Ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van Bob Dylan verschenen er natuurlijk weer heel wat boeken over de meester. Passend bij zo’n jubileum zijn een aantal daarvan biografieën. Daar zijn nieuwe versies bij van ouder werk. Clinton Heylin is al aan de derde versie van zijn Behind The Shades en ook Robert Shelton onovertroffen No Direction Home: The Life and Music of Bob Dylan is nog eens afgestoft en aangevuld.

Een nieuwkomer is The Ballad of Bob Dylan van de Amerikaanse schrijver Daniel Epstein. Pardon: Daniel Mark Epstein.

 

Uit dat laatste boek kwam ik een interessant fragment tegen op de blog Examier.com van Harold Lepidus.

Epstein vertelt een anekdote uit de Time Out Of Mind sessies. Iemand van de platenmaatschappij heeft een demo gehoord van ‘Not Dark Yet’ en ziet er hitpotentieel in. Maar de versies die Dylan in de studio opgenomen heeft klinken helemaal anders. De producer, Daniel Lanois wordt onder druk gezet om de artiest te overreden mee te werken. Die haalt er Tony Garnier bij. De bassist moet zijn baas op andere gedachten brengen.

Maar Dylan blijft Dylan en weigert zichzelf te herhalen. “Tony, heb je mij al ooit iets twee keer op dezelfde manier weten zingen?”

 Prachtig toch? En helemaal Dylan.

Ik zet het boek meteen boven aan het lijstje van dingen die ik nog wil kopen.

Maar na een paar dagen valt het kwartje opeens. Ik ken dat verhaal ergens van. Ik ga op zoek. En ja hoor. Het antwoord is te vinden in Uncut. In oktober 2008, ter gelegenheid van het uitbrengen van The Bootleg Series, Vol 8: Tell Tale Signs, plaatste het Britse muziektijdschrift een lang stuk over de sessies van Dylan in de afgelopen twintig jaar. Daarvoor hadden ze een aantal sleutelfiguren geïnterviewd die hadden meegewerkt aan de opnamen.

Een van hen is Mark Howard, de geluidstechnicus van Daniel Lanois tijdens de sessies voor Oh Mercy (1989) en Time Out Of Mind (1997).

 En kijk eens wat Howard toen vertelde:

 One of the arguments during Time Out Of Mind was this thing about never doing a song the same way twice. Bob actually pulled Tony Garnier, his regular bass player, into the room with Dan at one point. He says, “Tony. Have I *ever* played any song twice exactly the same?” Tony says, “No, Bob, no.” Bob says, “*See*? I don’t *do* that.” And Dan’s like, “Yeah, but that song ‘Can’t Wait…’” Bob’s like, “I did it that way, and I’m never doing it that way ever again. I don’t do anything the same twice.”

Heb je het gemerkt? Howard heeft het over ‘Can’t Wait’ terwijl Epstein meent dat het over ‘Not Dark Yet’ gaat.

 Vreemd toch?

Als ik zoiets zie, dan wil ik er het fijne van weten.

 Dus heb ik meneer Epstein  gevraagd waar hij het verhaal vandaan heeft. En terloops ook hoe hij aan de precieze datum voor die laatste sessie is gekomen. Geen enkele bron is specifieker dan “January 1997”, maar hij heeft het over “January 27”. 

Hier is zijn antwoord:

The quote you mention is from Jim Dickinson.

Of course I read all of the uncut interviews I could access, and those are footnoted. More importantly I interviewed the late Jim Dickinson–my main source–, Cindy Cashdollar, David Kemper, Augie Myers and others who might have provided the date. I often arrive at specific dates forensically, by consulting people’s schedules, and perpetual calendars.

 best,

Dan Epstein  

Het blijft vreemd. Mijn zin om het boek te lezen is opeens heel wat verminderd.

De Nederlandse Dylanoloog Tom Willems heeft het boek inmiddels helemaal uit. Op zijn blog Bob Dylan in (het) Nederland(s) schrijft hij wat hij er van vindt.

Ach ja: Dylan blijft altijd een beetje een mysterie.

En het blijft een prachtig nummer.

 

Advertisements