All Things Must Pass, het meesterwerk van George Harrison, wordt nog eens op uitgebracht. Dit keer opnieuw op vinyl: drie elpees, zoals dat veertig jaar geleden ook het geval was. Alvast iemand die daar, vol spanning, naar uitkijkt is… Phil Collins.

Als kleine jongen al was hij een grote Beatlesfan. Hij vond het dan ook geweldig om als kindacteur, mee te mogen doen aan de opnamen voor de film A Hard Day’s Night. Het ging weliswaar om een zeer bescheiden rolletje: hij was één van de 350 kinderen in het Scala Theater. Maar hij was er wel zeer trots op. Terecht.

Later kwam daar nog een tweede gastrolletje bij. In de zomer van 1970 mocht hij meewerken bij de opname van ‘The Art Of Dying’ voor George zijn plaat. Phil was inmiddels 19 en had besloten het acteren te verruilen voor zijn andere hobby: drummer. Later datzelfde jaar reageerde hij op een advertentie en kwam zo terecht achter het drumstel van de progrock band Genesis.

Groot was dan ook zijn teleurstelling toen de plaat verscheen in november 1970. Zijn congaspel was weg gemixt en zijn naam kwam dan ook nergens voor op de hoes. Jaren lang bleef Phil het verhaal echter vertellen aan elkeen die lang genoeg binnen zijn gezichtsveld kwam.

De hoop groeide, toen hij dertig jaar later via een wederzijdse kennis, vernam dat de ex-Beatle aan een remaster van de plaat bezig was. Vol trots vertelde hij opnieuw zijn verhaal: hoe hij, in aanwezigheid van George Harrsion, Eric Clapton en de producer Phil Spector had meegespeeld op die plaat.

Enkele dagen later zat er een pakje in zijn brievenbus. Er zat een cd in met een briefje: “Ben jij dit? – getekend: George Harrison.

Toen hij de cd afspeelde bleek er slechts één nummer op te staan: ‘The Art Of Dying’… met vreselijk slecht congaspel. Aan het einde hoorde hij George zeggen tegen Phil Spector: “Laten we dat nog eens doen, maar zonder die congaspeler.”

Oeps!

Na het weekend werd hij door George persoonlijk opgebeld. Phil begon zich te verontschuldigen en zelfs wat op te winden dat het niet nodig was hem zo te vernederen, toen George hem lachend onderbrak. Hij had zijn vriend Ray Cooper opzettelijk slecht conga’s laten toevoegen aan de originele opname, om Phil een poets te bakken.

Phil kreeg een speciaal dankwoordje op de remaster in 2001, maar zijn congaspel bleef netjes weg gemixt.

 

Advertenties