WATSOSCover

Opgenomen: januari-februari 1976 in de Abbey Road Studios, Londen.

Uitgebracht: 26 maart 1976 – Wings elpee: Wings At The Speed Of Sound
Kant 1: ‘Let ‘Em In’, ‘The Note You Never Wrote’, ‘She’s My Baby’, ‘Beware My Love’, ‘Wino Junko’ (Jimmy McCulloch/Colin Allen)
Kant 2: ‘Silly Love Songs’, ‘Cook Of The House’, ‘Time To Hide’ (Denny Laine), ‘Must Do Something About It’, ‘San Ferry Anne’, ‘Warm And Beautiful’

Denny Laine

Denny Laine

Wings Over The World

Een goede voorbereiding is het halve werk
In september 1975 eindelijk aan de langverwachte wereldtournee: Wings Over The World. Hoewel Wings meer dan vier maanden intensief heeft gerepeteerd, staat Paul er op langzaam op te bouwen. De eerste concerten, in Engeland, zijn nog in concertzalen van drie tot zesduizend man. Daarna trekken ze naar het verre oosten waar ze in sportarena’s spelen voor twaalf tot zestienduizend fans. Om daaraan, wanneer als perfect geolied verloopt, door Noord Amerika te touren, in de echt grote arena’s.
Met een licht- en lasershow, achtergrondprojecties en vuurwerk zet Wings een nieuwe standaard – een voorbeeld dat zal worden gevolgd door bands als Led Zeppelin en The Rolling Stones…

Op 12 november, slechts enkele dagen voor het geplande vertrek naar Japan, weigeren de autoriteiten Wings de toegang tot het land, omwille van Paul en Linda’s drugveroordelingen. De McCartney’s gebruiken de vrijgekomen tijd om wat te gaan bruinen in Hawaï. Paul schrijft er ‘Silly Love Songs’. ‘Ik kreeg steeds weer het verwijt te veel over de liefde te zingen. Ik dacht: wacht eens, er is toch niets mooiers. […] Dus schreef ik dat nummer, rond de vraag: Wat is er mis met liefdesliedjes?’
‘Ik zie liefde niet vanuit het standpunt van “dat oude gezeik over de liefde”. Ik zie het meer als: je trouwt en krijgt een kind en zo. Dat aspect. Ik bedoel: dat zijn sterke gevoelens. Het gaat niet over oppervlakkig gedoe. Het gaat dieper.’

woab

Wings in de studio

In januari 1976 neemt Wings de opvolger van het succesvolle Venus and Mars op in de Abbey Road Studios, in Londen. Omdat er niet veel tijd is, voordat de tournee verder trekt, is niet gekozen voor een studio in het buitenland.

Bovendien is, voor het eerst, de samenstelling van de band ongewijzigd voor twee elpees na mekaar. Om dat ook zo te houden, wil Paul de groepsleden een grotere inbreng geven. Zo brengt Denny Laine niet alleen een eigen nummer, ‘Time To Hide’, maar laat Paul hem ook ‘The Note You Never Wrote’ inzingen.
Net als op Venus And Mars heeft Jimmy weer een tekst van Colin Allen op muziek gezet. Was het vorige keer nog een waarschuwing om van de pillen te blijven, dan gaat het nu over alcoholmisbruik.
Maar ook de andere groepsleden worden niet vergeten. Drummer Joe English brengt ‘Must Do Something About It’ en Linda – als tiener al wild van rock ‘n’ roll – krijgt een jarig vijftig pastiche: ‘Cook Of The House’. Voor de gelegenheid bespeelt Paul de akoestische bas van Bill Black, de begeleider van Elvis Presley in zijn Sun periode. Om het geheel nog wat meer authentiek te maken, mixt Paul het nummer in mono.

‘Dit is meer een groepselpee,’ verklaart Paul. ‘Ik vond altijd dat Denny een grootser nummer verdiende dan waar hij zelf mee kwam. Dus schreef ik iets speciaal voor hem. Dat werd ‘The Note You Never Wrote’. Van daaruit vertrok het en toen kwam de rest van de groep aan bod. Voor Denny was zingen iets natuurlijks, want hij zong natuurlijk al lang. Ik vond het jammer dat hij altijd als tweede stem moest zingen, achter mij. Er zit meer in hem.
Met de anderen was het meer een gok. Als het niet lukte, dan gooiden we het weg. Ik kon altijd wel met iets anders komen. Maar het leek allemaal best mee te vallen.’
Zelfs de blazers mogen hun eigen arrangementen bedenken. ‘Zo zijn ze er meer bij betrokken’, meent Macca.
Een van hen, Steve Howard, blikt terug: ‘Ik herinner me vooral ‘Silly Love Songs’, omdat dat de dikke hit was van de plaat. Toen we het zouden opnemen had Paul niets op papier gezet. Hij ging gewoon aan de piano zitten en speelde wat voor. Wij werkten dat dan verder uit met de blazerssectie en beslisten wie wat ging spelen.
Voor een paar stukjes mochten we zelf wat voorstellen doen – ik heb bijvoorbeeld wat stukjes aangedragen. We deden wat we in vaktaal noemen ‘head arrangements’.
Ik ben ook te horen op ‘Let ‘Em In’ en op ‘San Ferry Ann’. Dat laatste werd gewoon een albumtrack, een nummer dat je niet vaak op de radio hoort. Toch is het mijn favoriet, omwille van de mooie melodie en de bugelsolo die ik daar breng. Zoiets kom je niet vaak tegen in rock- of popmuziek. Als blazer krijg je niet vaak een solo – hooguit als sax speler , af en toe. Dat was dus een fijne ervaring.’

Het enige nieuwe gezicht in de studio is de jonge geluidstechnicus Peter Henderson. De 20 jarige heeft twee jaar meegelopen met Geoff Emerick, als assistent-producer. Daarna heeft hij George Martin mogen bijstaan bij de opname van Wired van Jeff Beck. En nu mag hij, voor het eerst op eigen benen, het geluid verzorgen voor Wings.
‘Kijk,’ legt hij uit, ‘Dat ging zo bij AIR (de firma van George Martin): je liep zo’n 18 maanden mee als assistent en daarna was je opeens geluidstechnicus. Je deed wat reclamespotjes en orkestopnamen en na verloop van tijd mocht je met steeds grotere namen werken.’
Het systeem blijkt te werken, want na de vuurdoop bij een ex-Beatle, mag Henderson de productie doen voor Supertramp… en wint meteen een Grammy voor ‘Best Recording Package’ voor Breakfast in America.

Hoewel ‘Silly Love Songs’ op piano is geschreven, speelt Paul bij de opname de melodie op zijn bas. ‘We brachten de bas en drums helemaal naar voren [in de mix]. Dat gaf het nummer een lekkere drive. We wilden iets dansbaars, dus dat hielp wel.’ Hoewel disco nog niet echt is doorgebroken, is er wel al Philly-soul: dansbare muziek uit Philadelphia, waarvan de sound zeker als inspiratie diende voor zowel ‘Silly Love Songs’, ‘She’s My Baby’ als ‘Let ‘em In’. Niet toevallig de drie songs met prominente bas op de plaat. ‘Shithot bass,’ noemt Paul het zelf, ‘’The bass in your face!.’

‘Let ‘Em In’ nummer had Paul eigenlijk geschreven voor Ringo, maar hij besluit het zelf te houden. Het was een soort van lijstje van mensen die hij zou uitnodigen voor een feestje. ‘Dat is het eigenlijk. Het vertelde zoiets als: er klopt iemand op de deur. Laat hem dan binnen. We maken er een feestje van. […] Dus bij het opmaken van het lijstje, kwam ik vanzelf bij tante Gin, broer Michael – dat is mijn eigen broer en tante Gin is ook echt mijn tante. Ik bedoel: ze bestaan allemaal. Phil en Don zijn de Everly [Brothers].’
Verder noemt hij ook nog: Martin Luther (King), Brother John (Lennon?) en Sister Suzie. In die laatste herkennen we vrouwtje Linda, die in 1977 een single zal uitbrengen onder de naam Suzie and the Red Stripes.

Voor de strijkersarrangementen van twee tracks (‘The Note You Never Wrote’ en’ Warm and Beautiful’) doet Paul beroep op een goede vriend: Fiachra Trench. De Ierse muzikant heeft Linda leren pianospelen. Hoewel zijn naam geen belletje doet rinkelen, ken je vast wel zijn werk. Hij is verantoordelijk voor de arrangementen van ‘I Don’t Like Mondays’, ‘Fairytale of New York’ en ‘Nothing Compares 2 U’.

Er is slechts één outtake van deze sessies bekend: een studioversie van ‘Soily’. Maar deze is nog steeds niet opgedoken, noch officieel, noch op bootlegs.

Wings at the Speed of Sound

Einde februari 1976 worden de opnamen afgerond en een maand later al, net voor het hervatten van de tournee, ligt Wings at the Speed of Sound bij de platenboer.

De kritieken zijn eerder lauw te noemen. Terwijl eerder geopperd werd dat Wings toch eigenlijk enkel een vehikel is voor Paul, moppert men nu dat de inbreng van de andere groepsleden de kwaliteit naar beneden haalt: ‘Wie laat er zijn vrouw of zijn drummer zingen?’
De criticus van dienst bij Rolling Stone meent er zelfs een conceptelpee in te ontwaren, opgebouwd rond het thema “A Day with the McCartneys”. Hij roemt de arrangementen en productie, maar waarschuwt Paul toch wat meer aandacht aan de songs zelf te besteden.

Mede gesteund door de succesvolle Amerikaanse tournee, de hernieuwde belangstelling voor The Beatles, door de verzamelaar Rock and Roll Music en het opnieuw uitbrengen van alle originele singles van de groep, plus twee dikke hits, wordt Wings At The Speed of Sound Pauls best verkochte post-Beatles elpee: zowat een hele zomer lang aan de top van de Amerikaanse hitlijsten. Ondanks een uitstekende verkoop, met 35 weken in de hitlijsten, zit de absolute top er in Engeland net niet in.

De eerste single is ‘Silly Love Songs’ met ‘Cook Of The House’, uitgebracht in april 1976. De prominente bas, het prachtige arrangement met strijkers en blazers, plus het driestemmig gezongen refrein maken het nummer tot een onweerstaanbare oorwurm. Het is dan ook een dikke hit voor Wings: 2 in Engeland en maar liefst vijf weken lang op 1 in de Verenigde Staten, waar het ook wordt uitgeroepen tot hit van het jaar.
Misschien omwille van die alomtegenwoordigheid, die zomer, krijgen vele een afkeer van het nummer. Vooral het ‘discoritme’ moet het ontgelden. Misschien ontgaat hen ook de ironie waarmee Paul zichzelf parodieert.

Ook de b-kant krijgt de nodige kritiek. Zo vraagt een journalist aan Linda of ze echt vindt dat ‘…haar plaats in de keuken is?’ Linda laat zich niet uit het lood slaan en antwoordt: ‘Daar wil ik het volgende over zeggen: Fuck off!’

Paul overweegt om ‘Warm And Beautiful’ als tweede single uit te brengen. Net als bij ‘Silly Love Songs’ zijn de meningen over dit nummer erg uiteenlopend. Elvis Costello noemt het ‘één van Pauls allermooiste songs voor Linda’, terwijl Stephen Holden het in Rolling Stone bestempelt als ‘één van zijn Pauls aller slechtste nummers ooit’.

In plaats daarvan volgt in juni ‘Let ‘Em In’. Ook die single bereikt de top 3 aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Mooi is dat Billy Paul – de man van ‘Me And Mrs. Jones’ – Pauls eerbetoon aan de Philly Soul, bevestigt met een cover, die op zijn beurt de Amerikaanse top 10 induikt.

Over de b-kant, ‘Beware My Love’, vertelt Paul dat Wings het live in de studio heeft opgenomen: ‘’[We wilden een] opwindende backing track. Je voelt dat het leeft, dat we er allemaal zijn.’

‘Het opzet van Wings At The Speed of Sound was om alle bandleden aan bod te laten komen,’ kijkt Denny Laine terug. ‘om zo minder de klemtoon op Paul te leggen. Vandaar geen ‘Paul McCartney and Wings’ meer. Hij wou naar buiten treden als een echte band. Hadden we nog een plaat kunnen maken met die bezetting dan was het misschien helemaal gelukt. Wie zal het zeggen?’

Wings1976

Advertenties