januari 2014


Opname:
– 10 augustus tot 22 september 1973, in de EMI Studio in Apapa, Nigeria
– 7 tot 19 oktober 1973 in de AIR Studios, Londen

Uitgebracht:
26 oktober 1973 (Engeland), 12 november 1973 (Verenigde Staten) – Paul McCartney & Wings single: ‘Helen Wheels’

5 december 1973: Paul McCartney & Wings elpee Band On The Run
kant 1: ‘Band On The Run’, ‘Jet’, ‘Bluebird’, ‘Mrs. Vandebilt’, ‘Let Me Roll It’
kant 2: ‘Mamunia’, ‘No Words’, ’Helen Wheels’ (enkel in de VS), ‘Picasso’s Last Words’, ‘Nineteen Hundred And Eighty Five’

28 juni 1974: Paul McCartney & Wings single b-kant: ‘Zoo Gang’
26 oktober 1998: Linda McCartney cd Wide Prairie: ‘Oriental Nightfish’

Band on the Run

In de zomer van 1973 informeert Paul McCartney bij de platenfirma naar de mogelijkheid om eens een plaat te gaan opnemen in een ander land. De directe aanleiding hiervoor is … het Britse belastingstelsel.
‘We moesten in het buitenland gaan opnemen,’ verduidelijkt hij later. ‘Ik moet de liedjes ook in het buitenland schrijven. Anders roept de regering: dit is een Britse plaat, alle geld moet terugkeren naar Groot Brittannië. Ik zit dan in een belasting schaal van 98%. Ik krijg 2% en de regering 98%. Ik bedoel, ik vind het niet leuk dat [een vreemde ] regering 30 cent krijgt en ik 70 cent, maar dat is nog altijd beter dan maar 2 cent krijgen.‘

Het blijkt dat EMI beschikt over studio’s verspreid over de hele wereld: Bombay, Rio de Janeiro, Peking, Lagos.
Dat laatste lijkt hem wel iets. Nigeria, aan de Afrikaanse westkust… overdag lekker luieren in de zon en ’s avonds rustig werken. ‘Denk eens aan al die wilde ritmes en dingen, daar,’ vertelt hij enthousiast aan Denny Laine. ‘Dat wordt fantastisch. Zeker weten.’

In juli, na afloop van de Britse zomertournee van Wings, trekt de familie McCartney naar de farm in Schotland. Paul en Linda werken er samen aan nummers voor de geplande elpee.
Aan het einde van de maand krijgen ze bezoek van Denny Laine en Henry McCullough. Bedoeling is om de pas geschreven songs vast leggen in demo’s, in de Rude Studio.

Het wordt al snel duidelijk dat de ‘Wings is een groep’ gedachte ten grave is gedragen met het verschijnen van het gereduceerde Red Rose Speedway. Paul heeft alle songs zelf geschreven. Enkel ‘No Words’ vormt een uitzondering. Het is een ouder nummer van Denny Laine, dat door Paul is afgewerkt.

Wanneer Paul voorstelt hoe hij de gitaarsolo ziet, komt het tot een aanvaring met Henry McCullough. ‘Hij vond het maar niks’, vertelt Paul, ‘en beweerde dat het niet te doen was. Ik kan zelf ook wat gitaar spelen en in plaats van het zo te laten, deed ik het hem voor.’
De gitarist stormt de repetitieruimte uit. ‘Een paar dagen later belde hij me op en zei dat hij uit de groep stapte. Ik dacht: het zij zo. Typisch een muzikaal meningsverschil, dus.’

Denny Laine meent dat Henry de eerste, de beste aanleiding aangreep om de band te verlaten. ‘Hij stapte er uit omdat hij genoeg verdiend had. Hij hield er een huis en een auto aan over en vond het tijd om het wat rustig aan te doen. Hij stond niet graag in de spots. Dat was niks voor hem.’

In 1997 geeft McCullough zelf zijn visie op zijn vertrek, in het muziektijdschrift Mojo. ‘Het was niet eens een echte ruzie. Het was meer zoiets van: ach laat het, ik ben hier weg. Er werd niet geroepen of zo. Dat werd allemaal opgeblazen in de pers. Ik zou een revolver bovengehaald hebben, of hem met een fles op het hoofd hebben geslagen… Echt, man!
Diep van binnen wisten we dat het tijd was voor mij om te vertrekken en hij liet me de keuze om het tijdstip te bepalen.
Een paar maanden later belde hij me op […] en nodigde me uit, in zijn studio aan Soho Square. “We hebben een andere visie,” zei hij, “maar ik vond het fijn om je in de band te hebben. Ik zou je graag dit geven.” En hij gaf me een dikke cheque en een gitaarkist vol snaren. […] Ik kan niet genoeg benadrukken wat een gentleman hij is. Mensen die hem niet kennen, zien vaak alleen zijn folietjes; zijn ‘Mary Had a Little Lamb’ dingetjes en zo. Maar zelf dan moet je gewoon van de man houden: een briljant zakenman, een briljant muzikant en een verdomd goeie vent.’

De dag voor het vertrek, laat ook de drummer weten dat Wings maar zonder hem verder moet. Hij ziet het niet zitten om vanuit zijn thuisbasis New York, lid te blijven van een band in Engeland. ‘Denny belde ons op, vijf minuten voor we naar Lagos vertrokken om er te gaan opnemen,’ vertelt Linda. ‘Hij zei enkel: “Hey man, ik kan niet mee.” Ik denk dat hij niet naar Afrika wou.’

Paul en Fela

‘If I ever get out of here … ‘

Dus arriveert op 10 augustus een sterk gereduceerde groep in Ikeja, Nigeria: Paul en Linda McCartney met hun kinderen, Denny Laine, geluidstechnicus Geoff Emerick en twee roadies.
Paul heeft er twee huizen hebben gehuurd: één voor hem en zijn familie en één voor de vier mannen.

Het blijkt er niet helemaal zoals ze hadden verwacht. ‘We dachten: Afrika – lekker warm, altijd zon, vakantie!’ grinnikt Paul. ‘Maar het was helemaal geen plaats om met vakantie te gaan. Het is er heet en tropisch, maar je hebt er moessons. We arriveerden er aan het einde van het regenseizoen en er waren voortdurend tropische stormen. De stroom viel regelmatig uit en het stikt er van de insecten. […] Vooral onze geluidstechnicus , de man die Sgt Pepper en Abbey Road heeft gedaan, haat die beesten. Dus hebben de mannen een spin in zijn bed gestopt. Het was er een beetje zoals op kamp met de scouts.’

De studio ligt in Wharf Road, in de buurt van Apapa – op een uur rijden vanuit Ikeja. Daar blijken de omstandigheden beneden alle verwachtingen: de opnameapparatuur bestaat uit één Studer 8-sporen recorder en één vervallen mengpaneel. De microfoons liggen in een kartonnen doos in een berghok.

Paul was van plan om wat lokale muzikanten willen inhuren: blazers en percussie. Daarom gaan ze een paar optredens bekijken. Hij is vooral erg onder de indruk van Fela Ransome-Kuti. Maar die is er niet mee opgezet en beschuldigt Paul er van de Afrikaanse muziek te willen uitbuiten.

Dus houden ze het onder hun drietjes. Voor de basistracks neemt Paul zelf plaats achter het drumstel, terwijl Denny de slaggitaar voor zijn rekening neemt. Daarop bouwen ze voort met bas en sologitaar, aangevuld met Linda’s toetsen.
Zes weken werken ze zo, elke werkdag vanaf 3 uur in de namiddag tot 10 uur ’s avonds of als het nodig is wel eens tot 3 uur ’s nachts. Tijdens de weekends is er tijd om te rusten en uitstappen te maken.

Op een avond worden Paul en Linda overvallen door vijf mannen met messen. Alles van waarde, inclusief de cassette met de demo’s wordt hen afgepakt.
‘Bibberend wandelden we naar huis,’ vertelt Paul. ‘We hadden net een kopje thee gezet om wat te bekomen, toen de stroom uitviel. We dachten dat ze achter ons aan waren gekomen en de kabels hadden doorgesneden. Die nacht hebben we niet veel geslapen.
De volgende dag vertelden ze ons, in de studio, dat we as we ze zwarten waren geweest, ze ons zouden hebben vermoord. Maar, omdat ze weten dat blanken hen toch niet herkennen, hebben ze ons laten leven.’

Een paar dagen later wordt het Paul allemaal te veel. ‘Opeens werd hij lijkbleek,’ vertelt Geoff Emerick. ‘Met gebroken stem zei hij dat hij geen adem kreeg. Dus namen we hem mee naar buiten, voor wat frisse lucht… [maar] daar was het zo heet dat hij nog zieker werd.’
‘Ik voelde me opeens vreselijk’, vult Paul aan. ‘Ik kreeg een pijnscheut in de rechterzijde van mijn borst en stortte in. Ik kreeg geen lucht en verloor het bewustzijn.’
‘Linda begon hysterisch te schreeuwen’, gaat Geoff verder. ‘Ze dacht dat hij een hartaanval kreeg.’
Een er bij geroepen dokter raadt Paul enkel aan om wat te rusten en minder te roken. ‘Ik ging door een hel,’ meent hij. ‘Ik bleef een paar dagen in bed en dacht dat ik stervende was. Nooit heb ik zo’n schrik gehad. Het klimaat, de spanning om een plaat te maken die zou aanslaan en leven ver weg van de beschaving werden me teveel.’

Verder zijn er ook problemen met Ginger Baker die wil dat ze in zijn studio, in Ikeja, gaan opnemen. Om hem een plezier te doen, leggen ze daar één nummer vast: ‘Picasso’s Last Words (Drink To Me)’. De vroegere Cream drummer is ook te horen op de track: hij schudt met blikjes gevuld met steentjes, tijdens het “Hey-ho” einde. De songs is met opzet fragmentarisch, om een beeld op te roepen van de kubistische schilderijen van Picasso. Het onderwerp was dan weer het resultaat van een uitdaging van Dustin Hofman, die vroeg of Paul van om het even wat een song kon maken, bijvoorbeeld van de laatste woorden van de pas overleden schilder.

Na al die perikelen is het gezelschap opgelucht wanneer ze, op 23 september weer op Britse bodem aankomen.

Twee weken later beginnen Paul, Linda en Denny, in de Londense AIR studio aan het afwerken van de Nigeriaanse opnamen. De 8-sporen opnamen worden door Geoff Emerick overgezet naar 16-sporen. Howie Casey wordt gevraagd om sax te spelen op ‘Bluebird’ en ‘Mrs. Vandebilt’. Paul kent Howie nog uit de tijd dat the Beatles in Hamburg optraden, waar de saxofonist met de groep Derry And The Seniors ook speelde.
Voor de percussie wordt ene Remi Kabaka gevraagd. Toevallig blijkt hij afkomstig uit… Lagos.
Tony Visconti wordt gevraagd voor de arrangementen voor blazers en strijkers voor vijf nummers.

Ook worden nog twee nieuwe nummer opgenomen: ‘Jet’ en ‘Oriental Nightfish’. Dat laatste is een compositie van Linda.
Tenslotte worden de opnamen gemixt. Op 19 oktober is alles klaar.

Denny en Paul

Geen singles en hitsingles

Een week later al, op 26 oktober 1973, ligt ‘Helen Wheels’/’Country Dreamer’ in de winkels. De a-kant gaat over de land rover van de McCartney’s – Hell on wheels, weet je wel? De trip vanuit de boerderij in Schotland naar de thuisbasis wordt er mee beschreven: van Glasgow via Carlisle en Kendal, Liverpool, Birmingham naar Londen.
De b-kant is een overschotje van de Red Rose Speedway sessies.

In de Verenigde Staten moet men nog bijna een maand wachten. Daar verschijnt de single pas op 12 november. De single komt nergens hoger dan een tiende plaats.

Hoewel Paul de bedoeling had om geen singles uit de elpee uit te brengen, zet Capitol ‘Helen Wheels’ midden in kant twee van Band On The Run, op de Amerikaanse persingen. De plaat verschijnt er op 5 december. Het is daarmee de tweede elpee van Paul McCartney and Wings in 1973.
In Engeland ligt de plaat twee dagen later in de winkels, zoals door Paul bedoeld, dus zonder ‘Helen Wheels’.

De plaat wordt enthousiast onthaald door de muziekpers. In Rolling Stone roemt John Landau het als ‘De beste plaat uitgebracht door een van de vier muzikanten die ooit The Beatles werden genoemd.’

Toch valt de verkoop in eerste instantie tegen. Daarom stelt iemand bij Capitol voor om ‘Jet’ als single uit te brengen. ‘Kijk wat ‘Money’ gedaan heeft voor die plaat van Pink Floyd!’
Het powerpop-nummer, met ‘Let Me Roll It’ als b-kant verschijnt in februari 1974. Het bereikt een tweede plaats in de Amerikaanse hitlijst, maar strandt op 7 in Engeland.

Zoals wel vaker het geval met teksten van Paul heeft iedereen er het raden naar waarover het precies gaat. ‘Het betekent wat voor mij en de luisteraar hoort er ook wat in. Maar als je me vraagt om het te analyseren, kan ik je niet zeggen waar het over gaat. ‘Suffragette’ was gek genoeg om er wat mee aan te vangen. Het klinkt goed, dus vond ik het goed.’

‘Let Me Roll It’ lijkt dan weer een kopie/eerbetoon van het de rauwe sound die John Lennon op zijn Plastic Ono Band gebruikt, maar Paul ontkent dat.

Wanneer begin april het titelnummer in Amerika als single wordt uitgebracht vallen alle bedenkingen weg. Zowel de single als de elpee stoten door naar de top. Zoals wel vaker bij Paul, krijg je bij ‘Band On The Run’ drie songs voor de prijs van één. Dit keer zijn ze wel thematisch verbonden. De orkestrale link tussen deel een en deel twee komt uit de koker van Tony Visconti.

Einde juni verschijnt de single ook in Engeland, met als b-kant het instrumentale ‘Zoo Gang’. Daar zit er echter niet meer in dan een top 3 notering.

Band On The Run vormt de soundtrack van de zomer van 1974. Zowel in juni als in juli keert de plaat terug naar de top van de Amerikaanse hitlijsten. Alleen al in de Verenigde Staten gaan er zes miljoen exemplaren van de hand. Terecht roept Rolling Stone Band On The Run uit tot ‘plaat van het jaar’. Begin 1975 volgen nog twee Grammy onderscheidingen.
Ook in Engeland duurt het acht maanden eer de plaat aan de top komt, maar vanaf 27 juli blijft ze wel zeven weken bovenaan prijken.

Paul McCartney is helemaal terug!
Maar niet zoals hij had gedroomd, als ‘one of the boys’, de bassist van Wings. ‘Ik ben het buitenbeentje in deze groep’, zucht Denny Laine; ‘Wat mij betreft is Band On The Run hun elpee. We zijn geen groep meer. Ik ben eentje van de drie. Bij Wings voelde ik me meer deel van het geheel. Het zijn mijn songs niet. Ik was graag wat meer betrokken en had meer willen bijdragen. Ik droeg één nummer aan en Paul heft me geholpen bij het afwerken. Zo zou ik het liever meer zien.’

een promo sticker voor ‘Jet’

Red Rose Speedway LP

Opgenomen:
– tussen 29 maart en mei 1972 in Olympic Studios in Barnes en A.I.R. Studios, Londen;
– oktober 1972 in Morgan Studios in Willesden en Abbey Road Studios, Londen.

Uitgebracht:
30 april 1973 (Engeland), 4 mei 1973 (Verenigde Staten) – Paul McCartney & Wings elpee: Red Rose Speedway
kant 1: ‘Big Barn Bed’, ‘My Love’, ‘Get on the Right Thing’, ‘One More Kiss’, ‘Little Lamb Dragonfly’
kant 2: ‘Single Pigeon’,’When the Night’, ‘Loup (1st Indian on the Moon)’, ‘Medley: Hold Me Tight/Lazy Dynamite/Hands of Love/Power Cut’
1 december 1972 – Wings single: ’Hi Hi Hi’/’C Moon’
23 maart 1973 – Paul McCartney & Wings single b-kant van ‘My Love’: ‘The Mess’
1 juni 1973 – Paul McCartney & Wings single ‘Live and Let Die’/’I Lie Around’
26 oktober 1973 – Paul McCartney & Wings single b-kant van ‘Helen Wheels’: ‘Country Dreamer’
6 december 1980 – Denny Laine elpee Japanese Tears: ‘I Would Only Smile’
5 februari 1990 – Paul McCartney single b-kant ‘Put It there’: ‘Mama’s Little Girl’

Een jaar zonder elpee

Op woensdag 23 februari 1972 speelt Wings in Oxford University het laatste optreden van hun maandlange tournee langs de Britse universiteiten. Paul heeft daarmee een plan uitgevoerd dat hij al met The Beatles had willen uitvoeren: ergens gaan aankloppen bij een zaal, wat affiches ophangen en die avond spelen voor het publiek dat komt opdagen.
Oorspronkelijk was het de bedoeling om nog een week verder te doen, maar iedereen is uitgeput. ’24 uur per dag onderweg is afmattend,’ meent gitarist Henry McCullough. ‘De opwinding en het plezier werken afstompend.’ ‘We hadden maar een uur of twee per dag voor ons zelf,’ voegt drummer Denny Seiwell daar aan toe. ‘het grootste probleem was een slaapplaats vinden voor zes personen, plus de honden, zonder vooraf te reserveren. En het eten in frituren ben ik ook beu.’

De volgende maandag al vertrekken Paul en Linda naar Los Angeles voor een welverdiende vakantie, alvorens ze beginnen aan de sessies voor de tweede elpee van Wings.

Met die plaat wil Paul zijn nieuwe band helemaal op de kaart zetten. Het moet een dubbelelpee worden, om zo de veelzijdigheid van de band aan te tonen. Daarom moedigt hij de bandleden aan om eigen nummers aan te dragen. Wings moet een groep zijn van gelijkwaardige muzikanten, waarbij hij gewoon een van de leden is. ‘Beschouw mij als de bassist van de groep,’ verklaart hij op de eerste dag van de opnamen. Om dat te beklemtonen huurt hij een externe producer in: Glyn Johns.

De dertigjarige Johns is nog niet zo heel lang actief als producer maar kan al een heel mooi palmares voorleggen. Hij heeft zijn kwaliteiten als geluidstechnicus bewezen bij de opnamen van klassiekers als ‘You Really Got Me’, ‘My Generation’, ‘Satisfaction’ en ‘Let It Be’. Sinds 1968 stond hij als producer in voor opnamen van The Steve Miller Band, The Who en The Faces.

De sessies vinden plaats in de Olympic Studios in Barnes, vanaf 19 maart 1972.
De sfeer is erg ontspannen. Daar zullen de krachtige rookwaren vast voor een stuk toe bijgedragen hebben. ‘We sloegen aan het experimenteren,’ meent Denny Laine. ‘We probeerden van alles uit, gingen in de gekste ruimten om een vreemde klank uit de gitaar te halen en zo…’ Vaak resulteert dat in urenlang jammen.

Glyn Johns is niet echt onder de indruk. ‘[Paul] was erg onzeker,’ meent hij. ‘Je moet hem bewonderen voor wat hij probeerde te doen, maar volgens mij zat hij in een tweestrijd. Hij twijfelde tussen opgaan in de band als bassist, of Paul McCartney zijn. Uiteindelijk zat hij opgescheept met een bende onderdanige muzikanten die allemaal hogerop wilden. Het was geen echte band, al wou hij dat zelf nog zo graag.’

Toch slaagt Wings er in om een tiental songs op band te zetten, waaronder: ‘Big Barn Bed’, ‘One More Kiss’, ‘Single Pigeon’, ‘When The Night’, ‘Loup (1st Indian On The Moon), ‘Mama’s Little Girl’ en een versie van Denny Laine’s ‘I Would Only Smile’. Net als op kant 2 van Abbey Road last Paul een aantal onaffe composities aan elkaar tot een medley: ‘Hold Me Tight/Lazy Dynamite/ Hands Of Love/Power Cut’. Het resultaat is echter lang niet zo schitterend als toen.
‘Little Lamb Dragonfly’ is een overblijvertje van de Ram sessies.

‘Een paar van die songs waren maar zus en zo,’ meent Johns. ‘Maar ik twijfelde er geen moment aan dat Paul niet weer hetzelfde niveau zou nastreven dat hij zichzelf had opgelegd met The Beatles. Ik vond dat het mindere materiaal te wijten te was aan zijn pogingen om nieuwe wegen in te slaan op zijn eentje.’

Wanneer ze weer eens eindeloos aan het jammen zijn, maakt de producer zijn standpunt duidelijk door de krant open te vouwen op het mengpaneel. De boodschap komt aan en de beide Denny’s gaan informeren hoe het zit. ‘Ze zeiden: “We vinden het maar niets, met jou als producer,’ grinnikt Johns. ‘”Je lijkt totaal geen interesse te hebben.” Ik zei: Zodra jullie iets interessants doen, zal ik er staan. Maar als jullie denken dat alles even fantastisch is omdat Paul McCartney er bij is, zijn jullie mis. Integendeel: het is pure rommel. En als jullie rommel willen spelen of een paar uur willen lummelen, dan is dat jullie zaak. Maar verwacht niet van mij dat ik alles ga opnemen, want dat vind ik pure verspilling van materiaal en vooral van mijn energie.’
Wanneer ook Paul zich in de discussie mengt, is voor Johns de maat vol. Op 17 april laat hij weten dat ze maar zonder hem verder moeten doen.

‘Het klikte niet tussen hem en Paul,’ verklapt Denny Laine. ‘Paul is sowieso graag zijn eigen producer, maar wanneer hij dan iemand anders erbij betrekt moet die rekening houden met Pauls ideeën. Ik begreep hem wel, maar wanneer je op zoek gaat naar een nieuw geluid heb je niet veel aan een producer die niet accepteert dat jouw gekke nieuwe idee iets kan opleveren. Dat was het probleem met Glyn.’

Door het vertrek van Johns heeft Paul zelf ook een probleem. Hij stond net op het punt om een grootse ballad op te nemen. Hij was van plan het volledig live op te nemen: Wings samen met een groot orkest.
Richard Hewson heeft het arrangement al geschreven. Maar om zo’n opname in goede banen te leiden is er iemand met ervaring nodig. Dus doet Paul beroep om George Martin. ‘My Love’ wordt opgenomen in diens A.I.R. Studio in Oxford Street. Alles is tot in de puntjes voorbereid. Er is uitgebreid gerepeteerd. Maar wanneer ze op het punt het nummer op te nemen, komt Henry McCullough met een verzoek.
‘Vlak voor de opname vroeg de gitarist me: “Mag ik iets uitproberen voor de solo?”,’ vertelt Paul. ‘Ik had kunnen zeggen: ik zou liever hebben dat je bij het script bleef, maar ik dacht dat hij een ideetje had. Dus zei ik: tuurlijk.’
‘De conversatie liep zo’, vult de gitarist aan. ‘Hij vroeg: ‘Wat ga je spelen?’. Ik zei: geen idee. ‘Je weet niet wat je gaat spelen?’ Nee.
Je moet je voorstellen: Paul staat daar, George Martin in de controleruimte, een 50-man sterk orkest klaar om te spelen… Ik haalde diep adem en toen ik weer uitademde was het voorbij – een beetje als een bezoekje aan de tandarts. Het stond er in één keer op.‘

Midden mei spendeert Paul een week aan het mixen van het materiaal, in de Manor Studios in Oxfordshire. Naast de al genoemde songs, zijn er ook een aantal die de uiteindelijke elpee niet zullen halen: een studio-versie van ‘The Mess’, ‘Say Darling’, ‘Tragedy’ (een cover van een nummer van The Fleetwoods uit 1961) en twee veredelde jams: ‘Night Out’ en ‘Jazz Street’.

Wings Over Europe

Na nog een paar weken van repeteren, vertrekt Wings, op 7 juli naar Frankrijk, voor een Europese tournee. Gedurende zeven weken zullen ze het vasteland doorkruisen in een dubbeldekker bus, waarvan het dak is afgesneden.
Na vijf maanden voorbereiding en samen spelen is de band veel beter op mekaar ingespeeld. Toch blijft Linda nog steeds met twijfels zitten. ‘Ze kwam effectief op mijn schouder uithuilen, de avond voor het vertrek, ‘ verklapt Denny Seiwell. ‘Het was een van de weinige keren dat ze emoties toonde. We waren de enige Amerikanen in de groep en dat schept toch een band. We waren allemaal nerveus, maar ze stond echt te beven van schrik. Natuurlijk zou de pers ons vergelijken met The Beatles.’
‘Ik wou Paul niet teleurstellen,’ bevestigt Linda. ‘Ik wou de band niet teleurstellen. Ik wist dat ze zouden schrijven dat ik niet kon spelen of zingen. ‘Wie denkt ze wel dat ze is’ en zo. En gelijk hadden ze. Maar ik hoopte steeds dat ik een beetje uit beeld kon blijven of tenminste niet de hoofdmoot van het artikel zou vormen. ‘Ha ha, laten we eens op een nieuwe manier beschrijven hoe vreselijk ze is.’

Om niet de indruk te wekken dat Wings een voortzetting van The Beatles is, weigert Paul Beatles songs te spelen. Wel brengt de band veel nieuw, nog onuitgebracht materiaal.

De tournee wordt afgesloten met een handvol optredens in de Lage Landen. Op 17 augustus staan ze in de Doelen, in Rotterdam. Twee dagen later treden ze op in de halfvolle Evenementenhal in Groningen, Nederland, voor slechts 1 700 toeschouwers, gevolgd door optredens in het Concertgebouw in Amsterdam en het Concertgebouw in Den Haag. Een concert in het Turfschip van Breda, is afgelast omwille van de slechte kaartverkoop.
Op 22 augustus tenslotte speelt Wings in zaal Cine Roma Borgerhout in Antwerpen.

De concerten in Amsterdam, Den Haag en Antwerpen worden allemaal opgenomen, met de Rolling Stone Mobile unit geleend. De bedoeling is om een aantal songs te verwerken in de geplande dubbel-elpee. De live-opnamen van ‘The Mess’, ‘Best Friend’ (alweer een boodschap aan John Lennon – ook wel gekend onder de veelzeggende titel ‘Why Did You Treat Me So Bad?’) en ‘1882’ worden bewerkt en gemixt.

Het concert is in Den Haag is bovendien ook gefilmd voor het MPL filmproject The Bruce McMouse Show. Bedoeling is een film van 50 minuten te maken, half tekenfilm, half live fragmenten. Het animatiegedeelte gaat over een muizenkoppel Bruce en Yvonne dat onder het podium woont met hun drie kinderen Soily, Swooney en Swat. Barry Chattington is de regisseur. Het tekenfilmgedeelte zal echter nooit van de grond komen en de film wordt nooit vertoond. Buiten wat schetsen is het enige tastbare resultaat het nummer ‘Soily’.

Nog meer opnamen

De opnamen worden hernomen in oktober, in de Morgan Studios in Willesden, Londen. Het niveau ligt dit keer een heel stuk hoger: ‘Hi Hi Hi’, ‘C Moon’, ‘Country Dreamer’, ‘I Lie Around’ en ‘Live and Let Die’.

Het lekker rockende ‘Hi Hi Hi’ staat in het tourboekje aangegeven als ‘High Hi High’. Paul kan dan ook moeilijk ontkennen dat het iets te maken heeft met drugs.
Bovendien heeft Wings, recent herhaaldelijk de voorpagina’s van de kranten gehaald met een paar drugarrestaties. Op 10 augustus 1972 onderschepte de Zweedse politie een enveloppe met cannabis, gericht aan drummer Denny Seiwell. Paul, Linda en Denny werden, midden in het optreden in Göteborg opgepakt en meegenomen voor ondervraging. Ze moesten toegeven dat het spul hen dagelijks vanuit Londen werd opgestuurd. Ze kwamen er met een boete van af.
Goed een maand later, op 19 september, ontdekte een plaatselijke politieagent, vijf cannabisplanten in een serre van de leegstaande boerderijen van Paul in Schotland.

‘C Moon’ onstaat uit een jam met Led Zeppelin drummer John Bonham. De leden van Wings spelen allemaal op voor hen ongewone instrumenten. Zo speelt Denny Seiwell xylofoon en Denny Laine bas.
Hoewel het lekker relaxte ‘I Lie Around’ is geschreven door Paul, wordt het gezongen door Denny Laine.

Maar het meeste aandacht gaat naar ‘Live and Let Die’.

George Martin is gevraagd om de soundtrack te verzorgen voor de nieuwste Bondfilm. Voor het titelnummer heeft de hulp ingeroepen van Paul. ‘Ik schreef de basis,’ vertelt Paul. ‘Dan kwam George [Martin] bij mij thuis. Zittend aan de piano werkten we samen een arrangement uit. Hij nam dat mee en schreef het dan uit. Ik kan zoiets niet. Het zit in mijn hoofd, maar ik krijg zoiets niet neergeschreven. […]
Daarna trokken we naar de studio en een paar dagen later was het klaar. Het ging vlot en paste goed voor de film.’

Nochtans is niet iedereen daar even snel van overtuigd. Wanneer George Martin de acetate laat horen aan de mensen van de film, stelt één van hen de legendarische vraag: ‘Prima nummer, wie gaat het zingen?’
Hij ging uit van de veronderstelling dat het een demo was.

Aan het einde van de maand heeft Wings genoeg materiaal op band staan voor de dubbelelpee. Alles samen zijn er maar liefst 24 songs klaar om te worden uitgebracht.

Twee singles

Op 1 december 1972 verschijnt alvast een eerste single: ‘Hi,Hi,Hi’/’C Moon’. Voor de tweede keer in de korte geschiedenis van de band, wordt een single van Wings van de ether verbannen, door zowel BBC als IBA. De tekst zou te expliciet seksueel getint zijn.
‘Ik dacht dat je ‘Hi Hi Hi’ eerder kon zien als een soort dronken worden,’ probeert Paul er zich uit te praten. ‘Het hoeft niet om drugs te gaan. Ik dacht dat ik er wel mee weg zou komen.
Maar ze hadden meteen door dat het om drugs ging, dus dat viel tegen. Maar als excuus gebruikten ze de zin ‘Lie on the bed and get ready for my polygon.’
Het gekke is dat onze muziekuitgever, Northern Songs, eigendom van Lew Grade, de tekst verkeerd had. In de tekst die ze naar de radiozenders zonden stond: ‘Get ready for my body gun.’ Dat is veel suggestiever dan wat ik had: ‘Get ready for my polygon’ – Kijk uit, schat! Ik bedoel: het was suggestief, maar eerder abstract suggestief. Het kon er mee door, dacht ik. En dan maakt verdomde firma er ‘body gun’ van. Eigenlijk was dat misschien zelfs beter.’

Zelfs zonder steun van de openbare omroep bereikt de single een vijfde plaats in de Britse hitlijst en een tiende in de Verenigde Staten.

Op 13 december wordt de master samengesteld voor de geplande dubbelelpee die de titel heeft gekregen Red Rose Speedway.
Kant 1: ‘Big Barn Bed’, ‘My Love’, ‘When The Night’, ‘Single Pigeon’
Kant 2: ‘Tragey’, ‘Mama’s Little Girl’, ‘Loup (1st Indian On The Moon)’, ‘I Would Only Smile’.
Kant 3: ‘Country Dreamer’, ‘Night Out’, ‘One More Kiss’, ‘Jazz Street’
Kant 4: ‘I Lie Around’, ‘Little Lamb Dragonfly’, ‘Get On The Right Thing’, ‘1882’ (live), ‘The Mess I’m In’ (Live).

Na de tegenvallende verkoop van de debuutelpee reageert de platenfirma echter afwijzend. Ze vinden een dubbelelpee geen goed idee.
‘Misschien waren ze er niet klaar voor’, meent Denny Laine. ‘Ze hadden misschien niet zoveel materiaal verwacht.’
Door het uitstel heeft Paul in 1972, voor het eerst sinds 1963, geen elpee in de winkels.

De discussie blijft aanslepen en het is lente voor de volgende single verschijnt. Wanneer ‘My Love’/’The Mess’ op 23 maart 1973 in de winkels opduikt staat er Paul McCartney and Wings op het hoesje. Het is helemaal tegen de geest in van Pauls bedoelingen, maar de platenmaatschappij wil op die manier vermijden dat iemand de aanwezigheid van de ex-Beatle als kopman van de groep over het hoofd zien.

Of het daaraan ligt, of aan de kwaliteit van de single, of aan de hernieuwde belangstelling voor The Beatles dankzij de twee erg succesvolle verzamelaars The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970, feit is dat ‘My Love’ Pauls grootste solo-succes tot dan toe wordt. Maar liefst twee miljoen exemplaren gaan er de deur uit. Het resultaat is dan ook een wereldwijde nummer 1 hit.

Met drie maanden vertraging verschijnt Red Rose Speedway, op 30 april 1973…als een enkele elpee van Paul McCartney and Wings. De ex-Beatle is ook prominent aanwezig op de hoesfoto.

In Engeland is een vierde plaats de hoogste notering, maar in de Verenigde Staten bereikt de plaat de top, ten koste van The Beatles 1967-1970 en Houses of the Holy van Led Zeppelin!

Toch toont Paul zich niet onverdeeld gelukkig met de elpee: ‘Red Rose Speedway was Wings live. Ik bedoel de plaat is oké. Er zitten goeie momenten tussen, maar niets benaderde de impact van de band op het publiek. Na het beluisteren van Wild Life, dacht ik: Verdorie, we hebben het verknoeid. En de plaat daarna, Red Rose Speedway, kon ik niet uitstaan.’

Ook de andere bandleden kijken terug met een wrang gevoel. ‘Ik was dik tevreden [met de dubbelelpee]’, verklaart Henry McCullough. ‘Want wat je hoorde op die plaat… er was een andere kant aan, die het beste van McCartney toonde. Ik dacht: Dit zullen mijn vrienden geweldig vinden!’ Hij begon echt te rocken. Maar het kwam uit als een enkele plaat en de rest verdween voorgoed.’
Danny Laine sluit zich daarbij aan: ‘Ik vond Red Rose Speedway prima als dubbelelpee. Het gaf een goed beeld van de band. Toen de plaat dan als enkele elpee verscheen, vond ik het een stuk minder dan Ram.’

Het succes van Wings wordt nochtans nog eens bevestigd wanneer ook de volgende single, ‘Live And Let Die’/’I Lie Around’, uitgebracht in juni 1973, opnieuw de hitlijsten aanvoert.