Omdat ik het niet zo mooi kan uitleggen als Roen of Martin, heb ik wat YouTube filmpjes bij elkaar gezocht om mijn lijstje te illustreren.

 

1. Fleet Foxes – ‘Blue Ridge Mountains’ uit Fleet Foxes

Muziek die zelfs mensen die vinden “dat er tegenwoordig geen goede muziek meer wordt gemaakt” overtuigen kan.

 

 

 

 

 

 

 

2. Robert Forster – ‘Pandanus’ uit The Evangelist

Een eerbetoon van de overblijvende db aan zijn overleden makker. De ontroerendste plaat van het jaar.

 

3. Ane Brun – ‘The Puzzle’ uit Changing Of The Seasons

 

Wat een pracht komt er de laatste jaren toch allemaal uit Scandinavië. Geproducet door de man die ook al The Letting Go van Bonnie ‘Prince’ Billy tot zo grote hoogtes wist op te tillen: Valgeir Sigurðsson.

 

4. Caroline Herring – ‘Paper Gown’ uit Lantana

 

Roen legde hier al uit waarover deze song gaat.

 

 

5. Drive-By Truckers – ‘A Ghost To Most’ uit Brighter Than Creations Dark

En zelf had ik het hier over het even tragische ‘Two Daughters And A Beauriful Wife’.

 

6. Bob Dylan – ‘Dreamin’ Of You’ uit Tell Tale Signs 

Een klassieker bij cd-besprekingen is dat het afval van deze artiest beter is dan de officiële nummers van de meeste anderen. En soms, heel soms, blijkt zoiets ook nog te kloppen. Alleen jammer van die derde cd, die voegt eigenlijk niet veel meer toe aan de twee anderen.

 

 

 

7. Emmylou Harris – ‘Shores Of White Sand’ uit All I Intended To Be

Tante Emmylou wordt niet alleen knapper met de jaren, ze heeft ook nog nooit een zwakke plaat afgeleverd. Pure klasse – zoals steeds.

 

8. Rob Lutes – ‘Maria’ uit Truth & Fiction 

Jeffrey Foucault en Kelly Joe Phelps hebben een jaartje overgeslagen. Rob Lutes mag de leemte opvullen. En hij doet dat goed.

 

9. The Last Shadow Puppets – het titelnummer uit The Age Of The Understatement

Twee Britse jonge gasten doen de Sixties weer even helemaal herleven. En waarom ook niet?

 

10. Isobel Campbell & Mark Lanegan – ‘Keep Me In Mind Sweetheart’ uit Sunday At Devil Dirt

De schok van het nieuwe was er van af en in eerste instantie viel deze tweede plaat van het merkwaardige duo mij dan ook wat tegen, maar het concert in Hasselt trok mij helemaal over de streep. Een lachende Lanegan, wie had dat ooit verwacht?  

 

 

Advertenties