april 2009


Town Hall concert – 12 april 1963

 

 

 

Het zijn interessante tijden voor Dylanfans. Terwijl we nog nagenieten van drie schijfjes vol lekkers van Tell Tale Signs zit het volgende reguliere studioalbum er al weer aan te komen. En ondertussen teistert de goede man ook nog eens de oren van de Europese concertgangers met eigenzinnige versies van zijn klassiekers. Gisteren bijvoorbeeld nog in Vorst Nationaal in Brussel.

 

Misschien is het interessant om, in dat verband, eens terug te blikken op een concert uit het begin van zijn carrière. We maken er kennis met een heel andere zanger: iemand die zijn publiek vermaakt met grapjes en die reageert op opmerkingen of verzoeknummertjes vanuit het publiek.

 

Op 12 april 1963 stond de eenentwintigjarige Bob Dylan in de Town Hall in New York. Het was zijn eerste belangrijke soloconcert. Hoewel de negenhonderd plaatsen niet uitverkocht waren, was het een groot succes. Zeker voor iemand die achttien maanden eerder nog geen vijftig man bij elkaar had gekregen voor een recital in een andere zaal in dezelfde stad: de Carnegie Hall.

 

Zijn debuut was gezonken als een baksteen en zijn doorbraak LP moest nog uitkomen. En toch stond er die avond een ster op het podium. Het zelfvertrouwen, dat er al sinds zijn optredens met schoolbandjes was geweest, ging nu gepaard met een volwassen podiumact en goede eigen songs. Opvallend is dat vrijwel alle nummers eigen composities waren en dat slechts een handvol daarvan zouden verschijnen op zijn op handen zijnde plaat. Enkele dagen voor de show waren de eerste promotie exemplaren van The Freewheelin’ Bob Dylan verstuurd naar radiozenders en recensenten aan de Oostkust.

 

Zoals altijd tegendraads, bracht hij slechts één nummer van zijn eerste plaat: ‘Talkin’ New York’ – niet toevallig ook een van de twee eigen nummers op die schijf. Dat wil dus zeggen dat zowat alle andere songs nieuw moesten zijn voor het publiek. Maar toch horen we hier en daar kreten, vooral om ‘Hard Rain’, waarmee hij een belangrijke status had verkregen in de folkkring van Greenwich Village.  

Hij opent met ‘Ramblin’ Down Thru The World’, dat volgens kenners een omelet is gemaakt van twee eitjes van Woody Guthrie: ‘Sally Don’t You Grieve’ en ‘Ramblin’ Round’. Ook de beide volgende songs zijn nog verwant aan zijn grote voorbeeld: ‘Bob Dylan’s Dream’ qua sfeer en ‘Talkin’ New York’ als genre.

 

Maar dan is het tijd voor het serieuze werk: in ‘The Ballad of Hollis Brown’ vertelt hij het trietse verhaal van een boer uit South Dakota die geen andere mogelijkheid ziet om aan de armoede en de tegenslagen te onstnappen dan zijn hele familie uit moorden. En ook in ‘Walls Of Red Wing’ ziet de situatie er hopeloos uit voor het hoofdpersonage.

 

Dylan weet dat zoveel kommer en kwel het best kan worden gevolgd oor wat luchtiger materiaal. Met de dubbelzinnigheden in ‘All Over You’ krijgt hij de lachers op zijn hand. En in ‘Talking John Birch Paranoid Blues’ maakt hij de paranoïde heksenjacht op communisten belachelijk.

 

Dan volgen een paar liefdesliedjes, maar wel van de soort zoals alleen Dylan ze kan schrijven. Eerst de allereerste uitvoering van één van mijn lievelingsnummers: ‘Boots Of Spanish Leather’ en dan ‘Hero Blues’ – je zult me pas echt apprecieren als ik dood ben!  

 

Hoewel ‘Blowin’ In The Wind’ inmiddels precies een jaar oud was, lokt het hier nog geen reactie uit van het publiek. Dat zou enkele maanden later wel anders zijn, wanneer de coverversie van Peter, Paul and Mary met honderdduizenden tegelijk de winkels uit zou vliegen en de song naar de tweede plaats van de hitparade zal voeren.

 

Het hoogtepunt van het eerste deel is ongetwijfeld ‘Tomorrow Is A Long Time’. Deze live versie verscheen in 1971  op de compilatie Greatest Hits Vol. 2. Zelf zou Dylan nooit een studiouitvoering uitbrengen, maar Elvis Presley deed dat wel. In februari 1966 nam hij de song op voor de soundtrack van de film Spinout. Dylan roemde die versie van The King later als de favoriete cover van een van zijn nummers.

Voor de pauze ingaat geeft Dylan zijn publiek nog een hoogtepunt mee om over na te denken: ‘A Hard Rain’s Gonna Fall’.

 

 

Kan hij, na de perfect opgebouwde eerste set, nog beter doen in het tweede deel?

 

Hij trapt af met drie nagelnieuwe songs op rij: ‘Dusty Old Fairgrounds’, ‘Who Killed Davey Moore?’ en ‘Seven Curses’. Geen van die drie verschijnt de eerste paar decennia op plaat. Davey Moore is een bokser die nauwelijks veertien dagen voor het concert is overleden aan zijn verwondingen, opgelopen tijdens een wedstrijd.

 

Dan grijpt hij even terug naar twee covers uit zijn debuutplaat: ‘Highway 51’ van Curtis Jones en – op verzoek – de traditional ‘Pretty Peggy-O’.

 

‘Don’t Think Twice, It’s Alright’ is alweer een premiere en ook weer een boodschap aan Suze. Zoals Frank Vanderlinden het uitdrukt: “niemand heeft ooit zo mooi nee tegen mij gezegd.”

 

Luister hoe goed Bob Dylan hier zingt: hoeveel emotie hij in zijn stem legt. Hoe hij meent wat hij verteld. En let  ook eens op zijn gitaarspel. Deze man kan spelen!

 

Om af te sluiten haalt Dylan alles uit de kast: met drie straffe protestsongs krijgt hij iedereen op de been: het schokkende ‘Hiding Too Long’ is later nooit meer opgedoken. Maar ook zowel ‘With God On Our Side’ als ‘Masters Of War’ zijn geheel nieuw voor zijn toehoorders.

 

En dan, wanneer hij het publiek daar heeft waar hij het wil hebben doet hij iets helemaal onverwachts. Met de hem kenmerkende eigenzinnigheid sluit hij af met een lang gedicht. ‘Last Thoughts On Woody Guthrie’. Acht minuten lang leest hij voor: een eerbetoon aan zijn held, maar ook een symbolisch afsluiten van het hoofdstuk uit zijn leven waarin Guthrie zijn gedachten heeft beheerst.

 

 

De volledige setlist:

 

deel 1

Ramblin’ Down Thru The World (Woody Guthrie)

Bob Dylan’s Dream

Talkin’ New York

Ballad Of Hollis Brown

Walls Of Red Wing

All Over You

Talking John Birch Paranoid Blues

Boots Of Spanish Leather

Hero Blues

Blowin’ In The Wind

John Brown

Tomorrow Is A Long Time

Hard Rain

 

deel 2

Dusty Old Fairgrounds

Who Killed Davey Moore?

Seven Curses

Highway 51 (Curtis Jones)

Pretty Peggy-O (trad.)

Bob Dylan’s New Orleans Rag

Don’t Think Twice, It’s All Right

Hiding Too Long

With God On Our Side

Masters Of War

Last Thoughts On Woody Guthrie

 

 

Beeld u even in dat u daar in het publiek mocht zitten en, in dat tijdsgewricht, deze boodschappen te horen krijgt van deze jonge zanger. Hoe hij precies onder woorden weet te brengen wat iedereen denkt. Hoe hij man en paard durft te noemen en zegt waar het op staat. Dit is Dylan de protestzanger, de boodschapper, de “stem van zijn generatie”. 

Luister naar deze opname en begrijp waarom die jonge kerel uit het hoge noorden het zover heeft geschopt. Veel verder dan die honderden andere protestzangers waarmee het New Yorkse Greenwich Village begin jaren zestig was bevolkt.

 

Wel, u kan er bij zijn. …Of toch bijna.

 

Het concert werd door Columbia Records opgenomen voor een mogelijke live-LP, mocht Dylan wat om materiaal verlegen zitten. De live plaat werd onder de titel, Bob Dylan In Concert voorbereid voor Kerstmis 1964. De acetate bevat een mengeling van opnamen van het Town Hall concert met opnamen van het latere concert in Carnegie Hall, op 26 oktober 1963. 

 

Maar tegen die tijd had hij alweer genoeg materiaal voor handen voor een nieuw studio album. Daardoor bleven vele van deze songs ongehoord. Pas dertig jaar later verschenen ‘Who Killed Davey Moore?’ en ‘Last Thoughts On Woody Guthrie’ op The Bootleg Series Volumes 1-3 en het nog steeds officieel onuitgegeven ‘Hiding Too Long’ is terug te vinden op The Genuine Bootleg Series, Vol. 1. 

 

Al jaren circuleren hele stukken uit het concert in het bootlegcircuit. Maar pas einde vorig jaar is eindelijk de volledige opname opgedoken. Naar het schijnt had Sony de banden opgekocht met de bedoeling het concert uit te brengen in de Bootleg Series. Maar er is een probleempje met de microfoon: de geluidstechnicus van dienst had vergeten een schermpje aan te brengen waardoor Bobs p’s ploffen. Zoiets is niet te verhelpen.

 

Dankzij de brave mensen van het Expectingrain forum kunt u het concert alsnog in volle glorie beluisteren. Doen!

 

Deel 1:
http://rapidshare.com/files/96217544/D1P1.zip.html
http://rapidshare.com/files/96229526/D1P2.zip.html

Deel 2:
http://rapidshare.com/files/96241795/D2P1.zip.html
http://rapidshare.com/files/96254023/D2P2.zip.html

 

 

Advertenties

beatlesmonoofficial

De mono box set…

... en de stereo box set

... en de stereo box set

 

De remasters komen er aan!

 

Her en der werd er al jaren om geroepen. Sommigen dachten dat ze het nooit meer zouden meemaken. Herhaaldelijk kwamen er hints dat volgend jaar…

 

En toch kwam de aankondiging als een volslagen verrassing: op 9 september 2009 brengen EMI en Apple de volledige catalogus van The Beatles opnieuw op cd uit in een geremasterde versie.

 

John Lennon’s favoriete getal, “Number nine”, indachting kon er geen betere datum worden geprikt dan 09.09.09.

 

Waar gaat het over?

 

The Beatles beheersten de jaren zestig. Hun invloed was zo groot dat zelfs vandaag, bijna veertig jaar nadat de groep uit elkaar is gespat, ze nog steeds terugkeren aan de top van allerhande muzieklijstjes. Nochtans waren ze slechts gedurende een zeer korte periode actief. Al hun langspeelplaten – 13 in totaal – werden opgenomen in een tijdsbestek van goed zes jaar.

 

Die vinylplaten werden einde jaren tachtig voor het eerst op cd uitgebracht. Terwijl andere artiesten als David Bowie en Elvis Costello al aan de derde versie van hun cd’s toe zijn, gebeurde er verder niets met de catalogus van the Beatles. Velen waren dan ook erg ontevreden over de stand van zaken. Die cd’s waren uitgebracht op een moment dat het medium eigenlijk nog in zijn kinderschoenen stond.
De toonaangevende hoezen waren verknipt en door elkaar gehaspeld. Liner notes ontbraken volledig.

 

Maar erger nog was de weergave van de muziek. De eerste vier cd’s waren in mono uitgebracht en de twee daarna Help! en Rubber Soul in een geremixte versie!

Enkel Sgt. Pepper’s was eigenlijk fatsoenlijk gepresenteerd: met een boekje en in een kartonnen hoesje.

 

Geen wonder dat er een bloeiend zwart circuit ontstond waarin creatievellingen als Dr. Ebbert en bootleglabels als Purple Chick  hun eigen “verbeterde” versies van de platen op de markt brachten.

 

Eindelijk kan al die rommel de vuilbak in. Of toch niet?

 

 

Wat krijgen we?

 

De twaalf originele Britse LP’s, plus de Amerikaanse LP Magical Mystery Tour (waarop de gelijknamige dubbel-EP is aangevuld met wat losse singles) en de verzamelaars Past Masters Vol.1 en 2 (nu als dubbel-cd).

 

Alles omvatten deze schijfjes het complete oeuvre van de groep: alle LP’s, alle singles en een handvol losse tracks. Allemaal in de oorspronkelijk mixen, in stereo en digitaal geremasterd.

 

De oorspronkelijke hoezen zijn in hun oorspronkelijke staat hersteld, plus aangevuld met nieuwe teksten, opname details en foto’s.

 

Als lokkertje is er bovendien een extraatje dat slechts gedurende een beperkte periode verkrijgbaar zal zijn: elke cd is aangevuld met een korte documentaire over het album. En daarin zullen wat outtakes van de opnamen te horen, aangevuld met fragmentjes van gepraat tijdens de sessies. 

 

Zo zullen we op Revolver een onuitgegeven instrumentale versie van ‘Dr Robert’ kunnen beluisteren naast een akoestische take van ‘Love You To’. Op Sgt Pepper is er zelfs sprake van dat een tien minuten lange remix van de erg obscure jam ‘Carnival Of Light’ zou zijn ingesloten.

 

 

Maar er is meer.

 

Voor de liefhebbers verschijnen er op dezelfde dag twee box sets.

 

De eerste zijn al deze stereo cd’s, plus een dvd met daarop de filmpjes.

 

Veel interessanter is echter de tweede box set: ‘The Beatles in Mono’. Daarin worden de originele mono versies verzameld. Dat is de eigenlijke manier waarop The Beatles en George Martin de songs wilden presenteren aan het publiek. Stereo was in die tijd iets voor een beperkte minderheid. Oneindig veel meer tijd werd besteed aan de mono mixen. Daarbij waren The Beatles zelf ook actief betrokken. De stereo mixen lieten ze achteraf over aan hun producer en zijn geluidstechniekers. In vele gevallen zijn de mono mixen dan ook merkbaar anders dan de dagen of soms zelfs weken of jaren later gemaakte stereo mixen.

 

De mono box omvat de eerste tien albums – van Abbey Road en Get Back werden nooit mono mixen gemaakt, omdat stereo inmiddels de standaard was geworden.

Daarnaast is er ook een nieuwe cd voorzien: Mono Masters, waarin net als bij Past Masters de overige tracks worden samengebracht: songs die enkel op single of EP zijn verschenen.

 

Als extraatje zijn aan de cd’s van Help! en Rubber Soul ook de oorspronkelijke stereo mixen uit 1965 toegevoegd. 

 

Kortom alle officiële mixen zijn voortaan dus op cd verkrijgbaar. De verbasterde mixen van de eerste zes Amerikaanse LP’s zijn immers enkele jaren geleden ook verschenen als The Capitol Albums vol. 1 en 2. 

 

 

En nog is het niet gedaan.

 

Op 15 augustus verschijnt er alvast een Beatles Box of Vision. Dat is eigenlijk een boek op LP formaat, waarin de hoezen allemaal te bewonderen zijn op groot formaat, inclusief de boekjes van Magical Mystery Tour, Let It Be… Naked en Love. Bovendien is er plaats voorzien om de nieuwe cd’s in te bewaren, aangevuld met de rest van de catalogus: de Anthology, BBC en Love cd’s.


Een prachtig hebbeding, dus.

 

 

Hoe gingen ze te werk?

 

Er is vier jaar aan het project gewerkt. Opvallend is dat noch George Martin, noch zijn zoon Giles bij het remasteren betrokken zijn geweest.  In plaats daarvan werd aan de stereo versies gewerkt door een uitgebreid team: Guy Massey, Steve Rooke en Sam Okell. Paul Hicks en Sean Magee waren verantwoordelijk voor het masteren van de mono versies. 

Dit zijn allemaal mensen die al jaren ervaring hebben met het werken met het materiaal van de (ex-)Beatles .

 

Als je de perstekst mag geloven zijn de heren uiterst zorgvuldig te werk gegaan.

 

Eerst zijn de analoge master tapes grondig onderzocht en dan track per track gedigitaliseerd.

Dit houdt in dat de oorspronkelijke masters zijn gebruikt en men dus niet nieuwe versies heeft gecreëerd zoals dat wel het geval was bij de Yellow Submarine Soundtrack. De mixen zijn dus identiek aan hetgeen in de jaren zestig is uitgebracht.

 

Voor de techneuten onder jullie: dit overzetten gebeurde met een Pro Tools werkstation dat werkte aan een 24 bit 192 kHz resolutie via een Prism A-D converter.

 

Daarna werden kleine foutjes weggewerkt: onzorgvuldig uitgevoerde edits, ploppen van de microfoon, elektronische klikjes… Het gevreesde “de-noise” waarbij achtergrond ruis wordt weggewerkt werd slechts met zeer grote voorzichtigheid toegepast: alles samen minder dan vijf minuten op een totaal van 525 minuten muziek – en enkel op de stereo versies.

 

Ook het volume van de muziek is iets luider gemasterd – zoals dat tegenwoordig gebruikelijk is. Maar, opnieuw, met mate, om de oorspronkelijke dynamiek maximaal te behouden. 

 

Daarna werd elke song verschillende malen zorgvuldig beluisterd en vergeleken met de originele vinylversies. Daarna volgden nog meer luistertest, telkens in een andere omgeving.

 

 

En hoe klinkt het?

 

In de zomer van vorig jaar werd Mat Snow, van het Britse muziektijdschrift Mojo, uitgenodigd om een tiental tracks van het White Album te gaan beluisteren in de Abbey Road Studio’s. Om een vergelijking mogelijk te maken schakelde Guy Massey daarbij tussendoor telkens eventjes over naar de oorspronkelijke cd-versies.

 

Snow reageerde alvast wild-enthousiast:  “You can hear every thread in the musical fabric — the nuances of Macca’s tour de force vocal on “Helter Skelter,” his tolling bass on “Dear Prudence,” and, eeriest of all, John Lennon singing “Happiness Is a Warm Gun” as if he’s sitting right next to you, right now, rather than a whole lifetime ago.”

 

 

Nog meer goed nieuws?

 

Ja hoor: de prijzen zouden ook zeer “doenbaar” zijn. Er is zelfs sprake van dat de cd’s onder de 10 euro per stuk zouden gaan kosten.

 

Dat moet zelfs diegenen die zweren bij hun bootleg-cd’s over de streep trekken. Want bedenk: hoe prachtig werk Dr. Ebbets ook heeft verricht: hij moest het doen met vinylplaten die hij, met de hulp van de beste apparatuur overzette op cd. Dit zijn de originele banden die met nog veel betere apparatuur zijn overgezet op cd. Aan u de keuze.

 

 

 

Enkele interessante websites: http://www.youtube.com/user/TheBeatlesOfficial
De officiële youtube site van de groep.

http://wogew.blogspot.com/
Een Noorse Beatlessite met interessant nieuws

http://www.columbia.edu/~brennan/beatles/
The Usenet Guide to Beatles Recording Variations: een opsomming van alle mogelijke varianten en afwijkingen tussen de oorspronkelijke mixen.

http://store.boxofvision.com/
Een site waar de Box of Vision kan worden besteld. Klik ook even op de box voor een filmpje waarin een en ander mooi wordt voorgesteld.