Bob Dylan


Na de geschreven pers besteden nu ook diverse internetsites aandacht aan Bob Dylan in de studio.

Goddeau is de site waar het allemaal begon. Op het bijbehorende forum stelde iemand een vraag over een bootleg met een speciale versie van Blood On The Tracks. Hij vroeg zich af wat hij nu eigenlijk had gekocht. In mijn enthousiasme schreef ik een heel verhaal neer, over het tot stand komen van die plaat. Daarop kreeg ik zulke positieve reacties, dat er eigen blog van kwam. Nadat ik ook wat toelichtingen publiceerde over andere Dylanelpees, kwam de vraag om die schrijfsels te bundelen in een boek. From small things…

Ook Rootstime plaatste een recensie.

Zowel folkroddels

http://www.folkroddels.be/artikels/47366.html

als Bluesmagazine.nl ruimen flink wat plaats in voor lange besprekingen.

http://www.bluesmagazine.nl/boekbespreking-patrick-roefflaer-dylan-in-de-studio

Inmiddels zijn al een aantal interviews voor Bob Dylan in de studio achter de rug. Het meeste is al verschenen/te beluisteren.

Voor wie iets gemist heeft, zijn hier wat links:

Door de zenuwen hoor je af en toe wat trilling in mijn stem, tijdens mijn TV-debuut. Onder Cover op ATV (vanaf 6:02)

Interne keuken kun je hier beluisteren, inclusief de nabesprekingen.  Ik kom aan bod tijdens de tweede helft van het eerste uur.  

Exit loopt deze week nog op radio 1 – elke weekdag vanaf 20 uur.

De podcast van O.V.T. op de Nederlandse Radio 1 .

Bob Dylan in de studio was Boek van de week in de Knack .

Volgende week wordt het boek ook besproken (inclusief interview) in Humo.

Zaterdag, 22 januari stond er een interview met uw nederige dienaar in het Belang van Limburg:

Hier is een iets langere versie uit de Gazet van Antwerpen.

GvA-interview Patrick Roefflaer-2011_01_22

De website van Rolling Stone  meldt dat Wolfgang’s Vault een  concert van Bob Dylan en The Band heeft. Op die website kun je het twee uur durende concert van 14 februari 1974 downloaden. Je moet je wel even registreren, maar verder is het volledig gratis.

Hier is de setlist:

deel 1

“Lay Lady Lay”
“Just Like Tom Thumb’s Blues”
“Rainy Day Woman #12 & 35″
“It Ain’t Me Babe”
“Ballad of a Thin Man”
“Stage Fright”
“The Night They Drove Old Dixie Down”
“King Harvest (Has Surely Come)”
“When You Awake”
“I Shall Be Released”
“Up On Cripple Creek”
“All Along the Watchtower”
“Ballad of Hollis Brown”
“Knockin’ On Heaven’s Door”

deel 2

“She Belongs To Me”
“It’s All Over Now, Baby Blue”
“The Times They Are A-Changin’”
“Just Like a Woman”
“It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding)”
“Rag Mama Rag”
“This Wheel’s On Fire”
“The Weight”
“Forever Young”
“Highway 61 Revisited”
“Like A Rolling Stone”
“Blowin’ in the Wind”

Met deze Amerikaanse tournee keerde Dylan terug voor het voetlicht na een afwezigheid van de concertpodia van zeven jaar. Van deze concertreeks is ook een live-cd uitgebracht: Before The Flood.

Het hele verhaal kun je hier lezen.

 

 

 

Most Of The Time

 

Een van de mooiste nummers van Bob Dylan uit zijn latere periode is ‘Most Of The Time’, dat in september 1989 verscheen op Oh Mercy. Dankzij Tell Tale Signs hebben we nog twee andere versies uit die sessies. En dan is er ook nog een geheel andere versie, een jaar later opgenomen voor een videoclipje.

 

 versie 1 – Tell Tale Signs cd 1 – 8 maart 1989 (3:46)

Wanneer Bob Dylan de song voor het eerst naar de studio in New Orleans brengt, heeft hij enkel een tekst en moet nog op zoek naar een melodie. Hij probeert het nummer voor te spelen op zijn akoestische gitaar.  Dankzij de alertheid van geluidstechnicus Malcoln Burn werd deze versie bewaard. In een interview voor het Britse muziektijdschrift Uncut vertelt hij trots:  “Ik nam het op. [Dylan] zei: ‘We zouden het zo kunnen doen.’  – en hij speelde het hele nummer op akoestische gitaar en harmonica. Het archetypische Bob Dylan geluid. Hij verwees naar zichzelf in de derde persoon: ‘Dat zou de typisch Bob Dylan manier zijn.” En dan probeerde hij het anders: als een blues, echt heel langzaam. En die versie nam ik ook op.”

Deze kale versie had net zo goed op Another Side of Bob Dylan kunnen staan, of op Blood On The Tracks. Alleen de stem verraadt dat de opname dateert uit zijn latere periode. Hij is nog hoorbaar op zoek naar de melodie, maar hoewel hij weet dat het niet de bedoeling is om deze opname ooit te gebruiken, is de emotie al aanwezig. 

 * * *

 In ‘Most Of The Time’ maakt de zanger zichzelf iets wijs. Hij houdt bij hoog en laag vol dat hij haar vergeten is. Meestal toch. Want iedere keer hij ontkent dat hij nog aan haar denkt, komt de herinnering natuurlijk terug. Hij is haar zo fel vergeten dat hij een nummer aan haar wijdt.

* * *

 versie 2b – Oh Mercy – 12 maart 1989 (5:01) en radio edit (3:55)

Vier dagen later probeert hij de song “voor echt” op te nemen. Producer Daniel Lanois speelt dobro, Dylan zelf akoestische gitaar. De ritmesectie bestaat uit drummer Willie Green  en bassist Tony Hall. Cyril Neville en Daryl Johnson voegen percussie toe.

En, speciaal voor deze sessie is er een extra muzikant uitgenodigd: rockabilly gitarist Mason Ruffner.

Met Ruffner wordt ‘Most Of The Time’ opnieuw uitgeprobeerd. Er is nog steeds geen echte melodie gevonden en het is Lanois die er voor zorgt dat de song zich ontwikkeld tot een langzaam, melancholisch nummer.  “De versie die op de plaat is gekomen heeft de typische Lanois stempel,”  weet geluidstechnicus Malcolm Burn, “waarbij Lanois de basistrack overdub na overdub aankleedt”. Volgens zijn collega Mark Howard was de uiteindelijk  versie  “gebouwd rond een kleine groep: enkel Bob, Dan en Malcolm. De basis was een loop of een patroon van een 808 drum machine”.

Het resultaat, zoals het op Oh mercy verschijnt is de meest ambitieuze productie van de plaat. “Magistraal”, zoals criticus Allan Jones schreef. Of  “ruimtelijk en theatraal”, zoals Malcolm Burn het noemde: “Op en top Lanois.”
In Chronicles schrijft Dylan dat, terwijl Lanois de track opbouwde, hij zich alsmaar ongemakkelijker ging voelen. Het klonk allemaal niet slecht, maar het was niet zoals hij het had bedoeld. Hij wist niet welke kant het dan wel moest uitgaan, maar zo niet. “Een big band behandeling zou misschien goed geweest zijn. In gedachte zong ik het met begeleiding van het Johnny Otis Orchestra. Een pak regels moesten een andere plaats krijgen en ik voelde mij afgeblokt.”

 Misschien dat hij daarom op Tell Tale Signs ook een versie heeft geplaatst uit diezelfde sessie – misschien zelfs dezelfde take – maar dan zoals de song live in de studio klonk. “Evolution mix” noemde de producer deze versie.

Niet zo geproducet, minder swampy, minder Lanois. De akoestische gitaren zijn meer prominent aanwezig en er zijn enkele kleine tekstafwijkingen.

I got enough faith and I got enough strength
I keep it all away, way beyond arm’s length

zingt hij, in plaats van

I don’t build up illusion ‘till it makes me sick,
I ain’t afraid of confusion no matter how thick

versie 2a – Tell Tale Signs cd 3 – 12 maart 1989 (5:10)

* * *

 

Maar is het wel een vrouw die hem heeft verlaten? Misschien bezingt Dylan zijn muze.

De song werd geschreven in januari 1988, na een lange periode van writer’s Block. Op zijn vorige plaat, Down In The Groove, had Dylan geen enkele nieuwe tekst geschreven. Hij was zelfs al een tijdje aan het overwegen of hij niet beter een ander beroep zou kiezen.

Gehandicapt dooreen stom ongeluk in de tuin en ingesneeuwd op zijn boerderij wordt hij geconfronteerd met zichzelf. Hij vraagt zich af of zijn muze hem voor altijd heeft verlaten.

 Most of the time
I can’t even be sure
If she was ever with me
Or if I was ever with her 

Was het mijn muze wel, of mocht ik enkel af en toe in haar gezelschap vertoeven?

 * * *

 versie 3 – video clip – 16 maart 1990 (4:55)

Toen ‘Most Of The Time’ werd geselecteerd als derde single van de plaat, drong de platenfirma aan op een videoclipje. Dylan was net Under The Red Sky aan het voorbereiden met Don en David Was als producers.

Net een jaar na de oorspronkelijke opname trok hij daarom opnieuw de studio in. Deze keer was het de Culver City Studios in Los Angeles. Hij koos echter voor een radicaal andere aanpak dan die van Lanois. Geen van de oorspronkelijke muzikanten was uitgenodigd. In plaats daarvan koos hij voor meestergitarist David Lindley en de ritmesectie van Randy Jackson en Kenny Aronoff.

Deze versie verscheen ook op de promoversie van de single.

* * *

Een derde interpretatie is dat het helemaal niet over een vrouw gaat: geen van vlees en bloed, maar ook geen mythische. Het zou ook kunnen dat de zanger, nu hij de vijftig nadert, terugblikt op zijn jeugd. Een periode in zijn leven die voorgoed voorbij is en die ver achter hem ligt. “It don’t matter where it went” zingt hij in de versie op cd 3 van Tell Tale Signs.

I can survive and I can endure
And I don’t even think about her
Most of the time

Een tijdje geleden gaf ik hier een overzichtje van mijn favoriete Bob Dylan bootlegs.

Eentje daarvan was Folksinger’s Choice. 

Dat is de volledige opname van het gelijknamige radioprogramma dat in het voorjaar van 1962 werd uitgezonden op een New Yorkse zender WBAI -FM. De folkzangeres Cynthia Gooding sprak daarin met haar kersverse collega, Bob Dylan. De opname dateert uit februari 1962, dus tussen de opname en het verschijnen van zijn debuutplaat.

Dylan speelt een tiental nummers – goed dan: elf – en vertelt tussendoor honderduit over zijn invloeden en achtergrond. Naast drie weinig gehoorde eigen composities (‘The Death Of Emmett Till’, ‘Standing On The Highway’ en ‘Hard Times In New York Town’) brengt hij een eerbetoon aan zijn grote voorbeelden: Woody Guthrie, Hank Williams en een aantal bluesmannen (Howlin’ Wolf, Bukka White en Big Joe Williams). Enigszins verrassend laat hij daarbij horen uitstekend akoestische blues te kunnen spelen, zichzelf begeleidend op  harmonica.

Maar fijner nog dan de muziek zijn de gesprekken. Hilarisch is de manier waarop hij daarbij, met het grootste gemak en zeer overtuigend, complete leugens verzint. Gooding laat hem voluit zijn gang gaan, hoewel ze hem al jaren geleden voor het eerst heeft ontmoet en dus minstens haar twijfels moet hebben gehad over wat hij allemaal verteld.

Bij een latere gelegenheid gaf ze ooit als commentaar: “Hij praat en hij lacht. En net wanneer je denkt hem op een leugen te kunnen betrappen, haalt hij zijn mondharmonica boven en blaast alles weg.”

Luister en geniet. En vrees niet: de geluidskwaliteit is perfect.

En de hoesjes kun je hier vinden.

Town Hall concert – 12 april 1963

 

 

 

Het zijn interessante tijden voor Dylanfans. Terwijl we nog nagenieten van drie schijfjes vol lekkers van Tell Tale Signs zit het volgende reguliere studioalbum er al weer aan te komen. En ondertussen teistert de goede man ook nog eens de oren van de Europese concertgangers met eigenzinnige versies van zijn klassiekers. Gisteren bijvoorbeeld nog in Vorst Nationaal in Brussel.

 

Misschien is het interessant om, in dat verband, eens terug te blikken op een concert uit het begin van zijn carrière. We maken er kennis met een heel andere zanger: iemand die zijn publiek vermaakt met grapjes en die reageert op opmerkingen of verzoeknummertjes vanuit het publiek.

 

Op 12 april 1963 stond de eenentwintigjarige Bob Dylan in de Town Hall in New York. Het was zijn eerste belangrijke soloconcert. Hoewel de negenhonderd plaatsen niet uitverkocht waren, was het een groot succes. Zeker voor iemand die achttien maanden eerder nog geen vijftig man bij elkaar had gekregen voor een recital in een andere zaal in dezelfde stad: de Carnegie Hall.

 

Zijn debuut was gezonken als een baksteen en zijn doorbraak LP moest nog uitkomen. En toch stond er die avond een ster op het podium. Het zelfvertrouwen, dat er al sinds zijn optredens met schoolbandjes was geweest, ging nu gepaard met een volwassen podiumact en goede eigen songs. Opvallend is dat vrijwel alle nummers eigen composities waren en dat slechts een handvol daarvan zouden verschijnen op zijn op handen zijnde plaat. Enkele dagen voor de show waren de eerste promotie exemplaren van The Freewheelin’ Bob Dylan verstuurd naar radiozenders en recensenten aan de Oostkust.

 

Zoals altijd tegendraads, bracht hij slechts één nummer van zijn eerste plaat: ‘Talkin’ New York’ – niet toevallig ook een van de twee eigen nummers op die schijf. Dat wil dus zeggen dat zowat alle andere songs nieuw moesten zijn voor het publiek. Maar toch horen we hier en daar kreten, vooral om ‘Hard Rain’, waarmee hij een belangrijke status had verkregen in de folkkring van Greenwich Village.  

Hij opent met ‘Ramblin’ Down Thru The World’, dat volgens kenners een omelet is gemaakt van twee eitjes van Woody Guthrie: ‘Sally Don’t You Grieve’ en ‘Ramblin’ Round’. Ook de beide volgende songs zijn nog verwant aan zijn grote voorbeeld: ‘Bob Dylan’s Dream’ qua sfeer en ‘Talkin’ New York’ als genre.

 

Maar dan is het tijd voor het serieuze werk: in ‘The Ballad of Hollis Brown’ vertelt hij het trietse verhaal van een boer uit South Dakota die geen andere mogelijkheid ziet om aan de armoede en de tegenslagen te onstnappen dan zijn hele familie uit moorden. En ook in ‘Walls Of Red Wing’ ziet de situatie er hopeloos uit voor het hoofdpersonage.

 

Dylan weet dat zoveel kommer en kwel het best kan worden gevolgd oor wat luchtiger materiaal. Met de dubbelzinnigheden in ‘All Over You’ krijgt hij de lachers op zijn hand. En in ‘Talking John Birch Paranoid Blues’ maakt hij de paranoïde heksenjacht op communisten belachelijk.

 

Dan volgen een paar liefdesliedjes, maar wel van de soort zoals alleen Dylan ze kan schrijven. Eerst de allereerste uitvoering van één van mijn lievelingsnummers: ‘Boots Of Spanish Leather’ en dan ‘Hero Blues’ – je zult me pas echt apprecieren als ik dood ben!  

 

Hoewel ‘Blowin’ In The Wind’ inmiddels precies een jaar oud was, lokt het hier nog geen reactie uit van het publiek. Dat zou enkele maanden later wel anders zijn, wanneer de coverversie van Peter, Paul and Mary met honderdduizenden tegelijk de winkels uit zou vliegen en de song naar de tweede plaats van de hitparade zal voeren.

 

Het hoogtepunt van het eerste deel is ongetwijfeld ‘Tomorrow Is A Long Time’. Deze live versie verscheen in 1971  op de compilatie Greatest Hits Vol. 2. Zelf zou Dylan nooit een studiouitvoering uitbrengen, maar Elvis Presley deed dat wel. In februari 1966 nam hij de song op voor de soundtrack van de film Spinout. Dylan roemde die versie van The King later als de favoriete cover van een van zijn nummers.

Voor de pauze ingaat geeft Dylan zijn publiek nog een hoogtepunt mee om over na te denken: ‘A Hard Rain’s Gonna Fall’.

 

 

Kan hij, na de perfect opgebouwde eerste set, nog beter doen in het tweede deel?

 

Hij trapt af met drie nagelnieuwe songs op rij: ‘Dusty Old Fairgrounds’, ‘Who Killed Davey Moore?’ en ‘Seven Curses’. Geen van die drie verschijnt de eerste paar decennia op plaat. Davey Moore is een bokser die nauwelijks veertien dagen voor het concert is overleden aan zijn verwondingen, opgelopen tijdens een wedstrijd.

 

Dan grijpt hij even terug naar twee covers uit zijn debuutplaat: ‘Highway 51’ van Curtis Jones en – op verzoek – de traditional ‘Pretty Peggy-O’.

 

‘Don’t Think Twice, It’s Alright’ is alweer een premiere en ook weer een boodschap aan Suze. Zoals Frank Vanderlinden het uitdrukt: “niemand heeft ooit zo mooi nee tegen mij gezegd.”

 

Luister hoe goed Bob Dylan hier zingt: hoeveel emotie hij in zijn stem legt. Hoe hij meent wat hij verteld. En let  ook eens op zijn gitaarspel. Deze man kan spelen!

 

Om af te sluiten haalt Dylan alles uit de kast: met drie straffe protestsongs krijgt hij iedereen op de been: het schokkende ‘Hiding Too Long’ is later nooit meer opgedoken. Maar ook zowel ‘With God On Our Side’ als ‘Masters Of War’ zijn geheel nieuw voor zijn toehoorders.

 

En dan, wanneer hij het publiek daar heeft waar hij het wil hebben doet hij iets helemaal onverwachts. Met de hem kenmerkende eigenzinnigheid sluit hij af met een lang gedicht. ‘Last Thoughts On Woody Guthrie’. Acht minuten lang leest hij voor: een eerbetoon aan zijn held, maar ook een symbolisch afsluiten van het hoofdstuk uit zijn leven waarin Guthrie zijn gedachten heeft beheerst.

 

 

De volledige setlist:

 

deel 1

Ramblin’ Down Thru The World (Woody Guthrie)

Bob Dylan’s Dream

Talkin’ New York

Ballad Of Hollis Brown

Walls Of Red Wing

All Over You

Talking John Birch Paranoid Blues

Boots Of Spanish Leather

Hero Blues

Blowin’ In The Wind

John Brown

Tomorrow Is A Long Time

Hard Rain

 

deel 2

Dusty Old Fairgrounds

Who Killed Davey Moore?

Seven Curses

Highway 51 (Curtis Jones)

Pretty Peggy-O (trad.)

Bob Dylan’s New Orleans Rag

Don’t Think Twice, It’s All Right

Hiding Too Long

With God On Our Side

Masters Of War

Last Thoughts On Woody Guthrie

 

 

Beeld u even in dat u daar in het publiek mocht zitten en, in dat tijdsgewricht, deze boodschappen te horen krijgt van deze jonge zanger. Hoe hij precies onder woorden weet te brengen wat iedereen denkt. Hoe hij man en paard durft te noemen en zegt waar het op staat. Dit is Dylan de protestzanger, de boodschapper, de “stem van zijn generatie”. 

Luister naar deze opname en begrijp waarom die jonge kerel uit het hoge noorden het zover heeft geschopt. Veel verder dan die honderden andere protestzangers waarmee het New Yorkse Greenwich Village begin jaren zestig was bevolkt.

 

Wel, u kan er bij zijn. …Of toch bijna.

 

Het concert werd door Columbia Records opgenomen voor een mogelijke live-LP, mocht Dylan wat om materiaal verlegen zitten. De live plaat werd onder de titel, Bob Dylan In Concert voorbereid voor Kerstmis 1964. De acetate bevat een mengeling van opnamen van het Town Hall concert met opnamen van het latere concert in Carnegie Hall, op 26 oktober 1963. 

 

Maar tegen die tijd had hij alweer genoeg materiaal voor handen voor een nieuw studio album. Daardoor bleven vele van deze songs ongehoord. Pas dertig jaar later verschenen ‘Who Killed Davey Moore?’ en ‘Last Thoughts On Woody Guthrie’ op The Bootleg Series Volumes 1-3 en het nog steeds officieel onuitgegeven ‘Hiding Too Long’ is terug te vinden op The Genuine Bootleg Series, Vol. 1. 

 

Al jaren circuleren hele stukken uit het concert in het bootlegcircuit. Maar pas einde vorig jaar is eindelijk de volledige opname opgedoken. Naar het schijnt had Sony de banden opgekocht met de bedoeling het concert uit te brengen in de Bootleg Series. Maar er is een probleempje met de microfoon: de geluidstechnicus van dienst had vergeten een schermpje aan te brengen waardoor Bobs p’s ploffen. Zoiets is niet te verhelpen.

 

Dankzij de brave mensen van het Expectingrain forum kunt u het concert alsnog in volle glorie beluisteren. Doen!

 

Deel 1:
http://rapidshare.com/files/96217544/D1P1.zip.html
http://rapidshare.com/files/96229526/D1P2.zip.html

Deel 2:
http://rapidshare.com/files/96241795/D2P1.zip.html
http://rapidshare.com/files/96254023/D2P2.zip.html

 

 

« Vorige paginaVolgende pagina »