maart 2013


Dolly Parton en Porter Wagoner

1973-‘74

Als er punten gegeven worden voor street credibility bij muzikanten, staat Dolly Parton aan de top bij de countryzangers. Een vet Southern accent geeft al aan dat ze is opgegroeid in het Appalachengebergte. En inderdaad: het houten éénkamerhuisje waarin ze is grootgebracht, stond in Locust Ridge in Tennessee – een dorpje aan de voet van de Smoky Mountains. ‘Dirt poor’, omschrijft ze zelf haar familie. Vader probeerde zijn veertien kinderen in leven te houden met de opbrengsten van zijn tabakskweek. Moeder maakte kleding voor haar kroost van allerhande lappen stof.

Haar zuivere stem brengt Dolly al op 13-jarige leeftijd in de befaamde Grand Ole Opry radioshow, die vanuit het Ryman theater in Nashville wordt uitgezonden. Ze ontmoet er Johnny Cash, die haar adviseert om vooral haar eigen weg te volgen. Een raad die ze ter harte neemt: de dag na haar afstuderen in 1964, verhuist ze naar Nashville om er een carrière in de muziek na te streven.

In 1967 wordt ze geïnviteerd door countryster Porter Wagoner om zijn vaste partner, Norma Jean, te vervangen in zijn wekelijkse TV-show: The Porter Wagoner Show. Wagoner werpt zich op als haar mentor en produceert een reeks succesvolle duetsingles met haar. Solo-succes laat langer op zich wachten. Maar wanneer de doorbraak er eindelijk komt, in het begin van de jaren zeventig, probeert ze zich los te maken van haar mentor. Het is een moeizaam proces, want de man duldt geen tegenspraak. Bovendien is hij verliefd op zijn protegé – die daar echter niets van wil weten. ‘Hij was … en ik bedoel dat echt niet verkeerd, maar hij was een echte macho’, verklaart Dolly later. ‘Hij was de baas. Het was zijn show. Maar hij was ook erg koppig. Dar kwamen hevige ruzies van, want ik laat niet met me sollen.’
In 1993 licht ze verder toe: ‘Er ontstaat een liefde-haat verhouding wanneer je lang met iemand samenwerkt. Porter en ik waren beiden erg competitief en gepassioneerd. Dan komt er jaloezie bij kijken. Ik schaam mij niet voor die gevoelens. Maar uiteindelijk moest ik wel weggaan. Hij wou niet luisteren. Ik kon niets doen om de breuk te verzachten. Daarom schreef ik deze song.’ Ze doelt op ‘I Will Always Love You’, dat ze in juni 1973 opneemt.

In februari 1974 maakt Dolly Parton bekend dat ze de samenwerking met stop zet. In april treden ze een laatste keer samen op. Op 6 juni 1974 – een jaar na de opname – brengt Dolly Parton het nummer uit. Het slaat meteen aan en bereikt de top de van country lijst van Billboard.

De tekst wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd en soms zelfs als openingsdans gebruikt op trouwfeesten. Het gaat echter over een vrouw die beseft dat de relatie voorbij is. Toch hoopt ze dat de man die ze verlaat, gelukkig wordt.

Elbis Presley herkent de gevoelens, na zijn eigen breuk met Priscilla. Hij wil het nummer graag opnemen. Maar wanneer zijn manager, Kolonel Parker de helft van de publicatierechten opeist, bedankt Dolly voor de eer.

1975
Daardoor is Linda Ronstadt één van de eersten om het nummer te coveren. Dat doet ze op haar elpee Prisoner in Disguise , uitgebracht in september 1975. Ronstadt laat daarbij de laatste strofe (“I wish you joy and I wish you happiness…”) achterwege.

1982

Begin jaren tachtig is Dolly Parton voor het eerst te zien in de bioscoop. In Nine To Five speelt ze een secretaresse die heeft af te rekenen met een seksistische baas. Een rol die grotendeels gebaseerd is op haar verhouding met Porter Wagoner. Haar acteerprestaties worden gewaardeerd met twee Golden Globe nominaties en ook de titelsong is een groot succes.

Haar volgende film is The Best Little Whorehouse In Texas, gebaseerd op een recente Broadway musical. Dolly schrijft een aantal nieuwe nummers voor de filmadaptie. Maar het grootste succes blijkt weggelegd voor een nieuwe versie van ‘ Will Always Love You’. De song bereikt voor de tweede keer de top van de country lijst.

1992

Tien jaar verder en opnieuw een film met een zangeres in de hoofdrol: The Bodyguard, met Whitney Houston.

Oorspronkelijk is het de bedoeling dat de R&B zangeres, voor de finale van de film, een nieuwe versie zal opnemen van ‘What Becomes of the Brokenhearted’. Maar dan heeft Paul Young plots een hit met zijn cover van de Motownhit. Hij heeft het nummer van Jimmy Ruffin uit 1966, opgenomen voor een andere film: Fried Green Tomatoes.
Kevin Costner, die de mannelijke hoofdrol spelt in The Bodyguard komt met het voorstel om ‘I Will Always Love You’ te gebruiken.
Clive Davis, de grote baas van Arista Records, de platenmaatschappij waarbij Whitney Houston onder contract staat, vindt het maar niets: een R&B artieste met een countrysong? Costner houdt echter voet bij stuk: ‘Ik zei: “We gaan het begin a cappella doen. Het moet gewoon a cappella zijn , omdat ze daarmee aantoont hoeveel ze van die kerel houdt: ze zingt het zonder muziek!’
Omdat Whitney het nummer niet kent, geeft David Foster haar de elpee van Linda Ronstadt, zodat ze kan instuderen. Maar wanneer de producer Dolly Parton belt om haar te vertellen van de plannen, grijpt die in. Ze staat er op dat de laatste strofe weer in eer wordt hersteld. De toon van het nummer verandert helemaal er zonder, zo meent ze. Foster moet op zijn beurt de regisseur overtuigen om de scene 40 seconden langer te laten duren.

Whitney’s coverversie wordt een ongezien succes: ‘I Will Always Love You’ brengt maar liefst 14 weken door aan de top van de Amerikaanse hitlijsten. De rest van de wereld volgt. Met vier miljoen verkochte exemplaren is het één van de best verkochte singles ooit. De soundtrack doet het zelfs nog beter: met maar liefst 45 miljoen exemplaren is het wereldwijd de best verkochte soundtrack ooit.

Alluderend op Presley’s cover die niet doorging, grapt Dolly: ‘Whitney’s versie bracht me genoeg op om Graceland te kopen.’

1995

In 1995 besluit Parton het nummer zelf een derde keer op te nemen, voor de cd Something Special . Dit keer als een duet met Vince Gill. Deze versie brengt het niet verder dan een – relatief gezien – magere 15de plaats op de country lijst.

2012

Bijna twee decennia lang lijkt het alsof ‘I Will Always Love You’ eindelijk zijn tijd heeft gehad. Maar in 2012 duikt het plots opnieuw op.
Amber Riley heeft het nummer gecoverd voor een aflevering van de Amerikaanse tienerserie Glee. De band wordt afgeleverd bij de producers van de TV-serie op 10 februari. Netjes op tijd voor de uitzending vijf dagen later.

De volgende dag, 11 februari 2012, wordt Whitney Houston dood aangetroffen in het bad in een hotelkamer in het Beverly Hills. De 48 jarige zangeres is overleden aan een hartaanval, te wijten aan het gebruik van drugs.

Tijdens de uitreiking van de Grammy’s in Los Angeles, een dag later, brengt Jennifer Hudson het nummer als eerbetoon aan de overleden ster. Meteen volgt een nieuwe notering in de top 3.
Hiermee bereikt het nummer voor de vijfde keer de Amerikaanse hitlijsten, verspreid over vier decennia.

Advertenties

patsyclinecrash1a-434x386

Maart 1963 was een zwarte maand voor de countrymuziek. Het begon allemaal met een dodelijk ongeval, gevolgd door nog meer doden, om te eindigen met… nog een dodelijk ongeval. Pure kommer en kwam dus, zoals het past in een country song.

Ons verhaal begint op 24 januari 1963, in Independence, Missouri. Tot voor kort was Jack Wesley een populaire disc-jockey bij een lokale radiozender. Onder de naam ‘Cactus’ Jack Call verzorgde hij er de country uitzendingen. Maar vanaf 12 november 1962 was die zender omgeschakeld naar religieuze muziek. Wesley ging dan ook graag in op het aanbod van een concurrent in Kansas om er het eerste radiostation uit de grond te stampen dat puur is gewijd aan countrymuziek. Van meet af aan is het een groot succes en verschillende artiesten uit Nashville worden vrienden.

Amper drie maanden later gaat het echter fout. Na afloop van een uitzending die donderdagavond in januari komt hij op Highway 40 in aanvaring met een vrachtwagen. Door de klap wordt hij uit de wagen geslingerd en overlijdt de volgende dag in het ziekenhuis. Jack Wesley was 40.

Om zijn vrouw en twee jonge zonen wat te steunen, stellen een paar artiesten voor om een benefiet te organiseren. Wanneer George Jones zich achter de zaak schaart, gaat het hard. Uiteindelijk vinden er op 3 maart 1963 drie shows plaats in de Soldiers and Sailors Memorial Hall in Kansas City, Kansas: om 14:00, 17:15 en 20 uur. De lijst met deelnemende artiesten is vrij indrukwekkend: George McCormick and The Clinch Mountain Clan, Wilma Lee en Stoney Cooper, Cowboy Copas, Hawkshaw Hawkins, Dottie West, Billy Walker, Patsy Cline en tenslotte George Jones (met George Riddle and The Jones Boys).

De meeste artiesten zijn per auto vanuit Nashville gearriveerd. Het is een hele rit: 16 uur rijden. Zij blijven dan ook allemaal overnachten om de volgende dag de terugkeer aan te vatten. Enkele hebben een lijnvlucht genomen: Patsy Cline wil niet te lang weg zijn van haar kinderen. Haar manager/gitarist Randy Hughes, diens schoonvader Cowboy Copas en Billy Walker zijn meegereisd.

Tijdens de tweede en de derde show moet Billy Walker vertrekken. Zijn manager heeft getelefoneerd om te melden dat hij dringend terug naar Nasahville moet. Hij geeft het ticket voor de terugreis aan Hawkshaw Hawkins en huurt een piloot in om met een privevliegtuigje te vliegen.

Wanneer het viertal die avond aan het vliegveld arriveert, blijken alle lijnvluchten te zijn vertraagd. Er is een orkaan opgedoken en door de sterke wind kan geen enkel vliegtuig opstijgen.

Wanneer de storm echter blijft aanhouden, wordt besloten om een klein vliegtuig te huren. Hughes heeft veel vliegervaring, al heeft hij geen licentie om enkel op instrumenten te vliegen. Het is al in de namiddag van 5 maart vooraleer ze eindelijk kunnen opstijgen. Tegen de avond is er een tussenlanding in Dyersburg, Tennessee, om bij te tanken. De verantwoordelijke op het vliegveld raadt hen aan, niet opnieuw te vertrekken, omdat de weersvoorspellingen zo slecht zijn. Hughes telefoneert naar huis, om aan zijn vrouw te vragen hoe het weer in Nashville is. Daar is net een storm gepasseerd, vertelt ze, maar nu is het er weer rustig. Hughes meent dat ze de resterende 150 km wel kunnen wagen.

Om 18:07 stijgen ze weer op. Amper dertien minuten later slaat het vliegtuig te pletter in een bos bij Camden, Tennessee. Alle inzittenden komen daarbij om het leven. Het precieze tijdstip van de crash kan worden afgeleid aan de hand van Patsy’s uurwerk dat is blijven stilstaan om 18:20. Wat de vrouw van Hughes niet wist, was dat de stad zich letterlijk in het oog van de orkaan bevond.

Hawksaw Hawkins was niet zo’n erg bekend figuur. Zijn meest recente single was al na een paar weken verdwenen uit de hitlijst. Maar na zijn dood werd ‘Lonesome 7-7203’ veel gedraaid en werd het alsnog zijn enige nummer 1 hit. Zij het postuum.

Hawkins had zijn vliegticket gekregen van Billy Walker. De man werd 41 en liet een zwangere vrouw na.

Cowboy Copas beleefde zijn eerste succes in 1946, maar zijn grootste hit was ‘Alabam’, dat de top van de countrylijst aanvoerde in 1961. Hij werd 49.

Patsy Cline was de grootste ster van de drie. Samen met Kitty Wells behoorde zij tot de eerste vrouwen die het in de countrymuziek gemaakt hadden. Haar grootste successen waren ‘Walking After Midnight’ uit 1957, ‘I Fall To Pieces’ en ‘Crazy’ (geschreven door een jonge Willie Nelson) uit 1961 en ‘She’s Got You’ van een jaar later. Ze had al twee zware auto-ongelukken overleefd en had een voorgevoel dat een derde ongeluk wel eens fataal zou kunnen worden.

Maar het is nog niet gedaan.

Het noodlot sloeg nog een laatste keer toe, op de dag van de begrafenissen: 8 maart. De collega muzikanten van Nashville haasten zich van de ene plechtigheid naar de andere. Zo ook Jack Anglin, de helft van het duo Johnnie & Jack. De andere helft was zijn schoonbroer: Johnny Wright, de man van Kitty Wells. In zijn haast nam Jack een bocht te snel, in Madison, Tennessee. Zijn auto sloeg overkop en de man was op slag dood.

Het bekendste nummer van het duo is ‘(Oh Baby Mine)I Get So Lonely’, een country nummer 1 in 1954.