Red Rose Speedway LP

Opgenomen:
– tussen 29 maart en mei 1972 in Olympic Studios in Barnes en A.I.R. Studios, Londen;
– oktober 1972 in Morgan Studios in Willesden en Abbey Road Studios, Londen.

Uitgebracht:
30 april 1973 (Engeland), 4 mei 1973 (Verenigde Staten) – Paul McCartney & Wings elpee: Red Rose Speedway
kant 1: ‘Big Barn Bed’, ‘My Love’, ‘Get on the Right Thing’, ‘One More Kiss’, ‘Little Lamb Dragonfly’
kant 2: ‘Single Pigeon’,’When the Night’, ‘Loup (1st Indian on the Moon)’, ‘Medley: Hold Me Tight/Lazy Dynamite/Hands of Love/Power Cut’
1 december 1972 – Wings single: ’Hi Hi Hi’/’C Moon’
23 maart 1973 – Paul McCartney & Wings single b-kant van ‘My Love’: ‘The Mess’
1 juni 1973 – Paul McCartney & Wings single ‘Live and Let Die’/’I Lie Around’
26 oktober 1973 – Paul McCartney & Wings single b-kant van ‘Helen Wheels’: ‘Country Dreamer’
6 december 1980 – Denny Laine elpee Japanese Tears: ‘I Would Only Smile’
5 februari 1990 – Paul McCartney single b-kant ‘Put It there’: ‘Mama’s Little Girl’

Een jaar zonder elpee

Op woensdag 23 februari 1972 speelt Wings in Oxford University het laatste optreden van hun maandlange tournee langs de Britse universiteiten. Paul heeft daarmee een plan uitgevoerd dat hij al met The Beatles had willen uitvoeren: ergens gaan aankloppen bij een zaal, wat affiches ophangen en die avond spelen voor het publiek dat komt opdagen.
Oorspronkelijk was het de bedoeling om nog een week verder te doen, maar iedereen is uitgeput. ’24 uur per dag onderweg is afmattend,’ meent gitarist Henry McCullough. ‘De opwinding en het plezier werken afstompend.’ ‘We hadden maar een uur of twee per dag voor ons zelf,’ voegt drummer Denny Seiwell daar aan toe. ‘het grootste probleem was een slaapplaats vinden voor zes personen, plus de honden, zonder vooraf te reserveren. En het eten in frituren ben ik ook beu.’

De volgende maandag al vertrekken Paul en Linda naar Los Angeles voor een welverdiende vakantie, alvorens ze beginnen aan de sessies voor de tweede elpee van Wings.

Met die plaat wil Paul zijn nieuwe band helemaal op de kaart zetten. Het moet een dubbelelpee worden, om zo de veelzijdigheid van de band aan te tonen. Daarom moedigt hij de bandleden aan om eigen nummers aan te dragen. Wings moet een groep zijn van gelijkwaardige muzikanten, waarbij hij gewoon een van de leden is. ‘Beschouw mij als de bassist van de groep,’ verklaart hij op de eerste dag van de opnamen. Om dat te beklemtonen huurt hij een externe producer in: Glyn Johns.

De dertigjarige Johns is nog niet zo heel lang actief als producer maar kan al een heel mooi palmares voorleggen. Hij heeft zijn kwaliteiten als geluidstechnicus bewezen bij de opnamen van klassiekers als ‘You Really Got Me’, ‘My Generation’, ‘Satisfaction’ en ‘Let It Be’. Sinds 1968 stond hij als producer in voor opnamen van The Steve Miller Band, The Who en The Faces.

De sessies vinden plaats in de Olympic Studios in Barnes, vanaf 19 maart 1972.
De sfeer is erg ontspannen. Daar zullen de krachtige rookwaren vast voor een stuk toe bijgedragen hebben. ‘We sloegen aan het experimenteren,’ meent Denny Laine. ‘We probeerden van alles uit, gingen in de gekste ruimten om een vreemde klank uit de gitaar te halen en zo…’ Vaak resulteert dat in urenlang jammen.

Glyn Johns is niet echt onder de indruk. ‘[Paul] was erg onzeker,’ meent hij. ‘Je moet hem bewonderen voor wat hij probeerde te doen, maar volgens mij zat hij in een tweestrijd. Hij twijfelde tussen opgaan in de band als bassist, of Paul McCartney zijn. Uiteindelijk zat hij opgescheept met een bende onderdanige muzikanten die allemaal hogerop wilden. Het was geen echte band, al wou hij dat zelf nog zo graag.’

Toch slaagt Wings er in om een tiental songs op band te zetten, waaronder: ‘Big Barn Bed’, ‘One More Kiss’, ‘Single Pigeon’, ‘When The Night’, ‘Loup (1st Indian On The Moon), ‘Mama’s Little Girl’ en een versie van Denny Laine’s ‘I Would Only Smile’. Net als op kant 2 van Abbey Road last Paul een aantal onaffe composities aan elkaar tot een medley: ‘Hold Me Tight/Lazy Dynamite/ Hands Of Love/Power Cut’. Het resultaat is echter lang niet zo schitterend als toen.
‘Little Lamb Dragonfly’ is een overblijvertje van de Ram sessies.

‘Een paar van die songs waren maar zus en zo,’ meent Johns. ‘Maar ik twijfelde er geen moment aan dat Paul niet weer hetzelfde niveau zou nastreven dat hij zichzelf had opgelegd met The Beatles. Ik vond dat het mindere materiaal te wijten te was aan zijn pogingen om nieuwe wegen in te slaan op zijn eentje.’

Wanneer ze weer eens eindeloos aan het jammen zijn, maakt de producer zijn standpunt duidelijk door de krant open te vouwen op het mengpaneel. De boodschap komt aan en de beide Denny’s gaan informeren hoe het zit. ‘Ze zeiden: “We vinden het maar niets, met jou als producer,’ grinnikt Johns. ‘”Je lijkt totaal geen interesse te hebben.” Ik zei: Zodra jullie iets interessants doen, zal ik er staan. Maar als jullie denken dat alles even fantastisch is omdat Paul McCartney er bij is, zijn jullie mis. Integendeel: het is pure rommel. En als jullie rommel willen spelen of een paar uur willen lummelen, dan is dat jullie zaak. Maar verwacht niet van mij dat ik alles ga opnemen, want dat vind ik pure verspilling van materiaal en vooral van mijn energie.’
Wanneer ook Paul zich in de discussie mengt, is voor Johns de maat vol. Op 17 april laat hij weten dat ze maar zonder hem verder moeten doen.

‘Het klikte niet tussen hem en Paul,’ verklapt Denny Laine. ‘Paul is sowieso graag zijn eigen producer, maar wanneer hij dan iemand anders erbij betrekt moet die rekening houden met Pauls ideeën. Ik begreep hem wel, maar wanneer je op zoek gaat naar een nieuw geluid heb je niet veel aan een producer die niet accepteert dat jouw gekke nieuwe idee iets kan opleveren. Dat was het probleem met Glyn.’

Door het vertrek van Johns heeft Paul zelf ook een probleem. Hij stond net op het punt om een grootse ballad op te nemen. Hij was van plan het volledig live op te nemen: Wings samen met een groot orkest.
Richard Hewson heeft het arrangement al geschreven. Maar om zo’n opname in goede banen te leiden is er iemand met ervaring nodig. Dus doet Paul beroep om George Martin. ‘My Love’ wordt opgenomen in diens A.I.R. Studio in Oxford Street. Alles is tot in de puntjes voorbereid. Er is uitgebreid gerepeteerd. Maar wanneer ze op het punt het nummer op te nemen, komt Henry McCullough met een verzoek.
‘Vlak voor de opname vroeg de gitarist me: “Mag ik iets uitproberen voor de solo?”,’ vertelt Paul. ‘Ik had kunnen zeggen: ik zou liever hebben dat je bij het script bleef, maar ik dacht dat hij een ideetje had. Dus zei ik: tuurlijk.’
‘De conversatie liep zo’, vult de gitarist aan. ‘Hij vroeg: ‘Wat ga je spelen?’. Ik zei: geen idee. ‘Je weet niet wat je gaat spelen?’ Nee.
Je moet je voorstellen: Paul staat daar, George Martin in de controleruimte, een 50-man sterk orkest klaar om te spelen… Ik haalde diep adem en toen ik weer uitademde was het voorbij – een beetje als een bezoekje aan de tandarts. Het stond er in één keer op.‘

Midden mei spendeert Paul een week aan het mixen van het materiaal, in de Manor Studios in Oxfordshire. Naast de al genoemde songs, zijn er ook een aantal die de uiteindelijke elpee niet zullen halen: een studio-versie van ‘The Mess’, ‘Say Darling’, ‘Tragedy’ (een cover van een nummer van The Fleetwoods uit 1961) en twee veredelde jams: ‘Night Out’ en ‘Jazz Street’.

Wings Over Europe

Na nog een paar weken van repeteren, vertrekt Wings, op 7 juli naar Frankrijk, voor een Europese tournee. Gedurende zeven weken zullen ze het vasteland doorkruisen in een dubbeldekker bus, waarvan het dak is afgesneden.
Na vijf maanden voorbereiding en samen spelen is de band veel beter op mekaar ingespeeld. Toch blijft Linda nog steeds met twijfels zitten. ‘Ze kwam effectief op mijn schouder uithuilen, de avond voor het vertrek, ‘ verklapt Denny Seiwell. ‘Het was een van de weinige keren dat ze emoties toonde. We waren de enige Amerikanen in de groep en dat schept toch een band. We waren allemaal nerveus, maar ze stond echt te beven van schrik. Natuurlijk zou de pers ons vergelijken met The Beatles.’
‘Ik wou Paul niet teleurstellen,’ bevestigt Linda. ‘Ik wou de band niet teleurstellen. Ik wist dat ze zouden schrijven dat ik niet kon spelen of zingen. ‘Wie denkt ze wel dat ze is’ en zo. En gelijk hadden ze. Maar ik hoopte steeds dat ik een beetje uit beeld kon blijven of tenminste niet de hoofdmoot van het artikel zou vormen. ‘Ha ha, laten we eens op een nieuwe manier beschrijven hoe vreselijk ze is.’

Om niet de indruk te wekken dat Wings een voortzetting van The Beatles is, weigert Paul Beatles songs te spelen. Wel brengt de band veel nieuw, nog onuitgebracht materiaal.

De tournee wordt afgesloten met een handvol optredens in de Lage Landen. Op 17 augustus staan ze in de Doelen, in Rotterdam. Twee dagen later treden ze op in de halfvolle Evenementenhal in Groningen, Nederland, voor slechts 1 700 toeschouwers, gevolgd door optredens in het Concertgebouw in Amsterdam en het Concertgebouw in Den Haag. Een concert in het Turfschip van Breda, is afgelast omwille van de slechte kaartverkoop.
Op 22 augustus tenslotte speelt Wings in zaal Cine Roma Borgerhout in Antwerpen.

De concerten in Amsterdam, Den Haag en Antwerpen worden allemaal opgenomen, met de Rolling Stone Mobile unit geleend. De bedoeling is om een aantal songs te verwerken in de geplande dubbel-elpee. De live-opnamen van ‘The Mess’, ‘Best Friend’ (alweer een boodschap aan John Lennon – ook wel gekend onder de veelzeggende titel ‘Why Did You Treat Me So Bad?’) en ‘1882’ worden bewerkt en gemixt.

Het concert is in Den Haag is bovendien ook gefilmd voor het MPL filmproject The Bruce McMouse Show. Bedoeling is een film van 50 minuten te maken, half tekenfilm, half live fragmenten. Het animatiegedeelte gaat over een muizenkoppel Bruce en Yvonne dat onder het podium woont met hun drie kinderen Soily, Swooney en Swat. Barry Chattington is de regisseur. Het tekenfilmgedeelte zal echter nooit van de grond komen en de film wordt nooit vertoond. Buiten wat schetsen is het enige tastbare resultaat het nummer ‘Soily’.

Nog meer opnamen

De opnamen worden hernomen in oktober, in de Morgan Studios in Willesden, Londen. Het niveau ligt dit keer een heel stuk hoger: ‘Hi Hi Hi’, ‘C Moon’, ‘Country Dreamer’, ‘I Lie Around’ en ‘Live and Let Die’.

Het lekker rockende ‘Hi Hi Hi’ staat in het tourboekje aangegeven als ‘High Hi High’. Paul kan dan ook moeilijk ontkennen dat het iets te maken heeft met drugs.
Bovendien heeft Wings, recent herhaaldelijk de voorpagina’s van de kranten gehaald met een paar drugarrestaties. Op 10 augustus 1972 onderschepte de Zweedse politie een enveloppe met cannabis, gericht aan drummer Denny Seiwell. Paul, Linda en Denny werden, midden in het optreden in Göteborg opgepakt en meegenomen voor ondervraging. Ze moesten toegeven dat het spul hen dagelijks vanuit Londen werd opgestuurd. Ze kwamen er met een boete van af.
Goed een maand later, op 19 september, ontdekte een plaatselijke politieagent, vijf cannabisplanten in een serre van de leegstaande boerderijen van Paul in Schotland.

‘C Moon’ onstaat uit een jam met Led Zeppelin drummer John Bonham. De leden van Wings spelen allemaal op voor hen ongewone instrumenten. Zo speelt Denny Seiwell xylofoon en Denny Laine bas.
Hoewel het lekker relaxte ‘I Lie Around’ is geschreven door Paul, wordt het gezongen door Denny Laine.

Maar het meeste aandacht gaat naar ‘Live and Let Die’.

George Martin is gevraagd om de soundtrack te verzorgen voor de nieuwste Bondfilm. Voor het titelnummer heeft de hulp ingeroepen van Paul. ‘Ik schreef de basis,’ vertelt Paul. ‘Dan kwam George [Martin] bij mij thuis. Zittend aan de piano werkten we samen een arrangement uit. Hij nam dat mee en schreef het dan uit. Ik kan zoiets niet. Het zit in mijn hoofd, maar ik krijg zoiets niet neergeschreven. […]
Daarna trokken we naar de studio en een paar dagen later was het klaar. Het ging vlot en paste goed voor de film.’

Nochtans is niet iedereen daar even snel van overtuigd. Wanneer George Martin de acetate laat horen aan de mensen van de film, stelt één van hen de legendarische vraag: ‘Prima nummer, wie gaat het zingen?’
Hij ging uit van de veronderstelling dat het een demo was.

Aan het einde van de maand heeft Wings genoeg materiaal op band staan voor de dubbelelpee. Alles samen zijn er maar liefst 24 songs klaar om te worden uitgebracht.

Twee singles

Op 1 december 1972 verschijnt alvast een eerste single: ‘Hi,Hi,Hi’/’C Moon’. Voor de tweede keer in de korte geschiedenis van de band, wordt een single van Wings van de ether verbannen, door zowel BBC als IBA. De tekst zou te expliciet seksueel getint zijn.
‘Ik dacht dat je ‘Hi Hi Hi’ eerder kon zien als een soort dronken worden,’ probeert Paul er zich uit te praten. ‘Het hoeft niet om drugs te gaan. Ik dacht dat ik er wel mee weg zou komen.
Maar ze hadden meteen door dat het om drugs ging, dus dat viel tegen. Maar als excuus gebruikten ze de zin ‘Lie on the bed and get ready for my polygon.’
Het gekke is dat onze muziekuitgever, Northern Songs, eigendom van Lew Grade, de tekst verkeerd had. In de tekst die ze naar de radiozenders zonden stond: ‘Get ready for my body gun.’ Dat is veel suggestiever dan wat ik had: ‘Get ready for my polygon’ – Kijk uit, schat! Ik bedoel: het was suggestief, maar eerder abstract suggestief. Het kon er mee door, dacht ik. En dan maakt verdomde firma er ‘body gun’ van. Eigenlijk was dat misschien zelfs beter.’

Zelfs zonder steun van de openbare omroep bereikt de single een vijfde plaats in de Britse hitlijst en een tiende in de Verenigde Staten.

Op 13 december wordt de master samengesteld voor de geplande dubbelelpee die de titel heeft gekregen Red Rose Speedway.
Kant 1: ‘Big Barn Bed’, ‘My Love’, ‘When The Night’, ‘Single Pigeon’
Kant 2: ‘Tragey’, ‘Mama’s Little Girl’, ‘Loup (1st Indian On The Moon)’, ‘I Would Only Smile’.
Kant 3: ‘Country Dreamer’, ‘Night Out’, ‘One More Kiss’, ‘Jazz Street’
Kant 4: ‘I Lie Around’, ‘Little Lamb Dragonfly’, ‘Get On The Right Thing’, ‘1882’ (live), ‘The Mess I’m In’ (Live).

Na de tegenvallende verkoop van de debuutelpee reageert de platenfirma echter afwijzend. Ze vinden een dubbelelpee geen goed idee.
‘Misschien waren ze er niet klaar voor’, meent Denny Laine. ‘Ze hadden misschien niet zoveel materiaal verwacht.’
Door het uitstel heeft Paul in 1972, voor het eerst sinds 1963, geen elpee in de winkels.

De discussie blijft aanslepen en het is lente voor de volgende single verschijnt. Wanneer ‘My Love’/’The Mess’ op 23 maart 1973 in de winkels opduikt staat er Paul McCartney and Wings op het hoesje. Het is helemaal tegen de geest in van Pauls bedoelingen, maar de platenmaatschappij wil op die manier vermijden dat iemand de aanwezigheid van de ex-Beatle als kopman van de groep over het hoofd zien.

Of het daaraan ligt, of aan de kwaliteit van de single, of aan de hernieuwde belangstelling voor The Beatles dankzij de twee erg succesvolle verzamelaars The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970, feit is dat ‘My Love’ Pauls grootste solo-succes tot dan toe wordt. Maar liefst twee miljoen exemplaren gaan er de deur uit. Het resultaat is dan ook een wereldwijde nummer 1 hit.

Met drie maanden vertraging verschijnt Red Rose Speedway, op 30 april 1973…als een enkele elpee van Paul McCartney and Wings. De ex-Beatle is ook prominent aanwezig op de hoesfoto.

In Engeland is een vierde plaats de hoogste notering, maar in de Verenigde Staten bereikt de plaat de top, ten koste van The Beatles 1967-1970 en Houses of the Holy van Led Zeppelin!

Toch toont Paul zich niet onverdeeld gelukkig met de elpee: ‘Red Rose Speedway was Wings live. Ik bedoel de plaat is oké. Er zitten goeie momenten tussen, maar niets benaderde de impact van de band op het publiek. Na het beluisteren van Wild Life, dacht ik: Verdorie, we hebben het verknoeid. En de plaat daarna, Red Rose Speedway, kon ik niet uitstaan.’

Ook de andere bandleden kijken terug met een wrang gevoel. ‘Ik was dik tevreden [met de dubbelelpee]’, verklaart Henry McCullough. ‘Want wat je hoorde op die plaat… er was een andere kant aan, die het beste van McCartney toonde. Ik dacht: Dit zullen mijn vrienden geweldig vinden!’ Hij begon echt te rocken. Maar het kwam uit als een enkele plaat en de rest verdween voorgoed.’
Danny Laine sluit zich daarbij aan: ‘Ik vond Red Rose Speedway prima als dubbelelpee. Het gaf een goed beeld van de band. Toen de plaat dan als enkele elpee verscheen, vond ik het een stuk minder dan Ram.’

Het succes van Wings wordt nochtans nog eens bevestigd wanneer ook de volgende single, ‘Live And Let Die’/’I Lie Around’, uitgebracht in juni 1973, opnieuw de hitlijsten aanvoert.

Advertenties