thrillington_

THRILLINGTON

Opgenomen: 15 tot 17 juni 1971 – Abbey Road Studios, Londen

Uitgebracht: Thrillington door Percy Thrillington – 29 april 1977 (Engeland) en 17 mei 1977 (VS)
kant 1: ‘Too Many People’, ‘3 Legs’, ‘Ram On’, ‘Dear Boy’, ‘Uncle Albert/ Admiral Halsey’
kant 2: ‘Smile Away’, ‘Heart Ot The Country’, ‘Monkberry Moon Delight’, ‘Eat At Home’, ‘Long Haired Lady’, ‘Backseat Of My Car ‘

Percy+Thrillington+-+Percy+Thrillington+-+MEMORABILIA-394716

Vanaf februari 1977 verschijnen regelmatig mysterieuze advertenties in de Britse kranten Evening Standard en The Times. In enkele regels wordt meegedeeld dat een zekere heer Percy Thrillington ergens geweest of iets gedaan heeft. ‘Percy Thrillington zoekt de liefde van zijn leven.’ – dat soort dingen.
Enkele weken later ontvangt de muziekpers een map met een korte biografie van de jongeman, plus enkele foto’s. De tekst begint met de woorden: ‘Thrillington is een puzzel maar niemand heeft, tot nog toe, alle stukjes.’
In april verschijnt dan de debuutplaat van Percy, op het Regal Zonophone label – het nieuwe label van Paul McCartney’s firma PML . Thrillington is een orkestrale versie van Ram, met alle songs in dezelfde volgorde. Ene Clint Garrigan geeft wat toelichting op de hoes over leven en opleiding van Percy ‘Thrills’ Thrillington. ‘… Uiteindelijk kwam hij in Londen terecht, waar hij zijn levenslange ambitie om een orkest op te richten kon realiseren… Hij neemt alle songs op van Paul en Linda McCartney’s Ram en met de hulp van enkele van de beste orkesten en big band muzikanten van Londen, verandert hij de muzikale popthema’s in nieuwe orkestrale versies. Hij kreeg daarbij de hulp van Richard Newson [sic] die arrangeerde en dirigeerde.’

In volle punkperiode, trekken de elpee noch de single ‘Uncle Albert/ Admiral Halsey’ verder veel aandacht en de plaat verdwijnt geruisloos uit de belangstelling.

Pas in november 1989, wanneer een journalist tijdens een persconferentie voor een tournee, aan Paul McCartney vraagt naar de ware identiteit van de mysterieuze Thrillington, geeft die toe: ‘Wat een fantastische vraag om mee te eindigen. Eindelijk! Serieus: het waren Linda en ik – we hebben het lang geheim gehouden, maar nu weet iedereen het. Jouw schuld!’

‘Wij hebben dat allemaal bedacht. Linda en ik’, verklaart hij later. ‘We trokken door het zuiden van Ierland op zoek naar een geschikte figuur. We vonden een kerel in een veld, een jonge boer. Hij was bereid om model te staan voor een paar foto’s. We zochten iemand die niet op te sporen was, betaalden hem het gewone tarief en namen wat foto’s van hem, met een pull aan en in kostuum. Maar hij leek niet echt genoeg als een Percy Thrillington.’

Nog voor Ram, in mei 1971 in de winkels lag, informeerde Paul bij arrangeur Richard Hewson (met een H!) of hij zin had om de hele elpee te bewerken voor een orkestrale versie. Hij had eerder al met de man samengewerkt: Hewson had arrangementen geschreven voor een elpee van Mary Hopkin, die Paul had geproduceerd, onder andere voor de hitsingle ‘Those Were The Days’.
Hewson kreeg volledige vrijheid. De enige voorwaarde die Paul had, was dat het moest worden uitgevoerd in een relatief kleine bezetting.

thrillington

De opnamen vinden plaats in de Abbey Road Studio in noord Londen, van 15 tot 17 juni 1971. Tony Clark en Alan Parsons staan in voor de technische kant.
Tony Clark: “Ik verwachtte dat het een plaat van McCartney zou worden. Ik weet nog dat ik aan Richard vroeg: Waar kan Paul zingen? Waar zijn we mee bezig? Hij antwoordde: “Heb je het niet door? We maken een instrumentale versie van Ram!”’
Paul zelf treedt op als producer, maar speelt zelf niet mee. ‘Hij was er de hele tijd bij,’ vertelt Tony. ‘Hier en daar wat aanpassen, praten met de muzikanten… Gewoon de touwtjes in handen houden en het juiste gevoel er in houden. Hij had duidelijk de leiding. Als er een beslissing moest genomen, dan deed hij dat.’

Nochtans heeft Hewson volledige vrijheid gekregen wat betreft de selectie van de sessiemuzikanten. ‘De muzikanten die ik koos, waren een select groepje topspelers waar ik regelmatig mee samenwerkte, ‘vertelt de arrangeur. ‘Herbie Flowers op bas, Clem Cattini van The Tornadoes op drums, de legendarisch gitarist Vic Flick, Roger Coulan op toetsen, de familie Dolmetsch op blokfluit, The Mike Sammes Singers en diverse eersteklas jazzmuzikanten op saxen en koperblazers – want ik ben nog steeds een jazzfanaat. [Ook] de strijkers en houtblazers behoorden toen allemaal tot de top van de sessiemuzikanten.

Er wordt snel gewerkt: de eerste dag spelen de rockmuzikanten de basistracks in en diezelfde avond al, worden daar tien violen, vier cello’s, twee klarinetten en twee alto saxen aan toe gevoegd.
De volgende ochtend komen er nog vier fluiten, één picollo en een jongens koor (voor ‘Ram On’) bij. In de namiddag voegen de Swingle Singers backing vocals toe aan vijf nummers. De groep is hiervoor speciaal uit Franrijk overgevlogen. ‘Het is een uitzonderlijk getalenteerde groep,’ weet Richard Hewson. ‘Een hele bende. Ze waren gekend in heel Europa voor een soort jazzy, scat versie van Bach.’
Tijdens de avondsessie, worden nog negen violen toegevoegd, plus vier blokfluiten door Carl Dolmetsch en familie.
Tijdens de laatste opnamedagen worden er blazers toegevoegd: trompetten, trombones en een tuba. Geluidstechnicus Tony Clark blinkt tevreden terug: ‘Het was allemaal erg opwindend. […] In mijn carrière heb ik zelden zo’n magie beleefd. Wat me vooral bijgebleven is, is dat Paul erg blij was met het hele gebeuren.’

Tony Clark en Alan Parsons sluiten de week af met een dag- en nachtdurende mixsessie. ‘Paul was er bij voor de mix,’ weet Clark. ‘Hij woonde [vlakbij] in St. John’s Wood, bracht Linda naar huis en kwam dan terug. Dat was fijn, want als de aandacht wat verslapte in de loop van de nacht, hielp hij om het energie niveau weer wat op te krikken.
Het was zo’n speciale sessie dat het in mijn geheugen gegrift staat als een van de meest magische momenten in mijn carrière. Ik zie het zo: als je fan bent van McCartney, […] dan vind ik Ram pure McCartney. En Thrillington geeft de geest van die songs op onnavolgbare wijze weer.‘

Desalniettemin belandt het hele project in een schuif… voor bijna zes jaar. Waarschijnlijk omdat Paul enkele weken later zijn nieuwe band aan de wereld voorstelde: Wings.

Dit jarenlange uitstel versterkt nog het beeld dat het gehele project een bizar en geldverslindend folietje is van een superrijke ster. ‘Het kwam allemaal omdat ik vond dat iemand een orkestrale big-band versie van Ram zou moeten maken,’ geeft Paul in 2008 als verklaring voor het idee, ‘maar niemand deed het, dus dacht ik: dan doe ik het zelf.’

Een achterliggende reden zou kunnen zijn dat het allemaal een reactie is op de kritiek van John Landau. In zijn bespreking voor Rolling Stone bestempelde hij Ram als ‘pure rock muzak’. Misschien wou McCartney met een muzak versie van de elpee aantonen hoe zoiets echt zou klinken.

Advertenties