Wings_Wild_Life

Opgenomen: 25 tot 28 juli 1971 in Abbey Road Studios, Londen

Uitgebracht:
15 november 1971 (Engeland), 6 december 1971 (Verenigde Staten) – Wings elepee: Wild Life
kant 1: ‘Mumbo’, ‘Bip Bop’, ‘Love Is Strange’ (Mickey Baker/Ethel Smith), ‘Wild Life’, ‘Some People Never Know’
kant 2: ‘I Am Your Singer’, ‘Bip Bop Link’, ‘Tomorrow’, ‘Dear Friend’, ‘Mumbo Link’

Opgenomen: 1 februari 1972, in SARM West Studios, Londen

Uitgebracht:
25 februari 1972 – Wings single: ’Give Ireland Back To The Irish’/’Give Ireland Back To The Irish (instrumental)’

Opgenomen: januari 1972 in Rude Stduio, Campbeltown

Uitgebracht:
12 mei 1972 – Wings single: ‘Mary Had a Little Lamb’/’Little Woman Love’
7 mei 2001: Wings verzamelaar Wingspan: Hits and History: medley: ‘Bip Bop/Hey Diddle’

Rude Studio

Tegen de zomer van 1972 kan de carrière van Denny Laine best een zetje gebruiken. Hoewel de 27-jarige zanger en gitarist dan al bijna tien jaar leeft van zijn muziek, heeft hij nog niet echt veel succes gekend. Na een aarzelende start met Denny en The Diplomats, zag het er eventjes heel goed uit met The Moody Blues.
De tweede single van die band, ‘Go Now’ – een cover van een obscuur Amerikaans rhythm & bluesnummer – was in 1964 een nummer 1 hit in Engeland en het volgende jaar top 10 in de Verenigde Staten. De Moodys mochten zelfs op tournee met The Beatles.
Een opvolger vinden voor ‘Go Now’ bleek echter moeilijk en twee jaar later dreigde een toekomst in het cabaretcircuit voor de band.
Tijd dus om iets anders te proberen.

Denny probeerde met The Electric String Band een nieuw concept: een rockband met een strijkkwartet. Hoewel ELO hiermee later erg succesvol zou zijn, bleek het allemaal wat te vroeg. Ook het volgende project, Balls, maakt geen brokken.
Denny overweegt een solocarrière wanneer hij totaal onverwacht een telefoontje krijgt van Paul McCartney.

De ex-Beatle wil graag weer live gaan spelen. De eerste stap is het oprichten van een nieuwe groep. Hij is erg tevreden over de opnamen van Ram en nodigt daarom de muzikanten die hem daarbij geholpen hebben uit, om samen wat te musiceren.

‘Ik dacht er over een tweede gitarist te zoeken,’ vertelt Paul. En daarbij komt Denny Laine in beeld. ‘Ik wist dat Denny een goede zanger was. ‘Zijn ‘Go Now’ vond ik fantastisch.
Hij had bij mij op school gezeten. Bij een evacuatie tijdens de oorlog, waren we naar Birmingham getrokken en Brian Hines – dat is zijn echte naam – en ik kennen elkaar van toen. Later zag ik hem terug bij The Moody Blues. [The Beatles] namen hen mee op tournee en dat verstevigde onze vriendschap.’

Op zaterdag 17 juli 1971 belt Paul de gitarist op.
‘Ik kreeg opeens een telefoontje van hem en hij vroeg me bij zijn [nieuwe band]. Natuurlijk was ik blij, maar eigenlijk kwam het niet echt als een verrassing. Ik had altijd al graag samen gespeeld met Paul, zelfs al was het maar wat losjes jammen in een kleedkamer. Zoals ze toen in de Londense muziekkringen zeiden: “the vibe was right”.’
Plaats van afspraak is Pauls boerderij in Schotland. Denny boekt meteen een vlucht naar Glasgow voor de volgende dag.

Bij zijn aankomst daar, de volgende avond, wordt hij verwelkomt door zijn beide Amerikaanse collega muzikanten met hun partners: drummer Denny Seiwell en diens vrouw Monique en gitarist Hugh McCracken met zijn vriendin Holly.
Seiwell vertelt hoe het verder verliep: “Je vloog naar die rare luchthaven daar in Schotland en Pan Am bracht ons met een busje naar Campbeltown. Na een trip van vijf uur werden we afgezet bij een locale zaak in huurwagens. We overnachtten in een typisch Schots hotelletje.
De volgende dag gingen we op zoek naar de boerderij, ergens in een godvergeten uithoek. We vroegen een paar dorpsbewoners hoe we in High Park Farm konden raken en kregen dan iets te horen in de aard van: “’Well, laddie, ye take the wee car…” Geen idee waar ze het over hadden.
Uiteindelijk vonden we de weg. Ze hadden ons gezegd dat naar het boerderijtje moesten, aan de rand van het terrein van McCartney. […] De zon was al onder aan het gaan in de donkere Schotse bergen. We toeterden en er kwam een oude vent buiten. We vroegen: Hoe kom je bij de boerderij van Paul? Van zijn antwoord verstonden we geen woord, maar hij opende een oude houten poort. Vanaf daar was er helemaal geen weg meer naar het huis. Er lagen overal stenen – niet goed voor de auto. Drie huurauto’s hebben we zo vernield. Ze wilden ons geen auto meer verhuren in dat dorp.
Eindelijk raakten we bij de boerderij. Twee slaapkamers in het hoofdgebouw; een keuken, de kinderen, de paarden, de schapen… Linda kookte voor ons… fantastisch – echt waar. Gewone kost, maar lekker! Je zag zo dat het pure liefde was tussen die twee.’

Ook Denny Laine is verbaasd over de levensomstandigheden van Paul: ‘Ik keek er van op dat hij woonde in zo’n afgelegen plaats, in een piepklein boerderijtje, waar nog heel wat werk aan was. […]
Linda zorgde voor het eten. Ze zei dat ze van mijn werk met The Moodies hield. Ze had het over een reclamespotje dat we gemaakt hadden voor Coca-Cola. Dat vond ze erg origineel. Ik heb altijd goed met haar kunnen opschieten.’

Linda heeft meer moeite met Denny’s vriendin: Maggie McGivern. Het blijkt dat Paul het meisje nog kent van vroeger. De twee hebben stiekem meer dan een jaar lang een verhouding gehad, in 1966. ‘Het was een emotioneel weerzien,‘ bevestigt Maggie. ‘We omhelsden mekaar. Opeens tikte er iemand Paul op zijn schouder. Het bleek Linda te zijn. Paul vertelde haar wie ik was en zij zei dat ze van me had gehoord. Natuurlijk was de sfeer wat gespannen en we kregen niet echt de kans om bij te praten.‘

De volgende dag repeteren Paul en zijn nieuwe band voor het eerst samen. Linda heeft de vrouwen vriendelijk verzocht in het dorp te blijven.
Maar dat geldt blijkbaar niet voor haarzelf, integendeel: Paul staat er op dat zijn vrouwtje ook meespeelt.
Zij kiest voor toetsen, maar erg gelukkig is ze er niet mee. ‘We hadden een paar fikse ruzies toen hij het mij probeerde te leren,’ verklapt ze. ‘Hij gaf echter niet af. Wanneer het verkeerd liep riep ik wel eens: Ik dacht dat jij wist hoe je een groep moest vormen.’
Denny Laine legt uit: ‘De voornaamste reden dat ze er bij was, was dat ze getrouwd was met Paul en dat ze graag samen waren…. Ik vond het geen goed idee, omdat ik vond dat we sneller een betere band waren geworden met een echte toetsenspeler. Niet dat ik het erg vond om Linda in de buurt te hebben, maar als muzikant vond ik het minder. Zij heeft nooit gevraagd om in Wings te zitten … Ze wou er wel bij horen, maar dan als fotografe… Ze was niet dom, hoor, verre van. Ze deed me denken aan John Lennon; eenzelfde levenshouding. Als ze ergens in geloofde, kon niemand haar van dat idee af brengen.’

Hoewel het zo al moeilijk genoeg moet zijn voor Linda om als beginneling te moeten samenwerken met professionals, is ze ook nog eens hoogzwanger. Paul zegt daarover: ‘Als ze de sessies had willen stopzetten, hadden we dat gedaan. Maar het kwam nooit ter sprake. Veel vrouwen werken tot een week of twee voor de geboorte en Linda deed dat ook. Het gaat dan wel om een rock band, het blijft werk.’

Rude 2

Abbey Road

Na amper een weekje repeteren, verhuist de hele bende naar Londen.
Alhoewel, er ontbreekt iemand: gitarist Hugh McCracken.
Terwijl de mannen repeteerden, verbleven hun vrouwen in het hotelletje in Campbeltown. Vooral Holly, de
vriendin van Hugh verveelde er zich stierlijk en zij stond er op snel terug te keren naar New York. McCracken bedankte Paul dan maar voor het aanbod om deel uit te maken van zijn nog naamloze nieuwe groep.

Voor de opname van de debuutelpee, heeft Paul de vertrouwde Studio Two van Abbey Road geboekt, vanaf zondag 25 juli … voor vier dagen. De ex-Beatle heeft iets gelezen over de spontane manier van werken die Bob Dylan gebruikte bij de opname van zijn meest recente album, New Morning.
‘Dylan inspireerde Wild Life,’ legt Paul uit. ‘We hoorden dat hij een elpee had opgenomen in één week tijd. Dat wilden we ook proberen: de spontaniteit vastleggen en niet teveel prutsen. Dat was het idee.’

Tony Clark en Alan Parsons staan opnieuw in voor de technische kant. ‘Paul vroeg me er bij,’ vertelt Tony. ‘De sfeer was ontspannen, fijn en echt aangenaam. De kern van de opdracht was dat we alles zo live als mogelijk moesten laten klinken in de studio. Het live-gevoel – daar draaide het om.’
(Een wist-je-datje:aan het begin van ‘Mumbo’ kun je Paul horen roepen: ‘Take it, Tony!’)

The Concert For Bangla Desh

Tijdens de tweede opnamedag krijgt Paul een boodschap van George Harrison. Die is in New York, waar hij op 1 augustus een benefiet organiseert voor de noodlijdende bevolking van Bangla Desh. Omdat hij vreest dat er niet genoeg volk zal komen opdagen voor een soloconcert, heeft hij een aantal vrienden/collega’s uitgenodigd: Leon Russell, Eric Clapton, Bob Dylan en… de drie mannen waarmee hij jarenlang lief en leed heeft gedeeld.

Paul ziet het echter niet zitten om nu naar New York af te reizen. Hij is volop bezig met opnamen, maar vindt het ook te vroeg voor een reünie van The Beatles. Bovenal wil hij Klein dat plezier niet gunnen.
‘George vroeg het me,’ verklaart Paul drie jaar later, in Rolling Stone. ‘Ik moet toegeven dat er meer aan de hand was dan problemen met een visum. Je had dat hele Apple gedoe. Toen The Beatles uit elkaar gingen, dacht ik: Voila, uit elkaar. Daar zijn we mee klaar.
Maar toen kwam George met de vraag of ik mee wou doen met Bangla Desh en ik dacht: verdorie, waarom zouden we? We zijn net uit elkaar en nu beginnen we opnieuw! Dat leek me een beetje vreemd.’
En bij een andere gelegenheid, geeft hij meer uitleg: ‘Ik vertelde George dat de reden waarom ik niet wou meedoen was dat de volledige wereldpers zou roepen dat The Beatles weer samen waren. Ik wist dat Klein daar heel blij mee zou zijn. Het zou een historische gebeurtenis zijn en Klein zou met de eer gaan lopen. Ik vond het zo al geen goed idee. Als Klein er niet mee gemoeid was had ik het misschien nog overwogen…’
Uiteindelijk komt enkel Ringo zijn makker ter hulp. John had in eerste instantie toegezegd, maar George stond er op dat hij Yoko van het podium zou blijven. Dat leidde tot een fikse ruzie in het huishouden en John vluchtte het land uit.

Ondertussen in Londen

Omdat Paul (en Linda, want volgens de credits schrijft ze nog altijd mee) niet veel songs achter de hand hebben, wordt er vooral veel gejamd. Wanneer iemand opmerkt dat één zo’n jam, een reggaedeuntje, wel wat wegheeft van een oude Ian & Sylvia hit ‘Love Is Strange’, wordt de tekst er bij gehaald en verandert het daardoor in een coverversie.

Vijf van de acht songs zijn eerste take opnamen. ‘De opname van die elpee verliep heel snel,’ blikt Paul terug. ‘Het was bijna een bootleg. Misschien was dat wat jammer. Niet alle songs zijn even sterk. Ik wou dat de plaat heel losjes klonk – spontaan, zo dat iedereen er in kon komen. Zoiets als ‘Mumbo’ met dat geschreeuw en enkel ‘mumbo’ als tekst kan wat oude dametjes doen opschrikken, maar in het algemeen is er wel voor elk wat wils op te vinden.’

Na vier dagen in de studio beëindigen Paul en zijn band de sessies. De laatste dag is besteed aan het toevoegen van overdubs. Daarbij is ook het nummer ‘Dear Friend’ dat Paul in zijn eentje heeft opgenomen tijdens het mixen van Ram in Los Angeles. Het is een verzoenende oproep aan John Lennon, een poging om de openlijke vijandelijkheden te staken.

wildlife
Wings

Hoewel de opnamen in het grootste geheim hebben plaats gevonden, is het nieuws toch uitgelekt. Het commentaar is kort: “Paul is zeer blij met de groep en de opnamen die ze hebben gemaakt.’

Op 3 augustus kondigt Paul officieel aan dat hij een nieuwe groep heeft. Alleen een naam is er nog niet. ‘We bedachten allerlei namen,’ zegt Paul. ‘We kregen een brief van een oude heer uit Schotland, die schreef: “Beste Paul, ik lees dat je een naam zoekt voor jouw groep. Wat dacht je van The Dazzlers.” Dus, bijna waren we The Dazzlers, met jassen vol parels. Maar dan dachten we: nee, het mag wat aardser. Toen kwam iemand met Turpentine. Maar ik schreef naar die vent in Schotland en vertelde hem dat. En toen schreef hij weer: “Ik denk niet dat je jezelf Turpentine moet noemen, want dat is iets om verf mee af te doen.
Dus bedachten we Wings.’

Die naam komt er op 13 september. Linda is opgenomen in het ziekenhuis om er te bevallen van Stella, maar er zijn complicaties en het wordt een keizersnede. ‘Het was een moeilijke zwangerschap,’ licht Paul toe. ‘Ik wou bij haar blijven. Daarom kocht ik een kampeerbedje en bleef overnachten in het ziekenhuis.‘
De nacht na de operatie droomt hij over engelen. ‘En ik dacht: dat is een mooi beeld: vleugels. Zou er een band zijn die Wings heet? De naam kwam daar, in het King’s College Hospital, in Londen, terwijl we bijkwamen na de geboorte van Stella. Vandaar dus Wings.’

Wild Life

Ter promotie van de nieuwe groep, geven Paul en Linda op 8 november een verkleed feest in de Empire Ballroom in Londen. Ray MacFall and his Band verzorgen de muziek en er is een optreden van het Frank and Peggy Spencer Formation Dance Team.
Onder de 800 gasten bevinden zich Elton John, Keith Moon, Sandy Denny, Mary Hopkin, Terence Stamp, Jimmy Page, de leden van Deep Purple, John Entwistle, Mungo Jerry, Gilbert O’Sullivan, Sandie Shaw, John Entwistle, Ronnie Lane, Ronnie Wood, Ian McLagen en Kenny Jones, plus diverse top-DJ’s.

Een maand later ligt de debuutplaat van Wings in de winkels, onder de titel Wild Life.
Bij het samenstellen van de elpee, is er voor gekozen om de rocksongs op kant één en de wat tragere nummers op kant twee te plaatsen. ‘Dat deden we met opzet,’ weet Linda. ‘Dat is fijner voor een feestje: de ene kant is voor al je wilt dansen en de andere kant is voor de meisjes, als ze wat willen knuffelen.’

De kritieken zijn zeer lauw. Het meest storen de critici zich aan het gebrek aan zorg. Hoewel er dit keer veel minder aandacht is besteed aan de backing vocals, is Linda’s zang nogal prominent aanwezig in de mix, vooral in ‘I Am Your Singer’.

Het was misschien ook niet zo slim om geen groepsnaam te vermelden op de voorzijde en een idillische, maar weinigzeggende foto op de hoes te plaatsen.
De verkoop in navenant: een tiende plaats in Engeland en een achtste in de Verenigde Staten.

Hoewel er overwogen werd om ‘Love Is Strange’ als single uit te brengen met ‘I Am Your Singer’ als b-kant, ging dit plan niet door.

hqdefault

Give Ireland Back To The Irish

De bedoeling van de nieuwe band is van meet af aan om op tournee te gaan. Daarom komen de muzikanten in januari 1972 weer samen in de boerderij in Schotland, om er te repeteren en beter op mekaar ingespeeld te raken. Een van de bijgebouwen is omgebouwd tot studio, door er 4-sporen opnameapparatuur te installeren: de Rude Studio. Daar worden enkele rockers op band gezet: ‘Little Woman Love’, ‘1882’ en ‘Soily’. Maar ook ‘Mary Had A Little Lamb’ is een bewerking van het aloude kinderliedje. Waarschijnlijk heeft Paul speciaal dit nummertje uitgekozen voor zijn drie-jarig dochtertje Mary.

Vanaf 17 januari zetten ze de repetities verder in Londen, in de Scotch Of St. James club. Daar stelt Paul vast dat de groep best nog een tweede gitarist zou kunnen gebruiken. Denny Laine kent iemand die onmiddellijk beschikbaar is: Henry McCullough, de Ierse gitarist uit de begeleidingsband van van Joe Cocker. Cocker heeft The Grease Band net ontbonden.
‘Eigenlijk was het een roadie van Paul die me belde,‘ weet Henry. Na The Grease Band had ik even helemaal niets om handen, dus ging ik er eens kijken. Dat was op een dinsdag. Daarna hoorde ik een paar dagen niets meer. Op donderdag kreeg ik opnieuw een verzoek om langs te komen. Na afloop vroeg Paul toen: “Heb je zin om bij de groep te komen?” Ik kende Laine wel, maar McCartney had ik nooit eerder ontmoet. Maar van zodra ik het gewoon was om met hem om te gaan, bleek hij een beste kerel.‘

Op zaterdag 29 januari vliegen Paul en Linda naar New York, waar ze hebben afgesproken met John en Yoko. Tijdens een etentje komen de vroeger makkers overeen om op te houden met elkaar aan te vallen in de pers. Blijkbaar heeft ‘Dear Friend’ vruchten afgeworpen.

De volgende dag gaat de geschiedenis in als Bloody Sunday. Tijdens rellen in Londonderry vallen dertien doden, wanneer het Britse leger het vuur opent op ongewapende betogers. Die avond spreekt Paul zich in sterke bewoordingen uit over de incidenten in Noord-Ierland.

Zodra hij weer in Londen is, roept hij Wings bij elkaar om een emotionele reactie op de recente gebeurtenissen vast te leggen in een protestsong: ‘Give Ireland Back to the Irish’.
Omdat Abbey Road op die korte tijd niet beschikbaar is, vinden de opnamen plaats in de SARM West Studios, in Nottinghill. Het is een studio opgericht door Chris Blackwell van Island Records.
Tony Clark is weer opgetrommeld voor de techniek. ‘Ik herinner me dat ik uit het metrostation kwam en het zebrapad overstak. Toen hoorde ik al een immense geluid uit de studio komen. Zo hard stond het.‘

‘Ik ben niet van plan om voortaan de politieke tour op te gaan, hoor,’ legt Paul uit, ‘maar deze keer vind ik dat de Britse regering over de schreef is gegaan. Ze heeft zich veel meer als een onderdrukker getoond dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. […] Onze soldaten, het leger van mijn land, hebben ingegrepen en hebben mensen vermoord. Ik ben opgegroeid met het idee dat Ieren fantastisch zijn, vrienden, broeders. Lachend wordt Liverpool wel eens de hoofdstad van Ierland genoemd. Opeens zijn we onze vrienden aan het afslachten en ik vond dat ik daar iets van moest zeggen.’

In plaats van een van de al eerder op band gezette songs, kiest Paul voor de keerzijde van de single voor een instrumentale versie van de song, aangekleed in de stijl van een Ierse folksong.

Nog voor het plaatje in de winkels ligt, laten zowel de Britse als de Ierse staatomroepen weten het nummer niet te zullen draaien. ‘Ik nam dat nummer op en toen kreeg ik verschillende mensen aan de lijn die zeiden: “Breng het a.u.b. niet uit. Dat kunnen we nu best missen.” Maar ik zei: We doen het wel. Het moet.’

Zelfs binnen de groep is niet iedereen gelukkig met de beslissing. ‘Paul probeerde in al zijn onschuld een probleem op te lossen, dat natuurlijk niet op te lossen is met een liedje,’ meent Denny Laine. ‘Heel wat Ieren namen er aanstoot aan. Dat was soms zelfs een beetje angstaanjagend…Er waren betogingen tegen onze concerten. Ik heb eens gas moeten geven om een menigte uit elkaar te drijven. Ze bedreigden ons.
En de broer van Henry [McCullough] is eens in elkaar geslagen, ergens in Zuid Ierland.
Soms is het moeilijk om niet controversieel te zijn, wanneer je iets schrijft. Je zult altijd wel iemand voor het hoofd stoten, maar in dit geval was ik er niet echt blij mee. Of toen toch niet, in ieder geval.’

De controversiële debuutsingle van Wings verschijnt op 25 februari 1972. ATV, Radio Luxembourg en de GPO melden meteen dat ook zij de single niet zullen draaien.

‘Voor ik [dat nummer schreef], dacht ik altijd: God, John is gek met al die politieke nummers. Ik begrijp wel dat hij het echt meende, hoor. Ik ook. Ik haat al dat gedoe van Nixon en dat rond Ierland en onderdrukking en zo. […] Maar ik dacht altijd: het is beter om er niets van te zeggen, want het verkoopt tcoh niet en niemand is er in geïnteresseerd.
Maar toen probeerde ik het toch en het kwam op 1 in Ierland en – gek genoeg – ook in Spanje kwam het op 1. Ik denk dat [de Spaanse dictator] Franco er niks van begreep.’
Ondanks de ban behaalt de single toch nog een 16de plaats in Engeland en 21 in de lijst van Billboard.

Paul+McCartney+and+Wings+-+Mary+Had+A+Little+Lamb+-+Jukebox+Issue+-+7'+RECORD-131223

Mary Had a Little Lamb

Als opvolger voor de debuutsingle van Wings kiest Paul voor dat kinderliedje. Heel toepasselijk zijn Heather (Linda’s dochter uit een eerder huwelijk) en Mary te horen op het plaatje, naast Paul op piano, Henry McCullough op mandoline, Denny Laine op akoestische gitaar, Denny Seiwell op drums en Linda op bongo’s.

Op 12 mei 1972 verschijnt zijn arrangement van het aloude ‘Mary Had a Little Lamb’ met als b-kant het rockerde ’Little Woman Love’.

Omdat het de opvolger is van een nummer dat door de censuur is getroffen, menen velen dat het een weldoordachte zet van Paul was om te komen met iets waaraan niemand aanstoot kan nermen. ‘Het leek een slimme zet,’ geeft lacht hij later. ‘[Maar] weet je, het hoeft voor mij allemaal niet zo doordacht. Zie je, ik heb drie kinderen gekregen in de laatste jaren. Wanneer ik thuis wat piano spelen bestaat mijn publiek dan ook vooral uit kinderen. Ik schreef dat liedje – de tekst bestond al… ik vond de woorden van dat kinderliedje, schreef er een melodietje bij en dat namen we op. Ik dacht dat het voor iedereen interessant zou zijn om de jusite tekst te horen van dat liedje. Ik vond het wijze en mooie woorden.
Ik begrijp nu wel dat het als plaat niet veel voorstelde.’

Toch bereikt het nummer een 9de plaats in de Engeland.
Amerikaanse radiozenders verkiezen de b-kant, maar toch is de hoogste notering is er een mager 26ste plaats.

Paul is achteraf niet erg trots op de eerste twee singles van Wings. Het zal tot begin jaren negentig duren voor ze op cd verschijnen.

Advertenties