Deze ochtend ontwaakte ik met een regel in mijn hoofd: “You’re right from your side/I’m right from mine.”

Een citaat uit Dylans ‘One Too Many Mornings’. Een weinig gekend nummer uit The Times They Are A-Changin’, maar een dat de man zelf na aan het hart ligt.

Door de jaren heen heeft hij het nummer dikwijls gespeeld en zoals dat bij hem gaat, nooit twee keer hetzelfde. Daarom laat ik jullie hier wat voorbeelden horen van de evolutie van het nummer doorheen vier decennia.

De oorspronkelijke akoestische versie, uit The Times They Are A-Changin’. Opgenomen tijdens de avondsessie van 24 oktober 1963, in de Columbia Recording Studios, in New York. Alle nummers op Dylans derde plaat waren door hemzelf geschreven. De plaat bevestigde zijn reputatie als protestzanger met songs als het titelnummer en ‘The Lonesome Death of Hattie Carroll’.

Toch staan er ook twee persoonlijke nummers op: het prachtige ‘Boots of Spanish Leather’ en ‘One Too Many Mornings’. In deze twee songs uit hij zijn gevoelens over de breuk met zijn liefje: Suze Rotolo. Die was naar Italië getrokken om er te gaan studeren. In ‘One Too Many Mornings’ vertelt hij hoe hij na een nachtlang te hebben getobd de deur van het huis waar ze samen hebben gewoond achter zich dicht trekt en de straat opstapt. “Een ochtend en duizenden kilometers achterop”.

In haar boek A Freewheelin’ Time: A Memoir of Greenwich Village in the Sixties, zegt ze daarover echter: “Mensen vragen me weleens: ‘Gaat dat nummer over jou?’ Wel, ik kan je er van alles over vertellen. Ik zou een lijstje kunnen maken. Maar als je goed naar die nummers luistert, zijn ze toch ook wat fictie – hij heeft elementen uit zij leven genomen, maar plaatst die dan in een fictief kader en zingt ze soms vanuit het standpunt van een verzonnen personage.”

Drie jaar later en een totaal ander versie.

In mei 1966 trok Dylan met zijn band The Hawks door de Britse eilanden (plus een overstapje naar Frankrijk). De tournee werd gefilmd door D.A. Pennebaker voor de documentaire Eat The Document. Dylan trekt en sleurt aan de regels, alsof ze van elastiek zijn gemaakt. Snerend en zeurend tegelijk zingt hij zijn woede en verdriet van zich af. De band keert het nummer binnenste buiten, alsof het nooit anders was bedoeld. Robbie Robertson brengt een geweldige gitaarsolo en Richard Danko zingt de enige tweede stem tijdens de hele show: “Beeeeehind”.

Het clipje is samengesteld uit drie verschillende optredens, hetgeen duidelijk te merken is aan Robbie’s garderobe.

Nog eens drie jaar later: 18 februari 1969. Terwijl hij Nashville Skyline aan het opnemen is, probeert Dylan samen met Johnny Cash een gezamenlijke LP op band te zetten. Het samen zingen lijkt niet echt te vlotten en daarom wisselen ze mekaar veelal af: beurt om beurt een strofe. Let op het typische boom-tjakka ritme van Cash en vooral op de “nieuwe stem” van Dylan. “Ik was gestopt met roken,” geeft hij als verklaring.

Een half jaar later staat hij nog eens met zijn oude begeleiders op het podium. Ondertussen hebben ze ook naam voor zichzelf gemaakt als The Band. Op 31 augustus 1969 spelen ze een eenmalig optreden tijdens het Isle Of Wight festival. Dylan heeft nog steeds zijn “non-smokin’ voice”.

Op 1 mei 1970 musiceert Bob in de Columbia Studio B, in New York, samen met George Harrison, , bassist Charlie Daniels en drummer Russ Kunkel, tijdens de sessies voor New Morning. Ze proberen van alles uit: van ‘Yesterday’ tot ‘Da Doo Ran Ran’. ‘One Too Many Mornings’ is één van de weinige eigen composities van Dylan die aan bod komen. Jammer genoeg zijn daar geen beelden van.

Dylan repeteerde het nummer een aantal keren met zijn nieuwe los-vaste band Guam, voor de Rolling Thunder revue, waarmee hij in 1975 langs de Oostkust van de Verenigde Staten toerde. Het duurde echter tot het volgende voorjaar eer de song ook effectief werd gespeeld.

Dit zijn beelden van het optreden op 23 mei 1976 in het Hughes Stadium, van Fort Collins, Colorado. Opgenomen voor de Hard Rain TV special. Opgeleukt door een vioolsolo van Scarlet Rivera. Let ook even op de man in het knalblauwe vest: T-Bone Burnett.

De breuk met zijn vrouw Sara zorgde voor een heel nieuwe context. Let ook op de extra regels aan het einde: ‘I’ve no right to be here if you’ve no right to stay, Until we’re both one too many mornings and a thousand miles away’

Tijdens de zomer van 1986 trekt Dylan met Tom Petty and The Heartbreakers door de Verenigde Staten. Dylan heeft het moeilijk. Hij worstelt met writers block en ook optreden interesseert hem niet meer. Enkel het handvol akoestische songs midden in de set laten nog iets van het oude vuur zien. Met een naam als de True Confessions Tour mag dit nummer niet ontbreken. Een solo versie, opgenomen op 21 juli 1986, in East Rutherford, New Jersey. Met harmonica-solo (en leren broek).

Ook tijdens de Never ending Tour is het nummer sporadisch nog eens opgedoken. Hier zien we hem twaalf jaar later na het vorige filmpje, tijdens de Europeese zomertournee van 1998. Opgenomen in Rome, op 5 juli, met Bucky Baxter op pedal steel gitaar, Larry Campbell op akoestische gitaar, Tony Garnier op akoestische bas en David Kemper achter het drumstel. Dylan neemtde gitaarsolo’s voor eigen rekening.

Hij heeft het nummer (voorlopig) het laatst gespeeld op 21 juli 2005, in Vancouver. Als het weer eens fout loopt in de liefde brengt hij misschien weer eens een radicaal nieuwe versie.

En dat is de reden waarom het loont om Bob Dylan steeds opnieuw aan het werk te zien.

Advertenties