Dolly Parton en Porter Wagoner

1973-‘74

Als er punten gegeven worden voor street credibility bij muzikanten, staat Dolly Parton aan de top bij de countryzangers. Een vet Southern accent geeft al aan dat ze is opgegroeid in het Appalachengebergte. En inderdaad: het houten éénkamerhuisje waarin ze is grootgebracht, stond in Locust Ridge in Tennessee – een dorpje aan de voet van de Smoky Mountains. ‘Dirt poor’, omschrijft ze zelf haar familie. Vader probeerde zijn veertien kinderen in leven te houden met de opbrengsten van zijn tabakskweek. Moeder maakte kleding voor haar kroost van allerhande lappen stof.

Haar zuivere stem brengt Dolly al op 13-jarige leeftijd in de befaamde Grand Ole Opry radioshow, die vanuit het Ryman theater in Nashville wordt uitgezonden. Ze ontmoet er Johnny Cash, die haar adviseert om vooral haar eigen weg te volgen. Een raad die ze ter harte neemt: de dag na haar afstuderen in 1964, verhuist ze naar Nashville om er een carrière in de muziek na te streven.

In 1967 wordt ze geïnviteerd door countryster Porter Wagoner om zijn vaste partner, Norma Jean, te vervangen in zijn wekelijkse TV-show: The Porter Wagoner Show. Wagoner werpt zich op als haar mentor en produceert een reeks succesvolle duetsingles met haar. Solo-succes laat langer op zich wachten. Maar wanneer de doorbraak er eindelijk komt, in het begin van de jaren zeventig, probeert ze zich los te maken van haar mentor. Het is een moeizaam proces, want de man duldt geen tegenspraak. Bovendien is hij verliefd op zijn protegé – die daar echter niets van wil weten. ‘Hij was … en ik bedoel dat echt niet verkeerd, maar hij was een echte macho’, verklaart Dolly later. ‘Hij was de baas. Het was zijn show. Maar hij was ook erg koppig. Dar kwamen hevige ruzies van, want ik laat niet met me sollen.’
In 1993 licht ze verder toe: ‘Er ontstaat een liefde-haat verhouding wanneer je lang met iemand samenwerkt. Porter en ik waren beiden erg competitief en gepassioneerd. Dan komt er jaloezie bij kijken. Ik schaam mij niet voor die gevoelens. Maar uiteindelijk moest ik wel weggaan. Hij wou niet luisteren. Ik kon niets doen om de breuk te verzachten. Daarom schreef ik deze song.’ Ze doelt op ‘I Will Always Love You’, dat ze in juni 1973 opneemt.

In februari 1974 maakt Dolly Parton bekend dat ze de samenwerking met stop zet. In april treden ze een laatste keer samen op. Op 6 juni 1974 – een jaar na de opname – brengt Dolly Parton het nummer uit. Het slaat meteen aan en bereikt de top de van country lijst van Billboard.

De tekst wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd en soms zelfs als openingsdans gebruikt op trouwfeesten. Het gaat echter over een vrouw die beseft dat de relatie voorbij is. Toch hoopt ze dat de man die ze verlaat, gelukkig wordt.

Elbis Presley herkent de gevoelens, na zijn eigen breuk met Priscilla. Hij wil het nummer graag opnemen. Maar wanneer zijn manager, Kolonel Parker de helft van de publicatierechten opeist, bedankt Dolly voor de eer.

1975
Daardoor is Linda Ronstadt één van de eersten om het nummer te coveren. Dat doet ze op haar elpee Prisoner in Disguise , uitgebracht in september 1975. Ronstadt laat daarbij de laatste strofe (“I wish you joy and I wish you happiness…”) achterwege.

1982

Begin jaren tachtig is Dolly Parton voor het eerst te zien in de bioscoop. In Nine To Five speelt ze een secretaresse die heeft af te rekenen met een seksistische baas. Een rol die grotendeels gebaseerd is op haar verhouding met Porter Wagoner. Haar acteerprestaties worden gewaardeerd met twee Golden Globe nominaties en ook de titelsong is een groot succes.

Haar volgende film is The Best Little Whorehouse In Texas, gebaseerd op een recente Broadway musical. Dolly schrijft een aantal nieuwe nummers voor de filmadaptie. Maar het grootste succes blijkt weggelegd voor een nieuwe versie van ‘ Will Always Love You’. De song bereikt voor de tweede keer de top van de country lijst.

1992

Tien jaar verder en opnieuw een film met een zangeres in de hoofdrol: The Bodyguard, met Whitney Houston.

Oorspronkelijk is het de bedoeling dat de R&B zangeres, voor de finale van de film, een nieuwe versie zal opnemen van ‘What Becomes of the Brokenhearted’. Maar dan heeft Paul Young plots een hit met zijn cover van de Motownhit. Hij heeft het nummer van Jimmy Ruffin uit 1966, opgenomen voor een andere film: Fried Green Tomatoes.
Kevin Costner, die de mannelijke hoofdrol spelt in The Bodyguard komt met het voorstel om ‘I Will Always Love You’ te gebruiken.
Clive Davis, de grote baas van Arista Records, de platenmaatschappij waarbij Whitney Houston onder contract staat, vindt het maar niets: een R&B artieste met een countrysong? Costner houdt echter voet bij stuk: ‘Ik zei: “We gaan het begin a cappella doen. Het moet gewoon a cappella zijn , omdat ze daarmee aantoont hoeveel ze van die kerel houdt: ze zingt het zonder muziek!’
Omdat Whitney het nummer niet kent, geeft David Foster haar de elpee van Linda Ronstadt, zodat ze kan instuderen. Maar wanneer de producer Dolly Parton belt om haar te vertellen van de plannen, grijpt die in. Ze staat er op dat de laatste strofe weer in eer wordt hersteld. De toon van het nummer verandert helemaal er zonder, zo meent ze. Foster moet op zijn beurt de regisseur overtuigen om de scene 40 seconden langer te laten duren.

Whitney’s coverversie wordt een ongezien succes: ‘I Will Always Love You’ brengt maar liefst 14 weken door aan de top van de Amerikaanse hitlijsten. De rest van de wereld volgt. Met vier miljoen verkochte exemplaren is het één van de best verkochte singles ooit. De soundtrack doet het zelfs nog beter: met maar liefst 45 miljoen exemplaren is het wereldwijd de best verkochte soundtrack ooit.

Alluderend op Presley’s cover die niet doorging, grapt Dolly: ‘Whitney’s versie bracht me genoeg op om Graceland te kopen.’

1995

In 1995 besluit Parton het nummer zelf een derde keer op te nemen, voor de cd Something Special . Dit keer als een duet met Vince Gill. Deze versie brengt het niet verder dan een – relatief gezien – magere 15de plaats op de country lijst.

2012

Bijna twee decennia lang lijkt het alsof ‘I Will Always Love You’ eindelijk zijn tijd heeft gehad. Maar in 2012 duikt het plots opnieuw op.
Amber Riley heeft het nummer gecoverd voor een aflevering van de Amerikaanse tienerserie Glee. De band wordt afgeleverd bij de producers van de TV-serie op 10 februari. Netjes op tijd voor de uitzending vijf dagen later.

De volgende dag, 11 februari 2012, wordt Whitney Houston dood aangetroffen in het bad in een hotelkamer in het Beverly Hills. De 48 jarige zangeres is overleden aan een hartaanval, te wijten aan het gebruik van drugs.

Tijdens de uitreiking van de Grammy’s in Los Angeles, een dag later, brengt Jennifer Hudson het nummer als eerbetoon aan de overleden ster. Meteen volgt een nieuwe notering in de top 3.
Hiermee bereikt het nummer voor de vijfde keer de Amerikaanse hitlijsten, verspreid over vier decennia.

Steel gitaar

 

Hoewel de termen steel gitaar, lap steel, slide, dobro en bottleneck dikwijls met elkaar verward worden is er wel degelijk een onderscheid tussen te maken.

 

Om van lap steel te kunnen spreken zijn er drie dingen nodig:

          het instrument bevindt zich in een horizontale positie;

          de snaren zijn verhoogd geplaatst boven de hals;

          het instrument wordt bespeeld met een “steel”, meestal een metalen staafje.

 

 

Kenmerken

 

“Steel gitaar” houdt in dat de gitaar, tijdens het bespelen, min of meer horizontaal ligt. Dit kan zowel zittend, met de gitaar op de knieën als staand, met een gitaarriem om de nek. In beide gevallen bevindt het instrument zich ter hoogte van de schoot van de bespeler.

 

Een basisregel bij snaarinstrumenten is: snaren met een kortere trillende lengte geven een hogere toon dan bij een langere trillende lengte. Om nu de lengte van een gespannen snaar te regelen drukt een rechtshandige gitarist met de vingers van zijn linkerhand een aantal snaren tegen de gitaarhals en meer bepaald tegen de “frets”. Dat zijn die metalen streepjes op de hals van de gitaar. Door met de vinger de snaren tegen een van de frets te drukken, wordt de lengte van de snaar ten opzichte van de brug gewijzigd en daarmee wordt dus de toonhoogte veranderd. Dat is de gewone “manier” van spelen.

 

Bij de steel gitaar verkort men de werkzame snaarlengte niet door met de snaren met de vingers tegen de hals te drukken, maar door met een speelstaaf op de snaar te drukken. Hierdoor ontstaat bij aantokkelen een hogere toon dan wanneer men de snaar over haar volledige lengte laat trillen. Een korte snaar produceert immers een hogere toon dan een langere snaar. De speelstaaf kan glijdend over de snaren worden heen en weer bewogen, waardoor de zo karakteristiek glijdende toonverbinding (“glissando”) ontstaat.

 

Omdat het bij deze wijze van spelen niet langer wenselijk is dat de snaren de hals raken worden deze bij een steel gitaar verhoogd boven de gitaarhals geplaatst. Dikwijls ook is de hals rechthoekig in doorsnede in plaats van afgerond aan de onderzijde.

 

De benaming “lap steel” wijst op de combinatie van de beide noodzakelijke kenmerken: het gebruikte staafje (play bar of steel bar) en de horizontale plaatsing ter hoogte van de schoot (lap)

 

Daarnaast spreekt men ook wel over Hawaïaanse gitaar, omwille van de historische oorsprong.

 

Tenslotte mag de steel gitaar mag niet worden verward met de steelstring-gitaar. Dat is gewoon een akoestische gitaar met stalen snaren. Andere veel gebruikte benamingen voor dit instrument zijn dan weer de western-gitaar en flattop gitaar.

 

 

David Lindley (met Jackson Browne) – ‘Mercury Blues’

 

 

De oorsprong van de lap steel

 

De oorsprong van de speelwijze moet worden gezocht op Hawaï.

 

“In het begin (voor het contact met Europeanen), bestond er geen gitaar in de Hawaïaanse muziek,” weet de Amerikaanse gitarist, taalkundige, antropoloog en entho-musicoloog Bob Brozman: “Ze kenden enkel percussie als begeleiding voor hun zang.”

 

De gitaar werd op het eiland geïntroduceerd omstreeks 1865, door Portugese immigranten. De gitaren die ze meebrachten hadden metalen snaren, omdat die beter bestand waren tegen de weersomstandigheden dan de normale snaren gemaakt van darmen.

 

De plaatselijke bevolking zag wel wat in het instrument, mits ze het wat konden aanpassen om beter te voldoen aan hun noden. Daarom veranderden ze enkele snaren van toon, door de snaren ietsje losser te maken. De meeste gitaristen hielden daarbij angstvallig geheim hoe ze hun instrument stemden. Het meest voorkomend bij deze “Ki ho alu” of “slack key gitaar” was de open G stemming.

 

 

Joseph Kekuku

 

Een belangrijke stap in de verdere ontwikkeling van de unieke klank van de Hawaïaanse gitaristen kwam van Joseph Kekuku (1874-1932). Omstreeks 1886 zou hij de lapsteel gitaar hebben uitgevonden.

 

Hij was een jaar of elf toen hij eens muziek aan het maken was door op een kam te blazen waarop een dun papiertje was gewikkeld. Plots glipte de kam uit zijn handen en viel op de gitaar die op zijn schoot rustte. Het geluid dat ontstond door de kam die tegen de snaren gleed beviel hem wel en hij ging aan het experimenteren. Hij gebruikte verschillende dingen zoals de achterzijde van een mes of een schroef die hij vond bij een treinspoor.

In de werkplaats van de Kamehameha School for Boys in Honolulu optimaliseerde hij later zijn gitaar om de techniek te optimaliseren. Zo ontwierp hij een ijzeren staafje, dat nog een beter effect gaf en verder ook metalen clips voor de vingers en duim van zijn rechterhand. 

Aan de reacties van zijn schoolvrienden merkte hij dat hij op de goede weg was en al snel kon hij van zijn hobby zijn beroep maken. De rage verspreidde zich snel en tientallen gitaristen begonnen zijn stijl over te nemen.

 

In 1904 trok hij naar Amerika om er te gaan optreden in vaudeville theaters met zijn groep Kekuku’s Hawaiian Quintet. Daarnaast gaf hij er ook gitaarlessen.

 

 

Popularisering

 

Nadat de Amerikaanse regering de adel van Hawaï in 1893 van de troon had gestoten zagen blanke zakenlui hun kans schoon om geld te verdienen. Om het toerisme aan te wakkeren propagandeerden ze de “exotische cultuur” van het “paradijselijke eiland”.

 

Een van de meest succesrijke pogingen daartoe was een musical. “Bird of Pardise” werd gefinancierd door een Duitse suikerbaron, Claus Spreckles, en begon te lopen in januari 1912  op Broadway in New York. Het verhaaltje was dunnetjes: een blanke man wordt verliefd op een mooie inboorlinge. Ze blijkt een prinses te zijn die moet geofferd worden om te voorkomen dat de vulkaan zal gaan uitbarsten.

 

Veel belangrijker dan de plot was echter de aanwezigheid van vijf authentieke muzikanten, met een prominente rol voor Walter Kolomoku op steel gitaar, naast een aantal ukelele spelers. De “vreemde sensuele muziek van de eilandbewoners” sloeg enorm aan.

 

De Westkust van de Verenigde Staten volgde drie jaar later. Amper negen jaar na de grote aardbeving en brand van San Fransisco wilde de stad aan de wereld tonen dat ze er helemaal terug boven op waren. Om dit te vieren opende op 20 februari 1915 een grootse wereldtentoonstelling de deuren: de Panama-Pacific International Exposition. Zeventien miljoen bezoekers zagen in het  paviljoen van een prachtige tropische tuin een vijftal Hawaïaanse muzikanten. Het grote publiek was gecharmeerd door de exotische klanken. Ukelele’s vlogen de deur uit en elke gitaarfabrikant verkocht accessoires om gitaren om te bouwen zodat er op de lap-steel wijze op kon worden gespeeld.

 

De rage verspreidde zich als een lopend vuurtje en in 1916 verkocht Victor Record Company (het latere RCA Victor) meer Hawaïaanse muziek dan om het even welk ander genre. Vooral ‘On the Beach at Waikiki’ van het Hawaiian Quintet was een nationale hit.

Tin Pan Alley sprong er boven op en kwam met vele hapa-haole (half-blanke) songs, met een combinatie van Engelse teksten en nep-Hawaïaanse woorden: dingen als ‘Oh, How She Could Yacki Hacki Wicki Wacki Woo’ en ‘The Honolulu Hickie Boola Boo’.

 

Omstreeks 1919 werd de musical Bird of Paradise geëxporteerd naar Europa, deze keer met Joseph Kekuku als steel gitarist. Hij speelde er aan zowat elk koninklijk hof, tot zijn dood in 1932.

 

Pas halverwege de jaren twintig raakte de rage over haar hoogtepunt heen en kwam de hot jazz in de plaats. Maar zowel de ukelele als de steel gitaar waren ondertussen stevig ingeburgerd geraakt in de muziek van de blanke bevolking van de Deep South: hillbilly, western, stringband en country.

 

 

De elektrische steel gitaar

 

Een serieus probleem voor gitaristen in die tijd was dat hun instrument nauwelijks te horen was, midden het geweld van koper- en houtblazers. Voor lapsteel gitaristen werd dit probleem nog vergroot omdat het klankgat naar het plafond was gericht in plaats van naar het publiek.

 

Er werd dan ook driftig gezocht naar mogelijkheden om het geluid te versterken. Hermann C. Weissenborn kwam met een grotere klankkast en een holle hals. Een andere oplossingen was de resonator gitaar, waarvan de dobro de bekendste is. In de jaren werd dit allemaal van tafel geveegd toen elementen hun intrede deden om de akoestische gitaren elektrisch te versterken.

 

Daardoor werd de houten klankkast eigenlijk overbodig. Die veroorzaakte bovendien problemen met feedback, zodat snel werd over gegaan op massieve gitaren. En die maakten het dan weer mogelijk om meerdere halzen aan te brengen op één instrument – allemaal anders gestemd.

 

De elektrisch versterkte lap steel gitaar werd het populairst in country muziek. Dat was vooral het werk van “Little” Roy Wiggins, die in de jaren veertig speelde in de band van Eddie Arnold. In zijn klank is nog duidelijk de Hawaïaanse herkomst hoorbaar, door het gebruik van wat werd omschreven als “ting-a-ling” of het “huilende geluid”.

 

Eddie Arnold met ‘Bouquet of Roses’, met Little Roy Wiggins op steel gitaar.

 

 

Jaren vijftig: Honky Tonk & Bluegrass

 

Na Little Roy kwam Jerry Byrd op de voorgrond. Hij ontwikkelde een zeer persoonlijke, vloeiende stijl en was zeer gegeerd door sterren als Hank Williams, Marty Robbins, Rex Allen en Red Foley. Daarnaast bouwde hij ook een solo carriere uit met singles als ‘Steelin’ The Blues’.

 

In tegenstelling tot vele anderen, was hij de techniek zozeer meester dat hij het niet nodig had om te beginnen experimenteren met pedal en andere nieuwigheden. De stijl van de “Master Of Touch And Tone” is nog steeds een voorbeeld voor al wie het instrument wil beheersen. Steve Ray Vaughn en Jerry Garcia bijvoorbeeld volgden lessen bij hem.

 

Jerry Byrd en Marty Robbins met ‘The Night I Came Ashore’

 

 

Hoewel de zingende klanken van de steel gitaar onmiddellijk associaties oproepen met country muziek is het merkwaardig dat een purist als Bill Monroe, toch de “Father of the bluegrass”, decennia lang geweigerd heeft om een steel gitarist toe te laten in zijn band. Hij werkte uitsluitend met akoestische instrumenten en ook drums waren taboe.

Einde jaren veertig echter beginnen twee van de kernleden van zijn Blue Grass Boys voor zichzelf. Zanger / gitarist Lester Flatt en banjospeler Earl Scruggs vormen de Foggy Mountain Boys. Hun bassist, Josh “Buck” Graves, schakelt over op dobro en introduceert zo de steel gitaar in het genre. Zijn energieke manier van spelen houdt het instrument onder de aandacht doorheen de rock ‘n’ roll jaren.   

 

‘Go Home’

 

 

Van steel guitar naar pedal steel

 

De mogelijkheden met een steelbar zijn eerder beperkt. De enige variatie is de steelbar schuin over de snaren te leggen. Dit maakt het moeilijk om een zuiver akkoord te spelen. Daarom werd gezocht naar een systeem om de snaren afzonderlijk van toonhoogte te laten veranderen.

 

Aan het einde van de jaren dertig kwam John Moore met een pedalen systeem. Het idee hiervoor had hij gevonden bij de harp, waarop dit systeem al vanaf de 18de eeuw wordt toegepast. Gibson ontwikkelde het systeem verder en kwam met een gitaar met acht snaren en zes pedalen die allen aan de linkerkant van het instrument waren bevestigd. Het instrument kwam in 1940 op de markt als de Electraharp.

 

De ene ontwikkeling volgde de andere verbetering doorheen de jaren veertig en vijftig. Vanaf 1950 werd de gitaar op een poten geplaatst: een rack of tafeltje. Dit bood dan weer de mogelijkheid om allerhande hefbomen aan te bouwen: voet- en kniepedalen waarmee de snaren van toonhoogte kunnen veranderen. Een effect van het gebruik van de pedalen is dat een noot kan blijven liggen terwijl een ander omhoog of omlaag gaat.

 

Drie jaar later bouwde Leo Fender een dubbel neck met acht snaren en acht pedalen, dat hij in 1957 verbeterde tot tien snaren, met niet alleen evenveel pedalen maar ook een aangepaste changer die dubbele verhogingen en verlagingen mogelijk maakte.

 

Hiermee begon de pedal steel gitaar aan zijn tweede revolutie. Dit systeem bood de mogelijkheid om snaren toe te voegen aan de bestaande stemmingen. Langzaam maar zeker kwam men tot een standaardinstelling met dubbele nek en acht snaren.  Met de oorspronkelijke akoestische steel gitaar is er nog weinig gelijkenis, noch uiterlijk, noch qua klank.

 

De eerste hit waarop het nieuwe geluid van een pedal steel is te horen is ‘Slowly’ van Webb Pierce, uit 1954. Pierce was, na de dood van Hank Williams, de populairste zanger in de country wereld geworden, met songs als ‘There Stands the Glass’ (1953), ‘More and More’ (1954) en ‘In the Jailhouse Now’ (1955). De solo van Bud Isaacs was dan van grote invloed op een hele generatie jonge pedal steel gitaristen.
 

 

Webb Pierce: ‘Slowly’

 

Toch kwam de definitieve doorbraak van het instrument er pas tien jaar later. In 1964 had Buck Owens een dikke hit met ‘My Heart Skips a Beat’. Op de b-kant stond ‘Together Again’ met een steelgitaarsolo door Tom Brumly. En ook dat nummer bereikte de top van de countrylijst.

 

Buck Owens and his Buckaroos: ‘Together Again’

 

 

Country rock

 

Decennia lang waren de zangerige klanken van de steel gitaar uitsluitend te horen in country en bluegrass muziek. Aan het einde van de jaren zestig en begin van de jaren zeventig deed het instrument voorzichtig zijn intrede in de rockmuziek, dankzij de country rock. Een belangrijke rol daarbij speelde Gram Parsons die beide genres wilde vermengen tot Cosmic American Music. Eerst met The Byrds (met steel gitarist Lloyd Green), dan de Flying Burrito Brothers (met Sneaky Pete Kleinow) en tenslotte solo (met Al Perkins).

 

Hoewel Sneaky Pete ook werd gevraagd door Bob Dylan, George Harrison? Joe Cocker, Little Feat, Frank Zappa en John Lennon is van een echte doorbraak echter nooit sprake. Misschien omdat het geluid zozeer verweven lijkt met country blijft het in de rockmuziek een gimmick. Andersom gaan sommigen zover dat ze country muziek zonder pedal steel gitaar geen echte country muziek vinden.

 

Heel bekende voorbeelden in de jaren zeventig zijn ‘Teach Your Children’ van Crosby, Stills, Nash & Young met het kenmerkende intro door Jerry Garcia. Of ‘Top of the World’ van The Carpenters.

 

Emmylou Harris & her Hot Band, Al Perkins op pedal steel: ‘C’est la vie’ – 1975.

 

 

Alt. Country

 

Halverwege de jaren negentig brak de Americana muziek door met bands als Uncle Tupelo, Wilco, Drive-By Truckers, Lucinda Williams en Whiskeytown. Omdat dit genre zijn wortels heeft in de country en blues hadden de meeste van deze bands een steel gitarist in hun rangen.

 

Sinds toen duiken de zoete klanken sporadisch ook wel eens op in een song buiten het genre, zoals in Sheryl Crow’s ‘All I Wanna Do’.

 

Of nog, bij My Morning Jacket, een band die balanceert tussen indie en alternatieve mainstream. Hun gitarist, Carl Broemel wordt door Rolling Stone ingedeeld bij de “20 New Guitar Gods”. En ook hij durft wel eens plaatsnemen achter een pedal steel. Het instrument is hipper dan ooit!

 

Om af te sluiten nog even een absolute virtuoze op de steel gitaar: Cindy Cashdollar. Ryan Adams haalde haar bij Whiskeytown, maar ze speelt evengoed mee op de recente platen van Bob Dylan.