DVJ in Het Nieuwsblad net datzelfde ‘Don’t Think Twice’ er uit als een van de “klassieke momenten.”

 

De houding van DVJ ten opzichte van de rol die Petty en de zijnen spelen bij deze concerten is ook ronduit positief: “Tom Petty & The Heartbreakers begeleiden voortreffelijk en slaagden er zelfs in om de oude Bob af en toe tot enig swingen te verleiden. Op dat gebied doen Tom Petty en zijn maats een beetje aan The Band denken: zij hebben zelf heel wat talent in huis, maar stellen zich volledig ten dienste van de meester.”

 

In Humo zag SS dat helemaal anders: “Petty lummelt als een omhooggevallen gelijke rond in Dylans voetlicht. Maar ik hoef geen mug naast een adelaar, ik walg van getalenteerde opportunisten wier eerste woorden “Do you feel alright?” zijn, en die zich eerst uitsloven in hun eigen – vlekkeloze – reclamespotje, om zich vervolgens allesbehalve bezield, zelfs nauwelijks betrokken of niet aan Dylan te wijden.

Tom Petty & The Heartbreakers en Bob Dylan: de combinatie is een zwaktebod, een verdoemde mariage de raison waarin de berekende Petty die al te nonchalante Dylan tegen zichzelf in bescherming neemt. Het hele concert waren de Heartbreakers op hun hoede voor Dylans wispelturigheid, steeds in het ongewisse over wat komen zou, steeds zoekend naar Dylans onberekenbare en, erger nog, dikwijls onmerkbare richtlijnen, niet meer dan onzichtbare hints over de volgende song, het volgend akkoord. Soms vruchteloos, zodat Dylan zijn heil zocht in kreupele, door Petty’s gitarist meewarig aanhoorde gitaarsolo’s of tot intro’s die een perpetuum mobile najoegen. Die zelfdestructieve, met dubbele neusstem gezongen songs, als een parodie van zichzelf, waren de momenten waarop we klamme angstvisioenen kregen van onze vergooide duizend frank.”

 

02

 

Flashing For The Refugees

 

Voor wie liever zelf wil oordelen: http://rapidshare.com/files/74671078/10-8-87.zip is een link naar een bootleg van Dylans deel van het concert.

 

En hier kun je het hoesje downloaden en alvast het commentaar lezen:

 

 

De volledige setlist

 

Roger McGuinn:
Don’t You Write Her Off
Tiffany Queen
Sunshine Love
Chestnut Mare

Drugstore Truck Driving Man
King Of The Hill
Eight Miles High
Turn Turn Turn
Mr Tambourine Man

Tom Petty & the Heartbreakers:
Reelin’ And Rockin’

American Girl
(You Don’t Have To Live Like A) Refugee
voorstelling van de band

Goodbye Little Rich Girl
Don’t Come Around Here No More
Breakdown
So You Wanna Be A Rock ‘N’ Roll Star
Shout

Bob Dylan

Desolation Row            

Like A Rolling Stone              

The Times The Are A Changin’

Gotta Serve Somebody

Maggie’s Farm

Señor  

I Want You     

Pledging My Time

Chimes Of Freedom

Lonesome Death Of Hattie Carroll

Don’t Think Twice

I And I

Shot Of Love

Blowin’ In The Wind

Man Gave Names To All The Animals

In The Garden

 

 

Opmerking: de setlists van Roger McGuinn en Bob Dylan zijn helemaal correct. Die van Tom Petty is gebaseerd op herinneringen en de commentaren.

 

Voor de volledigheid nog even de bezetting:

 

Bob Dylan (zang, gitaar en een beetje harmonica)

Roger McGuinn (zang, gitaar)

Tom Petty (gitaar)

 

The Heartbreakers:

Mike Campbell (gitaar), Benmont Tench (toetsen), Howie Epstein (bas), Stan Lynch (drums)

 

The Queens Of Rhythm:

Carolyn Dennis, Queen Esther Marrow, Madelyn Quebec (zang).

 

 Met dank aan Tom van Bob Dylan in Nederland voor de foto’s.

Advertenties