De kans is groot dat de naam Harry Nilsson vooral associaties oproept met zijn twee grootste hits: ‘Without You’ en ‘Everybody’s Talking’. Toevallig allebei covers. ‘Without You’ is een song van de Beatles protegees Badfinger en ‘Everybody’s Talking’ is een song van Fred Neil. Eigenlijk is die reputatie een beetje onterecht, want Nilsson heeft zelf ook vele prachtige nummers geschreven. Eentje daarvan is ‘Me And My Arrow’, uit zijn zesde elpee.

The Point! was een conceptplaat, over een jongentje: Oblio. Hij is de enige met een rond hoofd in een stad waar iedereen en alles wettelijk verplicht is, om puntig te zijn. “Ik had acid gebruikt”, legt Nilsson uit, “Ik keek naar de bomen en besefte plots dat ze allemaal op een punt uitliepen. Zelfs de takken eindigen allemaal in een punt… en de huizen. Ik dacht: Oh! Alles heeft een punt en als dat niet het geval is, dan wordt dat een punt!”

Oblio en zijn hondje Arrow, beleven samen allerlei avonturen.

 Van de plaat werd al snel een tekenfilm gemaakt, die op 2 februari 1971, in première ging op de Amerikaanse TV.  Vier jaar later werd het verhaal herwerkt tot een musical. Die versie had zoveel succes dat de show, vanaf 1977, ook in Engeland werd uitgevoerd, in een uitgebreidere versie.

 Dat jaar werd Nilsson benaderd door vertegenwoordigers van een Amerikaanse autofabrikant. Hoe kon Crysler beter hun nieuwe Plymouth Arrow lanceren dan met een song die wel in opdracht kon zijn geschreven: ‘Me And My Arrow’.

Nilsson  zag zoiets niet onmiddellijk zitten. Hij weigerde elk financieel aanbod. Uiteindelijk kwam hij met een eis: in plaats van geld wou hij een nieuwe wagen: een Mercedes!

Een link naar het fragment uit het tekenfilmpje.

Advertenties